Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Nie oznaczało to jednak, że garsavranie w ogóle nie zwrócili uwagi na przybycie namdalajskich jeńców. W mieście zaczęło wrzeć jak w kotle z gorącą smołą, i walki uliczne wybuchły na nowo. Jedni chcieli od ręki zlinczować Namdalajczyków. Ku swojemu przerażeniu i obrzydzeniu jednocześnie Marek odkrył, że do frakcji tej należeli nie tylko ci, którzy nienawidzili wyspiarzy, ale i tacy, którzy jeszcze niedawno z nimi kolaborowali, a teraz obawiali się, by szczegóły ich zdrady nie wyszły na jaw.

— Równie chętnie pracowaliby dla Yavlaka — powiedział, krzywiąc się ze wstrętem.

— Tak, jasne, i to my musimy dopilnować, żeby nie mieli okazji — odpowiedział spokojnie Gajusz Filipus, zbyt cyniczny, by poruszył go ten przykład ludzkiej podłości.

Z drugiej strony jednak, na każdego zwolennika upieczenia wyspiarzy na wolnym ogniu przypadał taki, który chciałby ich uwolnić i rozpocząć rebelię na nowo. Marek zaczynał żałować, że nie zabrał się wcześniej do oblężenia fortecy zajętej przez ludzi Księstwa, bez względu na to ile czasu i żołnierzy musiałby stracić. Był pewien, że od czasu do czasu przemykali się do miasta. W przypadku Garsavry, która nie miała żadnych murów, trudno było temu zapobiec. A ich obecność ciągle przypominała mieszkańcom miasta o niedawnej rebelii. Niemal co trzeci dom miał na ścianie wypisane wapnem lub węglem słowa „Drax Protektor”.

Trybun robił co w jego mocy, by przygotować swoich jeńców do podróży na wschód sądząc, że kiedy większość z nich znajdzie się poza Garsavrą, niepokoje ustaną. Poza tym chciał pokazać mieszczanom, że sami wyspiarze muszą uznać władzę Imperatora. Ceremonia, którą opracował, była połączeniem videssańskich i rzymskich zwyczajów.

Na środku rynku wbił w ziemię dwie pila i przywiązał do nich trzecią, mniej więcej na wysokości szyi, tworząc coś w rodzaju bramki. Na poziomej poprzeczce umieścił portret Thorisina Gavrasa. Potem zgromadził namdalajskich więźniów — wszystkich oprócz Draxa, jego najwyższych oficerów i pechowego Mertikesa Zigabenosa — przed swoim dziełem, ustawiając ich w dziesięcioosobowych grupach. Legioniści z mieczami w dłoniach i khatrisherscy łucznicy stali pomiędzy nimi a przyglądającymi się garsavranami.

— Kiedy schylacie głowy, by przejść po tym jarzmem — powiedział do więźniów i do tłumu Skaurus — tym samym oddajecie się pod panowanie prawowitego Autokratora Videssan, Thorisina Gavrasa.

Grupka po grupce, wyspiarze korzyli się, wchodząc pod rzymską włócznię i pochylając przed portretem videssańskiego Imperatora. Kiedy już przeszli na drugą stronę, czekał tam na nich Styp-pes, który zaprzysięgał każdą dziesiątkę straszliwymi słowami. Namdalajczycy rzucali klątwy na siebie, swoje rodziny i swoje klany, gdyby kiedykolwiek zechcieli walczyć przeciwko Imperium. I grupa po grupie więźniowie powtarzali „na to stawiamy nasze dusze”. Kapłan krzywił się na tę formułkę, ale Marek był zadowolony. Ludzie Księstwa z pewnością chętniej zastosują się do przysięgi zgodnej ze swoją wiarą, niż do tej narzuconej im przez Videssańczyków.

Dwie trzecie Namdalajczyków miało już za sobą uroczysty akt poddania się Imperium. Wszystko szło gładko, gdy nagle podczas zaprzysięgania kolejnej grupy, Styppes zachwiał się i upadł. Jako że przez cały czas trwania ceremonii kapłan popijał z wielkiego bukłaka wina, Marek był bardziej rozzłoszczony niż zaniepokojony. Uroczystość została na chwilę przerwana, gdy dwójka Rzymian odciągnęła nieprzytomnego na bok, a ktoś inny pobiegł po najwyższego kapłana w Garsavrze, siwobrodego, dobrotliwego człowieka imieniem Lavros.

Marek przyniósł mu pergamin z tekstem przysięgi z miejsca, gdzie upuścił go Styppes. Lavros szybko ją przeczytał, skinął głową i wznowił całą procedurę, zaczynając od grupy czekających Na-mdalajczyków, którzy rozmawiali i śmiali się między sobą. Fayard, który akurat tam się znalazł, zawołał:

— Ale my już to robiliśmy, panie!

— Nie sądzę, żeby w czymś wam mogło zaszkodzić zrobienie tego jeszcze raz — odparł Lavros nie zmieszany, i rzeczywiście, powtórzył z nimi całą przysięgę. Ludzie Księstwa złożyli ślubowanie i ceremonia toczyła się dalej.