Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Widzisz to w przyszłości? — zapytał Targitaus z nadzieją.

— Nie, tylko widziałem już wiele w przeszłości — odparł Lipoxais, uśmiechając się z zadowoleniem, jak zrobiłby to każdy Videssańczyk, któremu udała się taka gra słów.

— I tak nieźle — powiedział Viridoviks. W ciągu kilku tygodni spędzonych z klanem Targi-tausa, nabrał już wiele szacunku dla przenikliwości enaree. Nadal nie był pewien, czy Lipoxais do końca jest mężczyzną — w odróżnieniu od większości Khamorthów, zachowywał się bardzo wstrzemięźliwie i skromnie, nawet w tak niesprzyjających warunkach koczowniczego życia. Mężczyzna czy nie, nic nie brakowało jego inteligencji.

Targitaus, który był pesymistą z natury, bez trudu znalazł sobie nowe zmartwienia.

— Przy wszystkich klanach, które uda nam się namówić, co będziemy mogli zrobić, Vridrish, jeśli twój Avshar jest taki potężny, jak o nim mówiłeś? Czy nie pomoże renegatom Varatesha, a wtedy przegramy bez względu na to, ilu nas będzie?

Celt przygryzł dolną wargę, bo sam się tego obawiał. Głośno jednak odpowiedział:

— To bardzo niepewna rzecz, magia bitewna, naprawdę. Nawet jemu może się zdarzyć, że coś pójdzie nie tak i obróci się to przeciwko niemu. — Lipoxais przytaknął żywo, aż podskakiwały mu fałdy tłuszczu na szyi. Czary bardzo często zawodziły podczas bitwy.

Coś innego przyszło Viridoviksowi do głowy.

— Jasne, i to jest niezła myśl, i sami Rzymianie to wymyślili! — wykrzyknął, a potem sobie przypomniał. — Nie, mówili, że to najpierw oni dali się nabrać.

Zaczerwienił się, gdy zdał sobie sprawę, że jego słuchacze nie mieli pojęcia o czym mówi. Targi-taus stał z rękami splecionymi na piersiach, niecierpliwie uderzając palcami w łokcie.

Gal opowiedział, jak legioniści wypłoszyli pewnej nocy bandę Yezda z doliny, przywiązując wiązki chrustu do krowich rogów, potem podpalając je i kierując oszalałe stado na nomadów. Nie omieszka! także wspomnieć o swoim udziale w całym przedsięwzięciu, a jechał wtedy na czele stada i zabił jednego Yezda, który nie chciał uciekać.

— Ale reszta dupków uciekała… tylko się kurzyło, a wrzeszczeli jak stado baranów — zakończył radośnie. — Myśleli pewnie, że goni ich banda demonów. A ci rzeźnicy Varatesha nie wyglądają na mądrzejszych.

Jednak wszyscy Khamorthci, nawet Seirem, nawet plotkarki Borane, patrzyli na niego z przerażeniem. Kiedy Targitaus poruszył się jakby chciał wyciągnąć miecz, Viridoviks zrozumiał, że popełni! jakiś fatalny błąd, nie wiedział tylko jaki. Lipoxais przypomniał swojemu wodzowi:

— On nie jest z naszej krwi i jeszcze mało o nas wie. Mięsień po mięśniu, khagan rozluźnił się.

— To prawda — powiedział, a potem zwrócił się do Viridoviksa. — Dobrze nam się z tobą żyje, więc zapomniałem jaki jesteś nam obcy naprawdę.

Viridoviks skłonił się, dziękując za to, co mogło być uznane za komplement, ale Targitaus mówił teraz do niego jak do dziecka:

— Tu, na równinach, nie bawimy się tak z ogniem. — Gest nomady objął ogromne, jednostajne morze traw dokoła. — Gdyby tylko raz się zaczął, jak mógłbyś go powstrzymać?

Pochodząc z wilgotnej, pokrytej świeżą zielenią Galii, Viridoviks nigdy o tym nie pomyślał. Zwiesił głowę, mamrocząc:

— Przepraszam, naprawdę przykro mi. — Ale był na tyle bystry, by zobaczyć, że pomysł, choć nieco zmieniony, może się jeszcze przydać. — A co powiecie na to? — i powiedział im co przyszło mu do głowy.

Targitaus pogładził brodę, zastawiając się chwilę.

— Słyszałem gorsze — powiedział; w jego ustach była to najwyższa pochwała. Seirem skinęła głową z zadowoleniem, jakby nie spodziewała się niczego innego.