Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

X

Wieża oblężnicza przetoczyła się po planszy.

— Pilnuj teraz swojego imperatora! — powiedział Viridoviks, zabierając pojmanego piechura — nie wiadomo, czy jeszcze się nie przyda, walcząc po stronie Viridoviksa.

Seirem wykrzywiła usta w złości i zażegnała niebezpieczeństwo sztuką srebra. Celt odciągnął wieżę na bezpieczną odległość. Posunęła inną sztukę o jedno pole, dochodząc do siódmego rzędu planszy o wymiarach dziewięć na dziewięć. Z uśmiechem odwróciła płaski bloczek, by odsłonić nową, złotą postać na jego rewersie.

— Podwyższam na złoto — powiedziała.

— Nie musisz mi przypominać — odparł żałośnie. Jako mocniejszy, złoty żeton zaatakował od razu j ego kapłana i j eźdźca. Kapłan był dla niego cenniej szy, i j ego też wycofał. Seirem zabrała j e-źdźca. Zupełnie jak Videssańczycy — pomyślał Viridoviks — pieniądze walczą za nich na kolorowej planszy, a im dalej na terytorium przeciwnika, tym większej nabierają wartości.

Ciekawy był, jak długo plansza i figury wędrowały z nomadami, jako nieużywana ciekawostka. Bez wątpienia, jakiś koczownik przywiózł je ze sobą z Pristy, zaintrygowany bogatymi złoceniami na dębowym blacie, rowkami oddzielającymi pola, które wypełnione były masą perłową, i przez żetony z kości słoniowej z figurami ułożonymi ze szmaragdów, turkusów i granatów. W Videssos Gal uczył się grać na planszy ze sztywnej skóry, a za pionki służyły mu nieudolnie wystrugane sosnowe krążki. Uwielbiał tę grę głównie dlatego, że nic nie zależało tutaj od szczęścia.

W Imperium uchodził za dobrego, ale nie błyskotliwego gracza. Tutaj został nauczycielem, a żaden z jego uczniów nie mógł mu jeszcze sprostać. Seirem robiła jednak duże postępy. „O wiele za duże”, mruknął w swoim celtyckim dialekcie — użyła zdobytego przed chwilą jeźdźca przeciwko niemu, i to z niezłym efektem.

Musiał się sporo namęczyć, zanim w końcu udało mu się ją pokonać, wciągając jej imperatora do rogu i otaczając go wieżą, kapłanem i sztuką złota. Zmarszczyła brwi, raczej w zamyśleniu niż ze złości.

— No tak, rozumiem — powiedziała. — Niepotrzebnie osłabiłam jego ochronę, kiedy cię zaatakowałam. Odciągnąłeś mnie na drugi koniec, i miałeś wolną drogę. — Ponownie ustawiła figury. — Spróbujemy jeszcze raz? Teraz ty zaczniesz, ja muszę popracować nad obroną.

— Och, kochanie, ten poprzedni kawałek poszedł ci zupełnie elegancko.

Przesunął piechura zakrywającego rząd sztuki złota i otworzył w ten sposób długą przekątną dla swojego kapłana. Seirem znowu ściągnęła brwi, zastanawiając się nad odpowiedzią.

Obserwując jak się koncentruje, Celt myślał o tym jak różna jest od Komitty Rhangawe. Kiedyś udało mu się spędzić cały dzień z wybuchową kochanką Thorisina Gavrasa — gra była miłą rozrywką pomiędzy kolejnymi rundami. A właściwie — powinna była być, ale Celt nigdy nie nauczył się sztuki wdzięcznego przegrywania. W pierwszej partii Komitta uczciwie z nim wygrała. W następnej udało się wygrać jemu. Zaczęła wrzeszczeć i miotać przekleństwa, rzucała planszą i pionkami o ścianę. Nigdy nie odnalazł jednego z włóczników.

Seirem, dla kontrastu, spokojnie znosiła kolejne porażki, byle tylko nauczyć się dobrze grać. Jej śliczne, ciemne oczy były pełne uwagi, kiedy czekała na jego następny ruch. Ona także miała niski, słodki głos, równie pięknie grała na flecie i doskonale radziła sobie z lekkim, kobiecym łukiem. Ale Komitta, uczulona na tytuły i pozycję, nazwałaby ją dzikuską albo jeszcze gorzej.

— Honh! — prychnął Celt, znowu w swoim języku. — Wolę dzikuskę od dziwki.

— Będziesz się zastanawiał całą noc? — spytała Seirem uszczypliwie.

— Och przepraszam cię, kochanie. Zamyśliłem się — ruszył piechurem i od razu tego pożałował. Poskubał swoje wąsiska:

— I nie ma co, nieładnie to wyszło!

Borane, która plotkowała przy ognisku ze swoimi znajomymi, spojrzała na graczy. Rozpoznawała ton, jakim Viridoviks zwracał się do jej córki, lepiej niż on; po tak wielu przelotnych miłostkach, nie miał odwagi przyznać się przed samym sobą, że tutaj chodziło o coś więcej. Ale ci, którzy mają uszy do słuchania, nie dali się zwieść.