Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Przeszukiwanie Garsavry dom po domu, z czego dobrze sobie zdawał sprawę, było zadaniem z góry skazanym na przegraną. A jednak kiedy legioniści zadziwiająco szybko odnaleźli uciekiniera, wiadomość ta wcale go specjalnie nie ucieszyła. Zigabenos klęczał przed ołtarzem Phosa w głównej świątyni Garsavry, która mieściła się za rezydencją Lavrosa. Czepiając się świętego stołu z silą, od której zbielały mu palce, oporny Autokrator krzyczał nieustannie, najgłośniej jak potrafił: — Sanktuarium!

Gdy trybun tam dotarł, zastał legionistów stojących niepewnie przed wejściem do świątyni. Zbierał się także coraz większy tłum mieszczan, którzy najwyraźniej nie życzyli sobie, by wyciągano Zigabenosa silą ze świętej budowli. Legioniści też nie kwapili się do wejścia. Niektórzy sami przeszli na religię Phosa, podczas swego dosyć już długiego pobytu w Imperium, a i w Rzymie świątynie były miejscem, gdzie mogli schronić się uciekinierzy.

Pocierając zaspane oczy, Lavros przybył na miejsce w tej samej chwili co Marek. Stanął w wejściu, blokując je własnym ciałem. Uczyniwszy znak Phosa na piersi, powiedział głośno:

— Nie możesz zabrać stąd tego człowieka wbrew jego woli. Jest tu pod świętą protekcją dobrego boga.

Tłum krzyczał i powtarzał słowa kapłana, napierając na Rzymian pomimo ich mieczy i włóczni.

— Mogę przynajmniej sam wejść do środka i porozmawiać z nim? — zapytał Skaurus. Łagodny ton trybuna zaskoczył Lavrosa. Namyślał się przez chwilę, gładząc się dłonią po swej wygolonej głowie.

— Zostawisz tu broń? — spytał.

Marek zawahał się — niechętnie oddawał swe magiczne, galijskie ostrze w obce ręce. W końcu powiedział:

— Zostawię — i odpiął miecz i sztylet. Podał je dowódcy oddziału legionistów, którym był godny zaufania żołnierz imieniem Aulus Florus. — Pilnuj ich dobrze — powiedział. Florus skinął głową.

Gdy Lavros odsunął się na bok, by przepuścić trybuna, wyszeptał:

— I po co to wszystko? — Marek wzruszył ramionami. Słyszał za sobą cichy śmiech, gdy wszedł do świątyni.

Układ budynku był typowy dla miejsc kultu Phosa, z ołtarzem na środku, pod samym centrum kopuły, i miejscami dla wiernych, ułożonymi w rzędach rozchodzących się na cztery strony świata. Mozaika była kiepską kopią wspaniałego dzieła z Wysokiej Świątyni w Videssos. Ten Phos był surowym sędzią, ale nie przerażającą, potężną i magiczną figurą, która napełniała każdego człowieka strachem i wiarą.

Lekki dreszcz niepokoju przebiegł Rzymianinowi po plecach. Jeśli Zigabenos zdobył jakąś broń?… ale videssański oficer wzmocnił tylko swój uścisk na ołtarzu i krzyczał jeszcze głośniej:

— Sanktuarium! Na Phosa, jestem w sanktuarium!

— Jestem sam, Mertikes — powiedział Marek. Rozłożył ręce, by pokazać, że są puste. — Możemy porozmawiać?

W migotliwym świetle jedynej zapalonej świeczki widać było zaszczuty wzrok Zigabenosa.

— Mam powiedzieć „tak”, kiedy ty chcesz mnie oddać Imperatorowi? Dlaczego miałbym ulżyć twojemu sumieniu? — Jako doświadczony polityk, dobrze wiedział, co spotyka pojmanych buntowników.

Marek czekał spokojnie, zachowując milczenie. Pełne bólu westchnienie wyrwało się z piersi Zigabenosa. Jego ramiona opadły, gdy zdał sobie sprawę, jak beznadziejna była sytuacja.

— Niech cię piekło pochłonie, cudzoziemcze — powiedział w końcu znużonym, zrezygnowanym głosem. — Po co cała ta farsa? Głód i pragnienie wygonią mnie stąd wcześniej czy później. Proszę, masz mnie, jeśli sprawia ci to radość.

Puścił ołtarz. Skaurus zobaczył krople potu na wyszlifowanym drewnie w miejscu, gdzie trzymał ręce.

Widok tak mądrego człowieka poddającego się losowi bez walki wstrząsnął Markiem. Trybun wybuchnął:

— Ale przecież musiałeś mieć jakiś plan kiedy tu uciekłeś!

— Ano miałem — powiedział Videssańczyk z gorzkim uśmiechem. — Ogoliłbym głowę i został mnichem. Nawet Imperator dobrze się namyśli, zanim pośle zabójców po sługę Phosa. Ale za bardzo się pospieszyłem. Świątynia była ciemna i pusta, kiedy tu przyszedłem. Nie było nikogo, kto mógłby przyjąć moje śluby. Cholerne próżniaki! No a teraz mam zamiast nich ciebie. Zawsze uważałem cię za dobrego żołnierza, Skaurus. Szkoda, że się nie myliłem.

Marek prawie nie słyszał tych komplementów, bo wołał do siebie Lavrosa. Kapłan przytruchtał pośpiesznie, a zmartwienie brało teraz górę nad jego dobrotliwą naturą.

— Mam nadzieję, że nie chcesz mi wmówić, że ten biedak zmienił zdanie?

— Ależ właśnie tak, wielebny ojcze… — zaczął Zigabenos.

— Nie, oczywiście, że nie — powiedział Skaurus. — Niech będzie tak, jak sobie tego życzy. Wprowadź wszystkich ludzi do środka; niech zobaczą jak człowiek, który zmuszony był odgrywać rolę Autokratora, teraz naprawia to, do czego go zniewalano, wstępując w szeregi twoich mnichów.