Dzieci Boga [Children of God - pl]

Kiedy reszta wyszła, Carlo przemówił do Joseby i Danny’ego.

— Kiedy się upewnimy, że statek jest cały i sprawny, najważniejsze będzie reaktywowanie napowietrzania biologicznego i systemów oczyszczających.

Dopiero teraz Joseba i Danny spojrzeli na tubę Wolvertona i zamarli z przerażenia na widok zniszczonych upraw.

— Panowie, to nie koniec świata — uspokajał ich Carlo. — Możemy utrzymać dobrą jakość powietrza, używając filtrów wodnych, mamy też zapasowe generatory tlenu. Nie chciałbym jednak tracić pełni sprawności jakiegokolwiek systemu, więc trzeba uratować tyle roślin, ile się da. To twoje zadanie, Joseba. Jeśli wszystkie są już martwe, możemy odtworzyć plantację w ciągu paru miesięcy, mamy bowiem na pokładzie ziarna. Kiedy Sean będzie wolny, zajmie się zbiornikami rybnymi. Niech sprawdzi, czy nie ma żadnych przecieków i pęknięć. Sądzę, że tilapie przeżyły tę wirówkę, ale trzeba dokładnie sprawdzić zbiorniki i oczyścić wszystkie filtry.

Joseba stał przez chwilę jak oniemiały, ale w końcu drgnął i poszedł do swojej kabiny, aby włożyć skafander i upewnić się, że Sean i Sandoz zrobili to samo.

— Ave, Cezarze! — zawołał Danny Żelazny Koń do Carla, gdy zostali sami. — Ty zimny draniu.

Carlo uniósł jedną rękę dłonią na zewnątrz, drugą złożył na piersiach, przybierając pozę dostojnego Rzymianina.

— Nie jestem zimnym, pozbawionym skrupułów egoistą — oświadczył, unosząc władczo brwi. — Jestem królem-filozofem, wcieleniem stoickiego spokoju ducha.

— Tylko z wyglądu. Wy, członkowie rodu Giulianich, jesteście skurwysynami o kamiennych sercach.

— To samo mówił mi ojciec — powiedział Carlo spokojnie. — Moja matka zaprzeczyła wszystkiemu i zażądała testów DNA. Ubieraj się. Pójdziesz ze mną. Musimy sprawdzić kadłub i zobaczyć, w jakim stanie są nasze promy. Myślę, że będziemy lepiej spać, jak załatamy tę dziurę czymś bardziej godnym zaufania od grudki błota.

— Taśmą izolacyjną? — zapytał Danny, kiedy szli ku spiralnym schodkom wiodącym do ich kabin na dolnym poziomie. Carlo roześmiał się, ale zanim zdążył przejść przez luk, Żelazny Koń wyciągnął swoje potężne ramię, blokując mu drogę.

— Byliśmy blisko? — zapytał, wpatrując się w niego spokojnie.

— Będę wiedział, jak zbadam kadłub — orzekł Carlo, ale Danny wciąż zagradzał mu przejście, więc cofnął się o krok i stał nieruchomo, założywszy ręce na kark i przekrzywiwszy głowę. Ci, którzy go znali, uważali go za człowieka wybrednego i wyrafinowanego: Carlo Giuliani rzadko używał wulgarnych słów, jeśli sytuacja naprawdę ich nie wymagała.

Tak kurewsko blisko — powiedział spokojnie, wyraźnie oddzielając słowa — że jedyną przyczyną, dla której jeszcze żyjemy, może być tylko to, o czym mówili papież i Don Vincenzo: Bóg chce mieć Sandoza na Rakhacie.

Przez dłuższą chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. Potem Danny opuścił rękę, kiwnął głową i zaczął iść w dół.