Een Kroon van Zwarden

‘En hebben je pogingen resultaat? Is hij al wat beter? Hoe lang precies hebben jullie hem nu al bij je?’

‘Maar twee weken,’ antwoordde Mijrelle. ‘Vandaag is het de twintigste, Moeder, en er kunnen maanden voorbijgaan zonder enige zekerheid of het lukt.’

‘Misschien is het de hoogste tijd iets anders te proberen,’ merkte Egwene op, meer in zichzelf dan tegen de anderen. Meer om zichzelf te overtuigen dan om een andere reden. Zoals Lan nu was, kon men hem amper een gemakkelijk geschenk voor iemand noemen. Niettemin, binding of niet, hij behoorde Nynaeve meer toe dan hij ooit met Mijrelle verbonden zou zijn.

Toen ze echter door de ondiepte naar hem toeliep, werd haar twijfel dubbel zo groot. Al dansend tolde hij rond om haar recht aan te kijken en het zwaard flitste op haar af. Iemand snakte naar adem, toen de kling op een duim voor haar keel stil hing. Ze voelde zich opgelucht niet te hebben gezucht.

Felle blauwe ogen onder lage wenkbrauwen namen haar strak op. Zijn gezicht leek uit rotsvlakken en rotsranden gehouwen. Langzaam liet Lan zijn zwaard zakken. Hij was hevig bezweet, maar ademde niet sneller. ‘Dus jij bent nu Amyrlin. Mijrelle heeft me gezegd dat iemand was verheven, maar niet wie. Het lijkt me dat jij en ik heel wat gemeen hebben.’ Zijn glimlach was even koud als zijn stem en zijn ogen. Egwene weerhield zich ervan de stola te verschikken en hield zichzelf voor dat ze Amyrlin was en geen Aes Sedai. Ze wilde saidar omhelzen. Tot op dit ogenblik was niet echt tot haar doorgedrongen hoe gevaarlijk hij was. ‘Nynaeve is nu ook Aes Sedai, Lan. Ze heeft een goede zwaardhand nodig.’ Een van de andere vrouwen maakte een geluidje, maar Egwene bleef hem strak aankijken.

‘Ik hoop dat ze een held uit de verhalen vindt.’ Hij lachte blaffend. ‘Ze heeft een held nodig die haar buien kan verdragen.’

De lach overtuigde haar, hoe ijzig en hard die ook was. ‘Nynaeve is in Ebo Dar, Lan. Je weet hoe gevaarlijk die stad is. Ze is op zoek naar iets wat we verschrikkelijk hard nodig hebben. Als de Zwarte Ajah ervan hoort, zullen ze haar doden om het te krijgen. Als de Verzakers ervan horen...’ Vóór haar opmerking had ze zijn gezicht droevig gevonden, maar nu hij zijn ogen wat dichtkneep bij de pijn om het gevaar voor Nynaeve, wist ze dat haar plan goed was. Nynaeve en niet Mijrelle had het recht. ‘Ik stuur je naar haar toe om als haar zwaardhand op te treden.’

‘Moeder!’ betoogde Mijrelle achter haar fel.

Egwene stak haar hand op om haar tot zwijgen te brengen. ‘Nynaeves veiligheid ligt in jouw handen, Lan.’

Hij aarzelde niet, keek zelfs geen enkele keer naar Mijrelle. ‘Het zal minstens een maand duren om Ebo Dar te bereiken. Areina, zadel Mandarb.’ Hij stond op het punt weg te lopen, wachtte echter en hield zijn vrije hand omhoog alsof hij haar stola wilde aanraken, ‘Ik wil me ervoor verontschuldigen dat ik je ooit heb geholpen uit Emondsveld te vertrekken.’ Hij beende weg en verdween in de tent, waar hij net uit was gekomen. Nog voor hij twee stappen had gezet, kwamen Mijrelle, Nisao en Siuan om Egwene heen staan.

‘Moeder, u begrijpt niet wat uw voorstel behelst,’ zei Mijrelle ademloos. ‘U kunt net zo goed een klein kind met een brandende lantaarn in een hooimijt laten spelen. Ik ben Nynaeve gaan voorbereiden, zodra ik de binding naar mij over voelde komen. Ik dacht meer tijd te krijgen. Maar ze was in een oogwenk tot de stola verheven. Ze is nog niet klaar om hem aan te pakken, Moeder. Ze kan hem niet aan, niet zoals hij nu is.’

Met moeite dwong Egwene zichzelf geduld te tonen. Ze begrepen het nog steeds niet. ‘Mijrelle, zelfs als Nynaeve nog geen spatje kon geleiden’ – dat kon ze eigenlijk ook niet, tenzij ze boos was – ‘zou het geen enkel verschil maken, en dat weet je. Niet of ze hem aan kan. Er is één ding waartoe jij niet in staat was: hem een taak geven die zo belangrijk is dat hij in leven móét blijven om het te volbrengen.’ Dat was het laatste onderdeel. Men veronderstelde dat dit beter werkte dan al het andere. ‘Voor hem is Nynaeves veiligheid zeer belangrijk. Hij houdt van haar, Mijrelle, en zij houdt van hem.’

‘Dat verklaart...’ begon Mijrelle zachtjes, maar Nisao barstte ongelovig los: ‘O, nee toch. Hij niet. Ik wil best aannemen dat zij mogelijk van hém houdt, of denkt van hem te houden, maar de vrouwen zitten al achter Lan aan sinds hij zich nog niet hoefde te scheren. En ze wilden hem dolgraag een dag of een maand lang strikken. Hij was een heel knappe jongen, al zul je dat nu heel moeilijk kunnen geloven. Niettemin heeft hij blijkbaar nog steeds veel aantrekkelijks.’ Ze keek even opzij naar Mijrelle die licht fronste terwijl kleine blosjes op haar wangen verschenen. Verder was aan haar weinig te zien, maar het was voldoende. ‘Nee, Moeder. Iedere vrouw die meent Lan Mandragoran aan de lijn te kunnen leggen, zal merken dat ze een halsband om lucht heeft gegespt.’