Trzej muszkieterowie

— Jeśli idzie o mnie — rzekł Aramis — wyobraźcie sobie, że oddałem wszystko do ostatniego grosza kościołowi w Montdidier i jezuitom w Amiens; prócz zobowiązań, jakie miałem, zamówiłem mszę na móją intencję i waszą, panowie, a nie wątpię, że te msze wybornie nas wspomogą.

— A czy sądzicie, że zwichnięcie nic mnie nie kosztowało? — odezwał się Portos. — Nie mówiąc już o ranie Mousquetona, dla którego musiałem sprowadzać chirurga dwa razy dziennie, a kazał sobie ów chirurg płacić za wizyty podwójnie, pod pozorem, że ten dureń Mousqueton ma kulę w miejscu, które pokazuje się jedynie cyrulikowi; poleciłem mu przy okazji, żeby unikał ran w tym miejscu.

— No, no — rzekł Atos wymieniając uśmiech z d’Artagnanem i Aramisem — widzę, że zachowałeś się wspaniałomyślnie wobec biednego chłopca, jesteś dobrym panem.

— Krótko mówiąc po zapłaceniu rachunku zostaje mi jakieś trzydzieści talarów.

— A mnie dwanaście pistoli — rzekł Aramis.

— Ho, ho, wydaje mi się, że jesteśmy prawdziwymi krezusami — rzekł Atos. — Ile ci zostało z twoich stu pistoli, d’Artagnanie?

— Z moich stu pistoli? Przede wszystkim dałem ci pięćdziesiąt.

— Tak myślisz?

— Do licha!

— Rzeczywiście, przypominam sobie.

— Sześć zapłaciłem oberżyście.

— Cóż za bydlę z tego oberżysty! Czemu dałeś mu sześć pistoli?

— Przecież sam kazałeś mu je dać.

— To prawda, jestem nazbyt dobry. Krótko mówiąc, ile zostało?

— Dwadzieścia pięć pistoli — odpowiedział d’Artagnan.

— A mnie — rzekł Atos, wyciągając drobne z kieszeni — mnie...

— Tobie nic.

— Rzeczywiście. Albo tak niewiele, że nie ma nawet co kłaść do wspólnej kasy. Teraz policzymy, ile mamy razem. Portos?

— Trzydzieści talarów.

— Aramis?

— Dziesięć pistoli.

— A ty, d’Artagnanie?

— Dwadzieścia pięć.

— Czyli razem? — zapytał Atos.

— Czterysta siedemdziesiąt pięć liwrów! — rzekł d’Artagnan, który rachował jak Archimedes.

— Po przybyciu do Paryża zostanie nam jeszcze czterysta, nie licząc uprzęży — rzekł Portos.

— Ale co będzie z końmi? — zapytał Aramis.

— Cztery konie naszych służących zamienimy na dwa dobre wierzchowce, o które będziemy ciągnąć losy; czterysta liwrów wystarczy na skromniejszego konia dla jednego z pozostałych; wreszcie wywrócimy kieszenie i damy resztki d’Artagnanowi, który ma szczęśliwą rękę i pójdzie grać do pierwszego lepszego szynku.

— Jedzmy — rzekł Portos — bo nam kolacja wystygnie.

Czterej przyjaciele, spokojniejsi już o swą przyszłość, zjedli ze smakiem kolację, której resztki otrzymali Mousqueton, Grimaud, Bazin i Planchet.

Po przyjeździe do Paryża d’Artagnan znalazł w domu list od pana de Tréville, który donosił, że na jego prośbę król zaszczycił d’Artagnana łaską: został przyjęty do muszkieterów.

Ponieważ tego właśnie nasz młodzieniec pragnął najbardziej, nie mówiąc oczywiście o odnalezieniu pani Bonacieux, pobiegł uszczęśliwiony do przyjaciół, z którymi pożegnał się przed półgodziną; zastał ich smutnych i zatroskanych. Zebrali się na naradę u Atosa, co dowodziło, że sprawa jest poważna.

Pan de Tréville kazał ich uprzedzić, że król postanowił rozpocząć działania wojenne pierwszego maja; muszą więc niezwłocznie przygotować się do wyprawy.

Czterej filozofowie spoglądali na siebie osłupiali: w sprawach dyscypliny pan de Tréville nie żartował.

— Jak sądzicie, po ile wypadnie nam ekwipunek? — zapytał d’Artagnan.

— Och, nie ma o czym mówić — rzekł Aramis — obliczyliśmy wszystko ze skromnością godną Spartan: trzeba po tysiąc pięćset liwrów na każdego.

— Co pomnożone przez cztery daje sześć tysięcy liwrów — rzekł Atos.

— Mnie się wydaje — powiedział d’Artagnan — że jeśli każdy będzie miał tysiąc liwrów, co prawda mówię nie tyle jak Spartanin, ile jak prokurator...

To słowo wyrwało z zadumy Portosa.

— Mam pomysł! — zawołał.

— To już coś znaczy: ja nie mam nawet cienia pomysłu — rzekł chłodno Atos. — Jeśli idzie o d’Artagnana, panowie, radość, że nosi nasze barwy, doprowadziła go do szaleństwa; tysiąc liwrów! Oświadczam, że ja sam muszę mieć dwa tysiące.

— Cztery razy dwa jest osiem — rzekł Aramis — zatem na ekwipunek trzeba nam ośmiu tysięcy liwrów; co prawda, posiadamy już siodła.

— A ponadto — powiedział Atos, gdy d’Artagnan, który udawał się z podziękowaniem do pana de Tréville, zamykał drzwi — a ponadto ów piękny diament, co błyszczy na palcu naszego przyjaciela. Cóż, u diabła, d’Artagnan jest zbyt dobrym kolegą, by zostawić swych braci w kłopocie, kiedy na środkowym palcu nosi pierścień królewski.