Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

Taki był rytm tego świata; Glenda słyszała go już wiele razy. Ale nastroje w tłumie były zdecydowanie dla Sióstr nieprzychylne. Wcześniej czy później ktoś sięgnie po kamień…

— Ja bym się stąd wyniosła — poradziła im. — I wróciła do tej damy, dla której pracujecie. Tak właśnie bym postąpiła na waszym miejscu.

— Aik! Aik! — krzyknęła jedna z Sióstr.

Ale w tych dziwnych głowach działały mózgi. Trzy Siostry były chyba dostatecznie rozsądne, by uznać, że warto je tam zachować; rzuciły się więc do ucieczki, podskakując i podlatując jak czaple, aż wreszcie to, co wyglądało jak płaszcze, okazało się skrzydłami machającymi ciężko w powietrzu. Już z pewnej wysokości rozległ się jeszcze pożegnalny wrzask:

— Aik! Aik!

Woźnica omnibusu odchrząknął.

— No więc jeśli ta sprawa jest już załatwiona, proponuję wsiadać z powrotem, panie, panowie i co tam jeszcze. A pan niech nie zapomni swoich świeczek.

Glenda pomogła Nuttowi usiąść na drewnianej ławce. Mocno przyciskał do piersi swoją torbę.

— Dokąd próbowałeś się dostać? — spytała, gdy konie ruszyły.

— Do domu — odparł Nutt.

— Z powrotem do niej?

— Ona nadała mi wartość — odpadł. — Byłem niczym, a ona dała mi wartość.

— Jak możesz mówić, że byłeś niczym? — oburzyła się Glenda. Na ławce przed nimi Trev i Juliet szeptali coś do siebie.

— Byłem niczym — powtórzył Nutt. — Nic nie wiedziałem, nic nie rozumiałem. Nie miałem o niczym pojęcia i nic nie potrafiłem…

— To jeszcze nie znaczy, że ktoś jest bezwartościowy — odparła stanowczo.

— Znaczy — zapewnił ją Nutt. — Ale nie znaczy, że jest zły. Byłem bezwartościowy. Pokazała mi, jak zyskać wartość, i teraz mam już wartość.

Glenda miała wrażenie, że posługują się różnymi słownikami.

— Co znaczy „wartość”, panie Nutt?

— To znaczy, że ktoś zostawia świat lepszy, niż go zastał.

— Słusznie — zgodziła się pasażerka z ciasteczkami. — Dookoła pełno jest takich, którym nie chce się nawet ręką ruszyć.

— No dobrze, ale co z ludźmi, którzy są na przykład ślepi?

To pytanie zadał człowiek jedzący jajka na twardo, siedzący po drugiej stronie omnibusu.

— Znam w Sto Lat niewidomego gościa, który prowadzi bar — oświadczył dżentelmen w starszym wieku. — Wie, gdzie wszystko leży, a kiedy rzuca się na ladę pieniądze, poznaje monety po dźwięku. Zadziwiające, ale lewą sześciopensówkę umie poznać przez pół hałaśliwego baru.

— Nie wydaje mi się, żeby istniały jakieś kwestie absolutne — powiedział Trev. — Lady chodziło pewnie o to, że trzeba starać się jak najlepiej z tym, co człowiek ma do dyspozycji.

— Bardo rozsądna dama — uznał pasażer, który nie miał nic przeciwko krasnoludom.

— Jest wampirem — poinformowała złośliwie Glenda.

— Nic nie mam do wampirów, dopóki trzymają się swoich spraw — stwierdziła pasażerka z ciasteczkami, w tej chwili zajęta lizaniem czegoś obrzydliwie różowego. — Jedna taka pracowała u koszernego rzeźnika na naszej ulicy i była bardzo miła.

— Chyba nie chodzi o to, z czym kończysz — uznał krasnolud.

— Chodzi o to, z czym kończysz w porównaniu z tym, z czym zaczynałeś.

Glenda oparła się na siedzeniu. Słuchała z uśmiechem, jak między ławkami przefruwają próby filozofii. Sama w tej kwestii nie miała pewności, ale Nutt siedział obok, nie wyglądał już na takiego wyplutego, a pozostali traktowali go jak jednego spośród siebie.

Daleko z przodu pojawiły się zamglone światła. Glenda przeszła na przód, do woźnicy.

— Dojeżdżamy już? — spytała.

— Za pięć minut — odpowiedział.

— Przepraszam za tę rurkę.

— Nic się nie stało — uspokoił ją. — Może panienka wierzyć, różni tu jeżdżą nocnym omnibusem. Przynajmniej nikt się nie porzygał. Ciekawego chłopaka wieziecie z powrotem.

— Nawet pan sobie nie wyobraża.

— Oczywiście, tak naprawdę to mówi tyle, że trzeba się starać jak najlepiej. A im więcej najlepszego człowiek potrafi, tym bardziej powinien się starać. I to właściwie tyle.

Glenda pokiwała głową. Rzeczywiście, to by było tyle.

— Wraca pan od razu? — spytała.

— Nie. Ja i konie zatrzymujemy się tutaj i wracamy rano.

— Rzucił jej ironiczne spojrzenie człowieka, który wiele słyszał, a co dziwne, także wiele widział, choć dla tych za swymi plecami był jedynie głową skierowaną w przód i uważającą na drogę.

— Wspaniały całus od niej dostałem. Coś wam powiem. Bus zostanie na dziedzińcu, jest tam dużo siana i gdyby ktoś chciał się przespać, to ja o niczym nie wiem, jasne? Odjeżdżamy o szóstej ze świeżymi końmi. — Uśmiechnął się, widząc jej minę. — Mówiłem przecież, różni tu jeżdżą: dzieciaki uciekające z domów, żony uciekające od mężów, mężowie uciekający przed mężami innych żon. To się nazywa omnibus, a „omni” znaczy wszystko, i faktycznie wszystko może się zdarzyć na nocnym kursie, dlatego wożę topór. Ale tak jak to widzę, całe życie nie może być samym toporem.