Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Ale z tłumu podniósł się głośny jęk i głośniejszy od wszystkich ryk wściekłego Ansrifta. Mieszczanie ruszyli do przodu, lecz rzymskie pila pochyliły się, tworząc najeżoną ostrzami zaporę, na którą garsavranie nie odważyli się natrzeć.

Wewnątrz kwadratu czterej więźniowie podskoczyli jak oparzeni.

— Oślepiony? — zawodził Drax. — Wolałbym raczej umrzeć!

Wyspiarze zaczęli się szarpać i dzięki sile, którą dawał im strach, zdołali wyrwać się na moment z rąk strażników. Ale pomimo rozpaczliwej walki, legioniści natychmiast przygnietli ich do ziemi i tam przytrzymali, odciągając im ręce, którymi na próżno usiłowali zasłonić oczy.

Bezgłośnie nucąc hymn do Phosa, kat włożył do ognia koniec szpiczastego metalowego prętu. Co chwilę podnosił go do góry sprawdzając kolor. Grube rękawice z purpurowej skóry chroniły go przed poparzeniem. W końcu chrząknął z zadowoleniem i zwrócił się do Skaurusa:

— Który pierwszy? — Jak chcesz.

— No, to chodź ty. — Baili znalazł się akurat najbliżej kata, który kontynuował uprzejmym tonem. — Spróbuj jak najmniej się ruszać, będzie ci wtedy łatwiej.

— Łatwiej — powtórzył drwiąco Baili przez zaciśnięte zęby. Pot spływał mu po twarzy. Potem żelazo zniżyło się, raz i drugi. Nie zaciskając już zębów, Namdalajczyk krzyczał przeraźliwie. Zapach palonego mięsa wypełnił powietrze.

Z przerwami na podgrzanie prętu, kat przesunął się do Turgota, Draxa, w końcu do Soteryka. Krzyki brata Helvis były wyłącznie przekleństwami pod adresem Marka. Ten stał nieporuszony nad leżącym Namdalajczykiem, mówiąc tylko:

— Sam to na siebie ściągnąłeś.

Zapach był teraz bardzo silny, jakby ktoś zapomniał o wiszącej nad ogniem wieprzowinie. Legioniści pomogli usiąść jęczącym i pochlipującym więźniom, zakrywając im oczy paskami czarnego materiału, by ukryć odrażający efekt pracy kata.

— Pokażcie ich ludziom — rozkazał Skaurus. — Niech zobaczą, co czeka tych, którzy przeciwstawiają się prawowitemu władcy.

Żołnierze formujący czworobok rozsunęli się nieco, by tłum mógł przyjrzeć się Namdalajczy-kom.

— Teraz zabierzcie ich stąd — polecił trybun.

Nikt nie podniósł nawet ręki, próbując powstrzymać legionistów od ponownego osadzenia wyspiarzy w rezydencji gubernatora. Nieszczęśnicy obijali się o siebie i potykali co kilka stóp, choć byli prowadzeni przez rzymskich strażników.

— Ansfrit — zawołał Marek. Namdalajski kapitan zbliżył się do niego z twarzą wykrzywioną wściekłością i przerażeniem. Skaurus nie dał mu czasu na opanowanie się.

— Albo oddasz mi zamek jeszcze dzisiaj, albo kiedy go sobie sami weźmiemy, a wiesz, że możemy to zrobić, wszystkich twoich ludzi spotka to samo co tych zdrajców. Poddaj się teraz, a ja gwarantuję wszystkim bezpieczeństwo.

— Miałem cię za lepszego od tych videssańskich rzeźników, ale zdaje się, że pies szybko uczy się od pana.

— Może i tak — wzruszył ramionami trybun. — Poddasz się, czy mam poprosić tego przyjaciela — głową wskazał na stojącego obok kata — żeby nie wygaszał całkiem ognia?

Nie całkiem zakryte przez wypucowaną skórzaną maskę, usta oprawcy ułożyły się w uśmiechu skierowanym do Ansfrita.

Namdalajczyk wzdrygnął się, opanował i spojrzał na Marka z bezsilną złością.

— Tak, do cholery, tak — wykrztusił i obrócił się na pięcie, niemal biegiem ruszając do fortecy. Gajusz Filipus kiwnął porozumiewawczo głową. Marek uśmiechnął się. Dwa problemy za jednym zamachem — pomyślał.

Tajemnicze znaki druidów na jego mieczu rozbłysły złotym światłem, wyczuwając działanie magii, ale ostrze ukryte było w pochwie i trybun niczego nie spostrzegł.