Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Konstantin? — wyseplenił nieludzki głos. — Człowiek-Konstantin?

— Mówi Damon Konstantin — zawołał znowu. — Proszę was, chodźcie na górę. Nie ma już karabinów. Jest bezpiecznie.

Zastygł w bezruchu, wyczuwając lekkie drżenie pomostu spowodowane tupotem nóg daleko w dole, w mroku. Usłyszał oddechy i jego oczy wyłowiły w głębi jakiś migoczący złudnie ognik. Miał wrażenie, że dostrzega w mroku futro i błysk innych oczu wspinających się po rusztowaniach. Zastygł w bezruchu samotny, słaby człowiek i te mroczne przestrzenie. Nie byli niebezpieczni… ale nikt dotychczas nie strzelał do nich z karabinów.

Podchodzili sponiewierani, gramoląc się z sapaniem na ostatnie piętro rusztowania, lepiej teraz widoczni w świetle ręcznego reflektora; jeden ranny, drugi z wybałuszonymi z przerażenia oczyma.

— Człowiek-Konstantin — wymamrotał trzęsącymi się ustami ten przestraszony. — Ratuj, ratuj, ratuj.

Wyciągali błagalnie ręce. Odstawił reflektor na żebrowaną podłogę platformy, na której stał i przygarnął ich jak dzieci, ze szczególną ostrożnością dotykając samca, bo biedak miał całe ramię we krwi i szczerzył zęby powarkując nerwowo.

— Już dobrze — zapewnił ich. — Jesteście bezpieczni, nic wam już nie grozi. Wyprowadzę was na zewnątrz.

— Bać się, człowiek-Konstantin. — Samica klepnęła swego towarzysza po ramieniu i spoglądała to na jednego, to na drugiego pociemniałymi oczami. — Wszyscy chować, uciekać, nie znaleźć droga.

— Nie rozumiem, co mówisz.

— My więcej, więcej, więcej, głodni na śmierć, bać się na śmierć. Prosi pomóc nas.

— Zawołaj ich.

Dotknęła samca wymownym gestem troski. Samiec zatrajkotał coś do niej i popchnął ją lekko w jego stronę. Zbliżyła się i dotknęła Damona.

— Poczekam — zapewnił ją Damon. — Poczekam tutaj. Nic wam nie grozi.

— Kochać cię — wyrzuciła z siebie i zaczęła pośpiesznie złazić z powrotem na dół z pobrzękiwaniem metalowych stopni. Po chwili zniknęła w mroku.

Minęło jeszcze parę chwil i z głębin buchnęły radosne piski i trele, które zaraz zwielokrotniło echo; budziły się głosy z innych miejsc, głosy samców i samic, w dole i w górze, aż w końcu cała otchłań i mrok oszalały. Tuż obok niego rozległ się przenikliwy skrzek; to samiec krzyczał coś do tych na dole.

Nadchodzili w ciszy, która nagle zapadła; słychać było tylko metaliczny odgłos kroków dochodzący z dołu i od czasu do czasu rozlegały się niesione echem nawoływania i jęki, od których włos się jeżył na głowie.

Samica wróciła szybko, żeby poklepać swojego towarzysza po ramieniu i dotknąć ręki Damona.

— Ja Satyna, ja zawołać. Powiedzieć on dobry, człowiek-Konstantin.

— Muszą wychodzić przez śluzę po kilkoro na raz, rozumiesz? Ostrożnie ze śluzą.

— Ja znać śluza — zapewniła go. — Ja ostrożna. Iść, iść, ja ich przyprowadzić.

I już spuszczała się szybko z powrotem na dół. Damon otoczył samca ramieniem i wprowadził do śluzy. Naciągnął mu na twarz maskę, bo biedak był jeszcze w szoku; szczerzył z bólu zęby, ale nie próbował go ugryźć ani zaatakować. Otworzyły się drugie drzwi. W panującym za nimi blasku zobaczyli uzbrojonych ludzi i Dołowiec szarpnął mu się pod pachą, wyszczerzył zęby i splunął, ale złagodniał zaraz pod wpływem uspokajającego uścisku ramienia Damona. Elena przeciskała się już przez żołnierzy wyciągając ręce, żeby mu pomóc.

— Każ się cofnąć żołnierzom — warknął Damon oślepiony jasnością, nie mogąc odróżnić w tłumie Vanarsa. — Odsunąć się. Nie wymachiwać w ich stronę karabinami. — Pomógł Dołowcowi usiąść na podłodze pod ścianą, a Elena wzywała tłoczących się ludzi do przepuszczenia lekarza. — Wycofać stąd tych żołnierzy! — krzyknął znowu Damon. — Zostawić to nam!

Dowódca wydał rozkaz. Ku wielkiej uldze Damona żołnierze z Indii zaczęli się wycofywać. Dołowiec siedział nieruchomo, a przy nim klęczał lekarz ze swoją torbą; trzeba było trochę perswazji, żeby pozwolił sobie obejrzeć zranione ramię. Damon ściągnął z twarzy maskę, która utrudniała mu oddychanie i uścisnął rękę siadającej obok niego Eleny. Powietrze cuchnęło potem przerażonego Dołowca, ostrą wonią piżma.

— Nazywa się Niebieskozęby — powiedział lekarz odczytując tabliczkę. Zrobił kilka szybkich notatek i przystąpił do opatrywania rany. — Oparzenie i krwotok. Nic poważnego, to tylko szok.

— Pić — stęknął Niebieskozęby sięgając do torby lekarza. Lekarz odebrał mu ją i spokojnie obiecał przynieść wody, jeśli ją znajdą.

Śluza otworzyła się i wyszedł z niej blisko tuzin Dołowców. Czytając w ich oczach panikę Damon wstał. „Jestem Konstantin”, powiedział bez zwłoki, bo dźwięk tego nazwiska wpływał na Dołowców dziwnie uspokajająco. Przywitał ich z wyciągniętymi ramionami, znosząc dzielnie uściski spoconych, zdezorientowanych Dołowców, delikatne obejmowanie silnymi, porośniętymi futrem ramionami. Tak samo przywitała ich Elena i w chwilę później ze śluzy wysypała się następna grupka tworząc korek, który zatarasował przejście i przewyższał już liczebnością żołnierzy stojących w końcu korytarza. Dołowcy rzucali w tamtym kierunku zaniepokojone spojrzenia, ale trzymali się razem. Z kolejną grupką wyszła ze śluzy towarzyszka Niebieskozębego. Trajkotała z niepokojem, dopóki go nie odnalazła. Vanars wszedł między nich i nie zatoczywszy się ani razu w tej brązowofutrzastej powodzi, przepchnął się do Konstantina.