Trzej muszkieterowie

— Dobrze, dobrze, mówmy dalej — rzekł Atos.

— A zatem twoim zdaniem?...

— Należy wziąć sto pistoli, d’Artagnanie; mając sto pistoli będziemy ucztować do końca miesiąca; zaznaliśmy trudów, musimy nieco odpocząć.

— Ja miałbym odpoczywać! O nie, Atosie, jak tylko wrócę do Paryża, zabiorę się do szukania tej biednej kobiety.

— Czy sądzisz, że koń będzie ci do tego równie potrzebny, jak dobre złote luidory? Bierz sto pistoli, przyjacielu, bierz sto pistoli.

D’Artagnanowi trzeba było tylko jednego jeszcze argumentu, by ustąpił. Ten wydał mu się doskonały. Zresztą obawiał się, że gdyby opierał się dłużej, Atos uznałby go za egoistę; przystał więc i wybrał sto pistoli, które Anglik natychmiast mu zapłacił.

Za czym myślano już tylko o wyjeździe. Pokój zawarty z oberżystą prócz dawnego konia Atosa kosztował jeszcze sześć pistoli; d’Artagnan i Atos wsiedli na konie Plancheta i Grimauda, a dwaj służący puścili się w drogę pieszo, niosąc siodła na głowach.

Choć przyjaciele jechali na lichych koniach, wkrótce wyprzedzili służących i przybyli do Crève-cœur. Z daleka ujrzeli Aramisa, który melancholijnie wsparty o parapet okna patrzył niczym Anna z opowieści[6] na kurz wzbijający się na horyzoncie.

— Hola, Aramisie! Co tu robisz? — krzyknęli dwaj przyjaciele.

— Ach, to ty, d’Artagnanie, i ty, Atosie — rzekł młody człowiek. — Myślałem o tym, z jaką szybkością opuszczają nas dobra tego świata; mój koń angielski oddalający się i znikający wśród tumanu kurzu był dla mnie żywym dowodem kruchości rzeczy ziemskich. Sens życia można stracić w trzech słowach: Erat, est, fuit[7].

— To znaczy? — zapytał d’Artagnan, który zaczynał się domyślać prawdy.

— To znaczy, że dałem się okpić: za sześćdziesiąt luidorów sprzedałem konia, który robi cwałem pięć mil na godzinę.

D’Artagnan i Atos wybuchnęli śmiechem.

— Mój drogi d’Artagnanie — powiedział Aramis — proszę, nie gniewaj się na mnie, ale gdy mus przyciśnie, nie ma rady, zresztą sam jestem najbardziej ukarany, ponieważ ten niecny handlarz ukradł mi najmniej pięćdziesiąt luidorów. Ach, wy jesteście dobrymi gospodarzami! Przyjeżdżacie na koniach służących, a swoje rumaki każecie prowadzić za uzdy powoli, by nie zaznały zmęczenia.

W tej samej chwili furgon, który przed kilku minutami pojawił się na drodze z Amiens, przystanął i wysiedli z niego Grimaud i Planchet z siodłami na głowach. Furgon jechał pusty do Paryża i dwaj służący skorzystali z okazji częstując w zamian woźnicę winem.

— Co to znaczy? — zapytał Aramis widząc, co się dzieje. — Zostały wam tylko siodła?

— Więc rozumiesz już teraz? — rzekł Atos.

— Moi przyjaciele, postąpiliście tak samo jak ja. Wiedziony instynktem zachowałem uprząż. Hej, Bazin, przynieś moją nową uprząż i połóż obok uprzęży panów.

— Co zrobiłeś z księżmi? — zapytał d’Artagnan.

— Nazajutrz zaprosiłem ich na obiad; powiem wam mimochodem, że mają tu wyborne wino, lałem w nich, ile wlazło; toteż proboszcz zabronił mi rozstawać się z opończą, a jezuita prosił mnie, żebym mu pomógł wstąpić do muszkieterów.

— Bez rozprawy! — krzyknął d’Artagnan. — Żądam zniesienia uczonej rozprawy!

— Od tej chwili wiodłem nader przyjemne życie. Zacząłem pisać poemat wierszem jednozgłoskowym, co jest dość trudne, ale zasługa leży przecie w pokonywaniu trudności. Temat jest świecki, przeczytam wam pierwszą pieśń; ma ona czterysta wierszy, a czytanie trwa jedną minutę.

— Na honor, mój drogi Aramisie — rzekł d’Artagnan, który niemal tak samo nie cierpiał wierszy jak łaciny — do zasługi, jaką jest pokonywanie trudności, dołącz zwięzłość i będziesz przynajmniej pewien, że twój poemat ma dwie zalety.

— Co więcej — ciągnął Aramis — mówi on o szlachetnych uczuciach, sami zobaczycie. Ale cóż, przyjaciele, wracamy do Paryża? Brawo, jestem gotów; zobaczymy więc naszego poczciwego Portosa, bardzo się cieszę. Czy uwierzycie, że brakowało mi tego wielkiego głuptasa? Na pewno nie sprzedałby swego konia, gdyby mu nawet ofiarowywali za niego królestwo. Chciałbym go zobaczyć na tym rumaku i w siodle. Będzie wyglądał jak Wielki Mogoł, zapewniam was.

Zatrzymano się na godzinę, żeby konie wytchnęły nieco. Aramis zapłacił rachunek, umieścił Bazina na furgonie obok jego kolegów i wyruszono po Portosa.

Portos był już na nogach i mniej blady niż za pierwszą bytnością d’Artagnana. Siedział przy stole; choć był sam, nakryto dla czterech osób. Kolacja składała się z wybornie przyrządzonych mięsiw, najlepszych win i wspaniałych owoców.

— Do kroćset — rzekł wstając — przybywacie w samą porę, panowie; właśnie byłem przy zupie, zjecie ze mną kolację.

— Ho, ho, — rzekł d’Artagnan — tych butelek Mousqueton nie łowił chyba na lasso, a oto szpikowana pieczeń cielęca i polędwica wołowa...