Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Po raz pierwszy odkąd opuściłem płonący Maranahar znalazłem się w siodle. I po raz pierwszy nie podróżowałem w przebraniu. Nasze amitrajskie ubrania, podróżne kosze i w ogóle wszystko, czego dotąd używaliśmy, znalazło się na grzbiecie jucznego onagera. Szły takie dwa — wielkie, ponure zwierzaki, które były w stanie dotrzymać kroku wierzchowcom.

Nie odróżnialiśmy się od tropicieli. Mieliśmy takie same bure ubrania barwy ziemi i zeschłej trawy, okryte bezkształtnymi płaszczami z sieci, takie same miecze, szerokie, krótkie noże i takie same kaptury na głowach z pasem płótna osłaniającym nos i usta.

Z obozu ludzi Knota wypadliśmy galopem i gnaliśmy ile sił, żeby odjechać jak najdalej i odciągnąć roiho od naszych ludzi. Zostawiałem za sobą trop. Kilka razy spryskałem moczem krzaki i skały, kilka razy zeskoczyłem niemal w biegu, by wytarzać się w pyle drogi.

Skaleczyłem się w wierzch dłoni i co jakiś czas wyduszałem na ziemię parę kropel krwi, potem porzuciłem kawałki skrwawionej szmatki, którą okrywałem rankę.

Mogliśmy tylko mieć nadzieję, że upiór podąży za nami i zostawi tamtych w spokoju.

Gnaliśmy w takim pośpiechu, że nie było okazji rozmawiać. Brus nie pamiętał niczego, co wydarzyło się od momentu, gdy wprowadzono nas do twierdzy. Ani spotkania z archimatrona, ani tego, gdzie się znajdował i po co. Nie pamiętał też nic, od kiedy podtruto nas drętwą wodą.

Dowiedział się jedynie o istnieniu upiora i tego, że wędrujemy do Nahilgył w eskorcie czterech tropicieli z powstałej znienacka kireneńskiej armii. Wszystko w ciągu niewielu chwil, gdy zbieraliśmy się w pośpiechu do drogi. Dowiedział się też, że go torturowano i że pomieszało mu się od tego w głowie, że był leczony egzorcyzmami i kebiryjskimi igłami. Dowiedział się, że jestem Nosicielem Losu i że niedobitki naszego ludu wędrują w poszukiwaniu nowej ziemi. Wszystko naraz. Ja albo bym oszalał, albo nie uwierzył. Brus po prostu się dowiedział. Wysłuchał w milczeniu, z nieprzeniknioną twarzą, zasalutował pięścią Knotowi, skłonił się przed Patrzącym Na Stworzyciela. Wszystko, co miał do powiedzenia, to agiru kano! Żadnych pytań — żołnierz.

A teraz został nam jedynie pośpiech. Gnaliśmy przez jakiś czas tak prędko, jak tylko się dało, by nadążyły za nami onagery. Nigdy dotąd nie widziałem tak szybkich jucznych zwierząt. Były pokraczne, ale piekielnie wytrzymałe. Nasze wierzchowce też raczej nie nadawały się na paradę: niskie, żylaste i kudłate, lecz szybkie i wydawało się, że nie znają zmęczenia.