Trzej muszkieterowie

Rozdział XXVIII

POWRÓT

D’Artagnan długo jeszcze był ogłuszony straszliwym wyznaniem Atosa, jednak wiele rzeczy wydało mu się w opowieści niejasnych; przede wszystkim wyszła z ust człowieka pijanego, słuchał jej człowiek na wpół pijany, a przecie mimo oszołomienia wywołanego oparami kilku butelek burgunda, d’Artagnan budząc się nazajutrz miał wyryte w pamięci każde słowo Atosa. Wszelkie wątpliwości napawały go tylko większym pragnieniem zdobycia pewności, poszedł więc do przyjaciela chcąc nawiązać do wczorajszej rozmowy. Ale Atos, już najzupełniej opanowany, znów był najdelikatniejszym i najbardziej nieprzeniknionym z ludzi.

Zresztą muszkieter, zamieniwszy z nim uścisk dłoni, sam zaczął pierwszy:

— Byłem bardzo pijany wczoraj, mój drogi d’Artagnanie — powiedział — czułem to dziś rano jeszcze, miałem bowiem skołowaciały język i przyśpieszone tętno. Idę o zakład, że naplotłem bredni bez liku.

Mówiąc te słowa spojrzał na przyjaciela z uwagą, która wprawiła d’Artagnana w zmieszanie.

— Ależ nie — odparł d’Artagnan — jeśli pamiętam, mówiłeś mi rzeczy całkiem zwyczajne.

— Ach, zdumiewasz mnie! Zdawało mi się, że opowiedziałem ci bardzo żałosną historię.

I spojrzał na młodzieńca, jak gdyby chciał czytać w jego sercu.

— Na honor — rzekł d’Artagnan — musiałem być jeszcze bardziej pijany od ciebie, skoro sobie nic nie przypominam.

Atosowi nie wystarczyło to widać i ciągnął dalej:

— Zauważyłeś pewnie, mój drogi przyjacielu, że każdy człowiek upija się inaczej: na smutno lub na wesoło. Ja upijam się na smutno i kiedy jestem pijany, opowiadam najokropniejsze bajdy, jakie wbiła mi w pamięć moja głupia niańka. To moja wada, wada zasadnicza, muszę przyznać; ale poza tym potrafię pić dobrze i tęgo.

Atos mówił to w sposób tak naturalny, że d’Artagnan zachwiał się w swoich przypuszczeniach.

— Ach, tak, w samej rzeczy — rzekł młody człowiek próbując uchwycić prawdę — przypominam sobie jak przez sen, że mówiliśmy o powieszonych.

— Widzisz sam — odparł Atos blednąc, a jednak próbując się śmiać — byłem tego pewien, wisielcy to moja zmora.

— Tak, tak — rzekł d’Artagnan — wraca mi pamięć, tak, chodziło więc... poczekaj... chodziło o kobietę.

— Proszę bardzo — odparł Atos mieniąc się na twarzy — to moja zwykła opowieść; kobieta o jasnych włosach, opowiadam o niej zawsze, gdy jestem pijany na umór.

— Otóż to właśnie — rzekł d’Artagnan — historia o jasnowłosej kobiecie, wysokiej, pięknej, o niebieskich oczach.

— Tak, i powieszonej.

— Przez swego męża którego znałeś — ciągnął d’Artagnan patrząc uważnie na Atosa.

— Widzisz, jak można kogoś skompromitować, kiedy człowiek nie wie, co mówi — rzekł Atos wzruszając ramionami, jak gdyby litował się nad sobą. — Stanowczo przestanę się upijać, d’Artagnanie, to bardzo niedobre przyzwyczajenie.

D’Artagnan milczał.

Potem Atos nagle zmienił temat rozmowy:

— Chciałem ci podziękować za konia, którego mi przyprowadziłeś — powiedział.

— Podoba ci się? — zapytał d’Artagnan.

— Tak, ale nie jest to koń bardzo wytrzymały.

— Mylisz się; zrobiłem na nim dziesięć mil w niespełna półtorej godziny, a był równie świeży, jakby okrążył plac Saint-Sulpice.

— Co powiesz? Zaczynam tedy żałować.

— Żałować?

— Tak, bo się go pozbyłem.

— Jak to?

— Było to tak: dziś rano zbudziłem się o szóstej, ty spałeś jak zabity i nie wiedziałem, co robić; byłem wciąż jeszcze otumaniony po naszym wczorajszym pijaństwie; zszedłem więc do wielkiej sali i ujrzałem tam jednego z naszych Anglików, który kupował konia u handlarza, jego koń bowiem padł wczoraj. Podszedłem do niego i widząc, że daje sto pistoli za karogniadego konika, rzekłem: “Na honor, mój panie, ja też mam konia do sprzedania”.