Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Że nic o tym nie wiem — powtórzył ambasador, tym razem z większym przekonaniem. — Ten Avshar nie pokazał się na dworze w Mashiz od ponad dwu lat, to jest od naszego wielkiego zwycięstwa pod Maragha. — Poruszył brwią, stając się na chwilę dworzaninem i zausznikiem władcy. — Niektórzy mówią, że Wulghash za nim nie tęskni. Cokolwiek zrobił po tym, jak opuścił Mashiz, nie może być to sprawą Yezd, a tylko jego własną.

— Khaganie! — to był Skylitzes, protestujący głośno; Goudeles dramatycznym gestem przyłożył dłoń do czoła. Oficer niemal krzyczał: — Jeśli twoi ludzie pojadą pilnować stada, odległego o pięć dni drogi, cały czas zostają przecież pod twoimi rozkazami.

Kilku doradców siedzących za Arghunem pokiwało głowami. — Dobrze powiedziane! — to był piskliwy głos Onogona. Inni nie traktowali jednak zagrożenia ze strony pogardzanych Khamorthów poważnie i przykładali większą wagę do argumentów Bogoraza, a po ich stronie stał, oczywiście, Dizabul. Debata utknęła w martwym punkcie.

Khagan odprawił gestem oba poselstwa.

— Musimy teraz porozmawiać miedzy sobą o tym, co usłyszeliśmy — powiedział. Podniósł brew i dodał z łagodną ironią: — Jest kilka drobnych problemów do przemyślenia.

Bogoraz i posłowie z Videssos zignorowali się nawzajem, gdy opuszczali namiot przyjęć. Woźnica gwizdnął na konie, które zatrzymały się na moment, by mogli wejść do swojej jurty. Kiedy już się tam znaleźli, Goudeles rzucił się na koc z głośnym westchnieniem ulgi.

— Znajdź mi coś do ubrania — powiedział. — Cały się przy tym spociłem. Służąca, rozumiejąc ton jeśli nie słowa, podała mu bukłak z kavassem.

— Niech cię Phos błogosławi, moja słodka — wykrzyknął i opróżnił go niemal do połowy jednym haustem.

— Zostaw trochę — zażądał Skylitzes. Kiedy już się napił, walnął biurokratę w plecy. Nie przejmując się wrzaskiem Goudelesa, powiedział: — Pikridos, nigdy nie myślałem, że dożyję dnia kiedy spluniesz na Sphrantzesa i będziesz bronił Thorisina. Tak, i wydawało się nawet, że jesteś całkiem szczery.

— Musiałem schować dumę do kieszeni — odparł biurokrata. — Miałem pozwolić na to, żeby byle Makurańczyk tak mną pomiatał? Jak mógłbym się pokazać na dworze? A co do twojego drogiego Gavrasa, mój przyjacielu, gdyby wcześniej odpowiednio wynagrodził moje zasługi, nie musiałbym teraz kłamać.

— Gdyby ci odpowiednio wynagrodził twoje zasługi — odgryzł się Skylitzes — byłbyś teraz krótszy o głowę za to, jak dzielnie mu służyłeś podczas wojny.

— O takich drobnostkach łatwo się zapomina — powiedział Goudeles, niedbale machając ręką. — Szok, na jaki narażone są moje uczucia, tu, na tym nagim stepie, to wystarczająca kara, zapewniam cię. Kiedy człowiek znajduje się w takiej odległości od bezpiecznego centrum wszechświata, Videssos zdaje się być wysepką na morzu barbarzyństwa, zupełnie niewielką, samotną i otoczoną przez śmiertelnych wrogów.

Skylitzes wytrzeszczył na niego oczy.

— Chwała niech będzie Phosowi! Naprawdę się czegoś nauczyłeś.

— Gdybyście tak mogli na chwileczkę powstrzymać się z pieśniami pochwalnymi na swoją cześć — wtrącił się Gorgidas — to może uda wam się podać mi ten kavass.

— Przepraszam. — Skylitzes oddał mu bukłak. Kiedy Grek opróżnił go do końca, videssański oficer powiedział: — Możemy też zaśpiewać parę linijek dla ciebie. To dzięki tobie przypomniałem sobie o sztuczkach Avshara.

— Tak, tak. — Teraz, gdy opadły już emocje, kavass rozgrzał Goudelesa na dobre. Jego okrągłe policzki były czerwone, oczy stały się szkliste. Kiwał głową jakby umocowana była na sprężynie — raz, drugi, trzeci… — I ta przypowieść o tym, jak mu tam? tym twoim królu o zabawnym imieniu. Zalazłeś mu wtedy za skórę, o tak — zachichotał.

— Cieszę się, że mogłem pomóc — odparł Gorgidas, zadowolony z ich pochwał. Przypomniał sobie o czymś, co zaintrygowało go podczas debaty i powiedział o tym teraz bojąc się, że zaraz znowu zapomni: — Zauważyliście z jakim lekceważeniem Bogoraz mówił o Avsharze? Czyżby jakieś konflikty między Yezda?

— Na każdym dworze — oznajmił głośno Goudeles.

— Nawet jeśli rzeczywiście tak jest, do czego mogą nam się tu przydać? — zapytał Skylitzes i Grek musiał przyznać, że nie ma pojęcia.

— Nie martwcie się o to, kochani — powiedział Goudeles. Jego elegancka składnia utonęła już w kavassie, ale umysł wciąż pracował. — Teraz znamy — wiemy — przy czym stoją starsi klanu, no to rozrzucamy złoto. Zwykle działa bez pudła — znowu zachichotał. — Cudowna rzecz, złoto.

— Byłaby jeszcze cudowniejsza, gdyby nie to, że Bogoraz też ją ma — powiedział Gorgidas. Gorgidas pstryknął palcami, pokazując, co o tym myśli.