Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— To działa! — wydzierał się.

— A czemu by nie, chłopie? — powiedział Celt wyniośle, puchnąc z dumy, kiedy przyjmował gratulacje od nomadów. Nawet Rambehisht posłał mu zimny uśmiech, który sprawił Viridoviksowi prawdziwą przyjemność. Szacunek człowieka, którego kiedyś pobił, znaczył naprawdę wiele.

Za ich plecami, siedem czy osiem krów, które towarzyszyły patrolowi, skorzystało z przerwy, by skubnąć nieco świeżej trawy. Każde ze zwierząt ciągnęło za sobą wielki krzak czy wiązkę chrustu i wzniecało tyle kurzu, co dwa tuziny jeźdźców.

— Te brudne śmierdziele myślą pewnie teraz, że ściga ich cała armia — zachichotał Viridoviks.

— Tak, i to samo powiedzą swojemu dowódcy — zauważył Rambehisht, który był mądrym wojownikiem i wiedział, ile pożytku może przynieść wprowadzenie przeciwnika w błąd.

— Musimy wysyłać więcej patroli — powiedział Batbaian. — Będą uciekać przed tyloma cieniami, że w końcu nie zorientują się, kiedy naprawdę na nich ruszymy. — Spojrzał na Viridovik-sa niczym na mitycznego bohatera.

Zadowoleni z siebie zwiadowcy zatrzymali się obozem obok niewielkiego strumienia. By uczcić ten skromny sukces, Rambehisht zabił jedno z cieląt.

— Będziemy mieli dzisiaj niezłą ucztę — powiedział. Viridoviks podrapał się po głowie.

— Lubię mięso tak samo jak wy wszyscy, ale jak ty je przygotujesz? Nie ma tu drewna na ognisko, ani kotła do gotowania.

— Samo się usmaży — odparł nomada.

— Ta, jasne, samo się usmaży — zadrwił Viridoviks pewien, że był to tylko kiepski żart. — A jutro rano kości obrosną piórkami i bydlę odleci do ciepłych krajów.

Kiedy Rambehisht otworzył brzuch krowy, dwójka nomadów wyciągnęła wnętrzności i wrzuciła je do strumienia, w którym zaraz zaroiło się od srebrnych grzbietów — ryby wszelkich gatunków i rozmiarów zabrały się do niespodziewanej uczty. Para wielkich, brązowych żółwi rzuciła się ze skał, by upomnieć się o swoją część. Inny gapił się prosto na Viridoviksa. Mrugnął powoli oczami, raz, drugi.

Rambehisht dotrzymał słowa. Rękami skrwawionymi aż po łokcie odrywał płaty mięsa od kości zwierzęcia, z których ułożył sporą kupkę. Potem, ku zaskoczeniu Celta, podpalił je — ze szpikiem w środku i przylegającym do nich tłuszczem na zewnątrz, paliły się całkiem dobrze. Pomysłowy Khamorth wrzucił następnie do torby, uczynionej naprędce z surowej skóry cielęcia, tyle mięsa, by najadł się nim cały patrol, zaczerpnął wody ze strumienia, dodał ją do mięsa i powiesił ten prowizoryczny kocioł nad ogniem, używając do tego włóczni. Wkrótce smakowity aromat gotowanej cielęciny wypełnił powietrze, mieszając się z mniej przyjemnym zapachem palonych kości.

Prawie wszyscy nomadzi powkładali paski surowego mięsa pod swoje siodła, by zakonserwowały się podczas jazdy. Celt zdecydował, że tym razem nie pójdzie w ich ślady.

— Wolałbym raczej trochę soli albo musztardy, choć dzięki za radę. Koński pot ma chyba trochę inny smak.

Jednak to co ugotował Rambehisht, było doskonałe.

— Czapki z głów, panowie, przed tym facetem — powiedział Viridoviks i rzeczywiście to zrobił. Kiedy nadszedł wieczór, odłożył na bok swoją skórzaną czapę. Wydał z siebie wspaniałe beknięcie. Jak każdy nomada, Rambehisht wziął to za komplement i pochylił głowę w podziękowaniu.

Klepiąc się po brzuchu, Gal wstał i spacerkiem powędrował wzdłuż strumienia, spory kawałek powyżej miejsca, w którym porzucili wcześniej wnętrzności zwierzęcia — mały środek ostrożności, którego nauczyli go Rzymianie. Woda była zimna i słodka. Otarł wąsy rękawem i zobaczył tego samego, tłustego żółwia siedzącego na głazie. Zamachał rękami, wrzeszcząc: — Jaaahaaa! — Przerażone zwierzę przebierało nogami jak oszalałe, próbując płynąć zanim jeszcze znalazło się w wodzie. Po chwili udało mu się wreszcie zeskoczyć i zanurkować w strumieniu.

— Ach, jaki jestem groźny — roześmiał się Viridoviks. Przypomniał sobie żart Arigha, z żabami w Prista, i spróbował odnaleźć żółwia, ale na próżno. — Biedne zwierzątko! Gdybyś tylko umiał zarechotać, nieźle byś się zabawił.