Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

— Tak — odparła spokojnie.

— Fragment, który potrafimy pokazać, trwa niecałe trzy sekundy, ale wątpię, czy zechcesz oglądać go jeszcze raz. Gotowi? Bardzo proszę, Charlie.

Krzesło Glendy przewróciło się do tyłu bardzo szybko, ale Hix, który stał obok, zdążył ją złapać.

— To jedyny znany wizerunek orka w bitwie — powiedział, pomagając jej się wyprostować. — Przy okazji, moje gratulacje. Nawet nadrektor zaklął głośno.

Glenda zamrugała, starając się wyciąć z pamięci niecałe trzy sekundy.

— I to było prawdziwe, tak?

Musiało być prawdziwe. Coś w sposobie, w jaki wizja utrwaliła się w głębi mózgu, wyraźnie świadczyło ojej prawdziwości.

— Chcę to obejrzeć jeszcze raz.

— Co takiego? — wykrzyknął Hix.

— Tam jest coś więcej — stwierdziła Glenda. — To była tylko część obrazu.

— Potrzebowaliśmy wielu godzin, żeby to odkryć — stwierdził z powagą Hix. — Jak ci się udało zauważyć za pierwszym razem?

— Bo wiedziałam, że to musi tam być.

— Załatwiła pana, szefie — stwierdził Charlie.

— No dobrze. Pokaż znowu, ale tym razem powiększ prawy róg. Jest mocno nieostry — dodał, zwracając się do Glendy.

— Możecie zatrzymać obraz? — spytała.

— O tak. Charlie to rozpracował.

— Czyli wie pan, o który kawałek mi chodzi.

— O tak.

— W takim razie proszę mi pokazać jeszcze raz.

Charlie zniknął za kotarą. Kilka razy błysnęło światło i…

— Tutaj! — wskazała palcem. — To ludzie na koniach, prawda? I mają pejcze. Wiem, że są rozmazani, ale widać, że trzymają pejcze.

— No tak, oczywiście — zgodził się Hix. — Trudno zmusić kogoś, by biegł pod grad strzał, jeśli nie da mu się jakiejś zachęty.

— Oni byli bronią. Żywe istoty używane jako broń. I z wyglądu wcale się tak bardzo nie różnią od ludzi.

— Wiele ciekawych rzeczy działo się pod panowaniem Złego Imperatora — powiedział konwersacyjnym tonem Hix.

— Złych rzeczy — odrzekła Glenda.

— O tak — zgodził się Hix. — O to przecież chodziło. Zły Imperator. Imperium Zła… Robił to, co mieli wypisane na żelaznej dziewicy.

— A co się z nimi stało?

— Cóż, oficjalnie wszyscy nie żyją. Ale różne krążą pogłoski.

— I to ludzie pędzili ich do walki.

— Jeśli wolisz tak to ujmować, rzeczywiście. Ale nie jestem pewien, czy to cokolwiek zmienia.

— Ja uważam, że zmienia wszystko — oświadczyła Glenda. — Zmienia, skoro ludzie opowiadają tylko o potworach, nie o pejczach. O istotach, które wyglądają podobnie do ludzi, no, tak jakby ludzi. A co można zrobić z ludzi, jeśli ktoś się naprawdę postara?

— Interesująca teoria — przyznał Hix. — Ale nie sądzę, żebyś potrafiła ją udowodnić.

— Kiedy królowie walczą z innymi królami i wygrywają, to ścinają głowę tego pokonanego króla. Prawda?

— Czasami.

— Chodzi mi o to, że nie można winić broni za to, jak się jej używa. Jest takie powiedzenie, że ludzie nic nie poradzą na to, jak zostali stworzeni. Myślę, że orki były stworzone.

Glenda zerknęła na bibliotekarza, który patrzył w sufit.

— Jesteś u nas kucharką, tak? Może chciałabyś pracować w naszym zakładzie?

— Wszyscy wiedzą, że kobiety nie mogą być magami — przypomniała Glenda.

— No tak, ale nekro… to znaczy komunikacja post mortem jest inna — odparł z dumą Hix. I dodał: — Niebiosa świadkami, że potrzebujemy tu rozsądnych osób. No i bardzo by się przydała kobieca ręka. Ale nie myśl sobie, że musiałabyś tylko przychodzić tu i odkurzać. Cenimy kurz w naszych pomieszczeniach, a twoje kucharskie talenty byłyby wręcz bezcenne. W końcu podstawy rzeźnictwa należą do naszego fachu. O ile wiem, sklep Boffo ma na wyprzedaży całkiem niezły kostium nekromantki. Dobrze pamiętam, Charlie?

— Dziesięć dolarów, razem ze sznurowanym gorsetem. Prawdziwa okazja — odpowiedział Charlie zza kotary. — Bardzo prowokacyjny.

Odpowiedzi przez chwilę nie było, ponieważ usta Glendy stężały w akcie otwierania. W końcu jednak wykrztusiła uprzejme, ale stanowcze:

— Nie.

Kierownik katedry komunikacji post mortem westchnął lekko.

— Tak przypuszczałem. Ale pamiętaj, jesteśmy elementem porządku świata. Światło i ciemność. Noc i dzień. Słodki i kwaśny. Dobro i zło (w granicach zakreślonych przez statut uczelni). Lepiej jest, jeśli po obu stronach stoją ludzie rozsądni i rzetelni. Jednak cieszę się, że mogliśmy pomóc. Nie widujemy tu zbyt wielu ludzi. No, ludzi jako takich.