Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

Zajazd był wielki i zatłoczony, ponieważ — jak we wszystkich zajazdach dyliżansów — jego dzień roboczy trwał dwadzieścia cztery godziny i ani chwili krócej. Nie miał wyznaczonych pór posiłków. Gorące dania dla tych, którzy mogli sobie na nie pozwolić, były dostępne przez cały czas, a na wielkim stole w głównej sali leżały plastry zimnego mięsa. Ludzie przybywali tutaj, w możliwie krótkim czasie mogli się wypróżnić i wypełnić, i znowu byli wysyłani w drogę, ponieważ miejsce było potrzebne dla następnych. Zdawało się, że nie ma ani jednej chwili bez brzęku uprzęży. Glenda znalazła spokojny kącik.

— Wiesz co? — zwróciła się do Juliet. — Idź po kanapki dla chłopców.

— Zabawne, że pan Nutt jest kowalem — stwierdziła Juliet.

— Jest człowiekiem kryjącym wiele sekretów.

Juliet zmarszczyła brwi.

— Ile?

— To tylko takie powiedzenie, Juliet. A teraz ruszaj.

Potrzebowała czasu, żeby się zastanowić. Te dziwne latające kobiety… Pan Nutt… Wiele było do przemyślenia. Człowiek zaczyna dzień i to po prostu kolejny dzień, a potem nagle jest tutaj, szczęśliwie nie kończąc jako rozbójnik, siedząc w innym mieście i nie mając właściwie nic prócz ubrania na sobie, nie wiedząc, co się stanie za chwilę…

Co w pewnym sensie było ekscytujące. Przez chwilę analizowała to uczucie, ponieważ ekscytacja nie należała do regularnych elementów jej życia. Ogólnie biorąc, zapiekanki nie ekscytują.

Wstała i niezauważona szła wśród tłumu, z mglistym planem obejrzenia tutejszej kuchni. Jednak na drodze stanął jej ktoś, czyje zaokrąglone ciało, spocona twarz i zdenerwowanie sugerowały oberżystę.

— Jeśli zechce pani momencik zaczekać… — powiedział do niej, po czym zwrócił się do kobiety wychodzącej z pokoju, który wyglądał jak prywatna jadalnia. — Jak miło było znów panią gościć, lady — zapewnił, kołysząc się lekko. — Wasza łaskawość wyświadcza nam zaszczyt, odwiedzając nasz skromny lokal.

Lady…

Właśnie tak Glenda wyobrażała sobie tę kobietę, kiedy Nutt po raz pierwszy o niej opowiadał. Wysoka, szczupła, mroczna, nieprzystępna i budząca lęk. Minę miała surową. Kiedy się odezwała, Glenda uznała jej ton za elegancki.

— Zbyt tu hałaśliwie.

— Ale wołowina doskonała — wtrącił ktoś.

Glenda spostrzegła, że dama niemal przesłoniła niższą kobietę, całkiem sympatyczną i mającą w sobie coś pedantycznego.

— Czy pani jest lady Margolottą? — spytała.

Wysoka dama rzuciła jej szybkie spojrzenie krótkotrwałej wzgardy, po czym odmaszerowała w stronę głównego wyjścia. Jej towarzyszka się zatrzymała.

— Masz jakąś sprawę do lady Margolotty? — spytała.

— Czy ona jedzie do Ankh-Morpork? — spytała Glenda. — Wszyscy wiedzą, że jest flamą lorda Vetinariego.

I natychmiast poczuła zakłopotanie. Dlaczego użyła tego słowa? Przywoływało obrazy, które po prostu nie mieściły się w dostępnej przestrzeni jej umysłu.

— Doprawdy? — zdziwiła się kobieta. — Z całą pewnością są bliskimi przyjaciółmi.

— W każdym razie chciałabym z nią porozmawiać o panu Nutcie — wyjaśniła Glenda.

Kobieta pociągnęła ją do pustej ławy.

— Były jakieś kłopoty? — spytała z niepokojem. Usiadła i klepnęła miejsce obok siebie.

— Powiedziała mu, że jest bezwartościowy — oświadczyła Glenda. — I czasem mi się wydaje, że on się martwi wyłącznie o swoją wartość.

— A czy ty masz jakąś wartość? — spytała kobieta.

— Co to za pytanie? Przecież wcale się nie znamy!

— To ciekawa kwestia i może wiele wyjaśnić. Czy uważasz, że z tego powodu, iż zawiera ciebie, świat jest lepszym miejscem? I wyświadcz mi uprzejmość zastanowienia się nad odpowiedzią zamiast sięgania po jakąś już gotową z półki „urażone”. Obawiam się, że ostatnio zdarza się to coraz częściej. Ludzie myślą, że myślenie i działanie są tym samym.

Wobec takiej reprymendy Glenda ograniczyła się do krótkiego:

— Tak.

— Dzięki tobie stał się lepszy, uważasz?

— Tak. Pomogłam wielu ludziom i wynalazłam zapiekankę oracza.

— Czy ludzie, którym pomogłaś, chcieli twojej pomocy?

— Co? Tak, przyszli i poprosili.

— Dobrze. A zapiekanka oracza?

Glenda wytłumaczyła.

— Ach, musisz być tą kucharką z Niewidocznego Uniwersytetu — domyśliła się kobieta. — To znaczy, że masz do dyspozycji nieco więcej niż zwykła kucharka. Zatem, dedukuję, że aby marynowane cebulki w zapiekance zachowały chrupkość, tuż przed pieczeniem wkładasz je do chłodni, a żeby nie zamarzły, owijasz w ser. Jeśli właściwie ułożysz zapiekankę i będziesz uważała na temperaturę, powinno się udać. — Przerwała na chwilę. — Halo! — zawołała.