Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

Miroe odszedł od patrolowca, zaczął chodzić między okaleczonymi ciałami merów, z masochistyczną dokładnością przyglądał się każdej obdartej ze skóry, skrwawionej postaci. Jerusha ruszyła za nim, trzymając się z dala; zaciskała coraz mocniej szczęki, aż zaczęła się zastanawiać, czy kiedyś jeszcze otworzy usta. Zobaczyła, jak się zatrzymał i ukląkł przy jednym z ciał. Gdy podeszła bliżej, spostrzegła, że nie należy do mera. I nie do człowieka.

— Ma-martwy Pies?

— Martwy przyjaciel. — Podniósł bezładne ciało dillypa, jakby to było śpiące dziecko, zobaczyła zostawioną przez nie ciemną plamę na plaży. Patrzyła, nic nie rozumiejąc, jak zaniósł zwłoki do wody, wszedł w nią bez wahania, brnął ciągle, aż mroźne morze sięgnęło mu po pierś. Wtedy powoli wypuścił wygnańca.

Gdy Miroe wyszedł z wody, Jerusha zdjęła swą pelerynę i zarzuciła mu na ramiona. Z roztargnieniem kiwnął głową, mogło się zdawać, że jest nieczuły na mróz. Przypomniała sobie nagle, że jeden z przemytników ściganych przez nią pięć lat temu był dillypem.

— Ona też na pewno zginęła — powiedział Miroe głosem jak stal. Jerusha zrozumiała, że nie znalazł śladu Moon Dawntreader. — Zrobił to Starbuck i Psy. — Wskazał dłonią, słowa padały jak przekleństwa. — Ostatnie Łowy. Na mojej ziemi. — Zacisnął dłonie w pięści. — I zostawił je takie poćwiartowane, takie — rozłożone jak na scenie. Dlaczego?

— Na rozkaz Arienrhod. — Prawda spadła na nią jak promień światła, zrozumiała jedyny możliwy powód, dla którego Arienrhod postąpiła tak z pozaziemcem, kimś zupełnie jej obcym. Przeze mnie! Nie, nie… nie przeze mnie!

Miroe zwrócił się ku niej, jakby świeciła winą niby latarnia morska.

— To zbrodnia przeciwko obywatelowi Hegemonii na jego ziemi. — Między tymi słowami odczytywała oskarżenie przeciwko sobie. — Widziałaś to na własne oczy, masz prawo interweniować. Czy możesz oskarżyć Starbucka o morderstwo, komendancie?

Zesztywniała.

— Nie wiem. Niczego już nie wiem, Miroe… — Dotknęła naszywek na kołnierzu peleryny, odetchnęła głęboko. — Ale przysięgam ci, na bogów twoich i moich, że zrobię wszystko, co tylko możliwe, by tak się stało. — (patrząc na zniszczone ciała) — Niszczy wszystko, czego się tknie, niech będzie przeklęta… — (Życie BZ ulecialo w ognistej kuli) — …zmuszę ją do zapłaty, choćbym miała zginąć! Nie wywinie się z tego… — (Zrujnowane życie LiouxSkeda) — …myśli, że jest nietykalna, myśli, że na zawsze zostanie Królową, ale się z tego nie wywinie… — (zrujnowane i jej życie) — …choćbym miała utopić ją własnoręcznie!

— Wierzę ci, Jerusho — powiedział Miroe bez uśmiechu, usłyszała, jak zimne oskarżenie opuszcza jego głos. — Ale masz mało czasu.

— Wiem. — Obejrzała się, umyślnie ryjąc w pamięci obraz rozdartych resztek stworzenia, którego jedyną zbrodnią było życie. — Nigdy nie widziałam mera… — Zacisnęła usta.

— Tu też ich nie widzisz — głos mu drżał. — Teraz to tylko kupy mięsa, nie ma w nich nic z merów. Powinnaś je zobaczyć, jak tańczą wśród fal, lub posłuchać ich pieśni… Nie zrozumiesz znaczenia tej zbrodni, jeśli nie dowiesz się prawdy o nich. Jerusho, to więcej niż zwierzęta.

— Co? — Odwróciła się. — Co powiedziałeś? — Nie, nie mów tego; nie chcę wiedzieć.

— To rozumne istoty. Dziś na tej plaży popełniono nie dwa morderstwa, lecz pół setki. A w ciągu ostatniego tysiąclecia…

Zachwiała się.

— Nie… Miroe, nie są rozumne. To niemożliwe!

— To żywe istoty utworzone dzięki inżynierii genetycznej; Stare Imperium dało im nie tylko nieśmiertelność, ale i rozum. Moon Dawntreader powiedziała mi, kim są naprawdę.

— Ale dlaczego? Dlaczego miałyby być rozumne? Jak Hega może nie wiedzieć…? — Głos się jej załamał.

— Nie wiem dlaczego. Wiem jednak, że Hegemonia musi znać prawdę, i to od tysiąca lat. Gdy się o wszystkim dowiedziałem, powiedziałem Moon, że nie wiem, co robić, śmiać się czy płakać. — Twarz mu się skurczyła. — Wiem teraz. — Odwrócił się do niej plecami.

Jerusha stała w milczeniu, w bezruchu, czekała, aż pęknie i spadnie krucha czara nieba, aż szale sprawiedliwości zgniotą skorupę świata kłamstw, dławiąc i ją… Nic się jednak nie zmieniło w morzu, w powietrzu, w zarysie skał ani w przytłaczającej świadomości śmierci, zniszczenia, żałoby.

— Miroe… wracamy do patrolowca. Doczekasz się tu — doczekasz własnej śmierci.