Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Niechaj tak się stanie — wyszeptał Zigabenos. Garsavranie powtórzyli jego słowa. Lavros modlił się po cichu przez kilka minut, potem powiedział:

— Bracie Mertikesie, czy chciałbyś odmówić credo naszego Phosa z tym oto zgromadzeniem?

— Czy mogę? — powiedział Zigabenos… nie, Mertikes — pomyślał Skaurus, bo przecież vi-dessańscy mnisi odrzucali swe nazwiska. Jego głos przepełniony był szczerą wdzięcznością. Trybun nie spotkał jeszcze Videssańczyka, który lekko traktowałby swoją wiarę. Dziwny to był widok; Mertikes stojący przy bogato wystrojonym ołtarzu w swojej surowej szacie, krople krwi na jego świeżo ogolonej głowie, tam gdzie brzytwa nacisnęła zbyt mocno. Nawet Skaurus — niewierny — czuł dziwne wzruszenie, gdy nowy sługa Phosa recytował wraz z wiernymi swoje credo, we wspaniałym archaicznym języku Imperium:

— Błogosławimy ciebie Phosie, Panie nasz o sercu litościwym i mądrości przedwiecznej, z twojej łaski obrońcę naszego, któryś nas wziął pod swoją opiekę, niech łaska twoja uchroni nas, twe sługi przed wszelakim złem, i bacz panie, by ta najtrudniejsza próba naszego żywota zgodna była z twoją wolą.

— Amen — zakończyli garsavranie, i Marek zorientował się, że powtarza za nimi. Lavros powiedział:

— To nabożeństwo zostało dopełnione.

Tłum zaczął się rozrzedzać. Mertikes podszedł, by uścisnąć rękę Marka swą twardą, mocną dłonią. Potem Lavros powiedział łagodnie:

— Chodź ze mną, bracie. Zaprowadzę cię do klasztoru i przedstawię twoim towarzyszom w służbie Phosa.

Z podniesioną głową, nie oglądając się do tyłu, nowy mnich ruszył jego śladem.

Ten kryzys został więc szybko i gładko zażegnany, ale był on tylko drobną częścią większego problemu związanego z uwięzionymi Namdalajczykami. Tydzień po tym jak Zigabenos stał się bratem Mertikesem, motłoch próbował przypuścić szturm na siedzibę gubernatora i uwolnić Draxa i jego towarzyszy. Legioniści musieli użyć broni, by odeprzeć tłum i polała się krew — zginęło około dwudziestu osób, a wiele więcej zostało rannych. Polegli także dwaj Rzymianie i po tym wydarzeniu legioniści mogli chodzić ulicami Garsavry tylko w większych oddziałach. Trzy noce później mieszczanie spróbowali jeszcze raz. Tym razem Marek był dobrze przygotowany. Khatrisherscy łucznicy, rozstawieni na dachu budynku, rozbili atak, zanim jeszcze zaczął się na dobre i nikt z ludzi trybuna nie został ranny.

Wiedział jednak, że nie miał tylu żołnierzy, by bez końca tłumić zamieszki, a jednocześnie mieć baczenie na Yavlaka. Tak więc, któregoś dnia spotkał się potajemnie ze swoimi więźniami. Soteryk oddał mu sardoniczny pokłon.

— To dla nas zaszczyt, drogi szwagrze. Widziałem się już kilka razy z moją siostrą, ale ty nigdy nie raczyłeś złożyć nam wizyty.

Baili uśmiechnął się drwiąco.

— Dalej się pocisz, co? Mam nadzieję, że wycisną z ciebie wszystko. — Porucznik Draxa dobrze pamiętał o chłopskich partyzantach.

Wielki książę i Turgot siedzieli cicho. Marek domyślał się, że Turgota nie obchodziło to, co miał do powiedzenia. Milczenie Draxa było raczej kwestią polityki. Trybun skinął głową Bailiemu.

— Tak, dalej się pocę. Nie uśmiecha mi się następna nie przespana noc i rozrywki, jakie mi tu zapewniono. I nie zamierzam na nią czekać z założonymi rękami. Tak więc, panowie… — Przenosił spojrzenie z jednego wyspiarza na drugiego — coś z tym trzeba zrobić. Najprościej byłoby uciąć wam głowy i wystawić je na rynku.

— Skurwysyn — powiedział Soteryk. Drax pochylił się do przodu, zaniepokojony.

— Nie mówiłbyś nam tego, gdyby taki był twój plan.