Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

Glenda miała wrażenie, że niektórzy z pasażerów podróżują regularnie. Starsza kobieta siedziała spokojnie i robiła na drutach. Chłopcy wciąż zajmowali się dyskretnym chichotaniem, odpowiednim dla ich wieku, krasnolud wyglądał przez okno, nie patrząc na nic konkretnego. Nikt właściwie nie próbował z nikim rozmawiać, z wyjątkiem mężczyzny z tyłu, który prowadził nieustającą konwersację z samym sobą.

— To nie dość prędko! — zawołała Glenda po dziesięciu minutach telepania się po dziurach. — Chyba biegłabym szybciej!

— Nie wydaje mi się, żeby dotarł aż tak daleko — stwierdził Trev.

Słońce opadało do horyzontu, cienie wyciągały się już na polach kapusty, ale przy drodze przed sobą widzieli jakąś postać. Opędzała się. Trev wyskoczył.

— Aik! Aik!

— To te przeklęte stwory! — krzyknęła Glenda, biegnąc za nim.

— Daj mi tę rurkę!

Nutt przykucnął w pyle drogi. Siostry Wiecznej Prędkości na wpół fruwały, na wpół podskakiwały wokół, a on usiłował osłaniać twarz rękami. Nie zauważały pasażerów omnibusu do chwili, gdy pojawiła się ołowiana rurka i zaraz po niej Glenda. Rurka nie wywarła takiego skutku, na jaki liczyła. Siostry rzeczywiście przypominały ptaki. Nie mogła ich trafić, tylko machała na nie w powietrzu.

— Aik! Aik!

— Natychmiast przestańcie! — krzyknęła. — Czemu chcecie go krzywdzić? Nie zrobił nic złego!

Nutt uniósł rękę i chwycił ją za przegub. Nie ściskał mocno, ale nagle nie mogła poruszyć dłonią, całkiem jakby została wtopiona w kamień.

— One nie są tu po to, żeby mnie krzywdzić — powiedział. — Są po to, żeby was chronić.

— Przed kim?

— Przede mną. Przynajmniej tak to powinno wyglądać.

— Nie potrzebuję obrony przed tobą! To nie ma sensu!

— Myślą, że może panienka potrzebować — odparł Nutt. — Ale nie to jest najgorsze.

Kreatury krążyły w górze, a inni pasażerowie, przejawiający endemiczne ankhmorporskie zamiłowanie do improwizowanego teatru ulicznego, wysypali się z omnibusu, tworząc wdzięczną publiczność, co wyraźnie budziło u Sióstr Wiecznej Prędkości zakłopotanie.

— Więc co jest najgorsze? — Glenda machnęła rurką w stronę najbliższej z Sióstr, która odskoczyła zręcznie.

— Że mogą mieć rację!

— No zgoda, jesteś orkiem — przyznał Trev. — I oni kiedyś zjadali ludzi. Zjadłeś kogoś ostatnio?

— Nie, panie Trev.

— No właśnie.

— Nie można nikogo aresztować za to, czego nie zrobił. — Jeden z pasażerów omnibusu mądrze pokiwał głową. — To fundamentalne prawo.

— Co to jest ork? — spytała siedząca obok kobieta.

— Och, za dawnych czasów w Überwaldzie czy gdzieś tam orki rozrywały ludzi na strzępy i ich pożerały.

— Tacy są ci cudzoziemcy — westchnęła kobieta.

— Ale one wszystkie już nie żyją — zapewnił ją mężczyzna.

— To miło. Może ktoś się napije herbaty? Mam termos.

— Nie żyją wszystkie oprócz mnie. Jednakże obawiam się, że istotnie jestem orkiem — oświadczył Nutt. Spojrzał na Glendę. — Przykro mi. Panienka była dla mnie bardzo dobra, ale niestety, bycie orkiem zawsze będzie mnie prześladować. Będą kłopoty. I bardzo bym nie chciał mieszać w nie panienki.

— Aik! Aik!

Kobieta odkręciła termos.

— Ale przecież nie chcesz nikogo zjadać, prawda, mój drogi? Jeśli naprawdę jesteś głodny, to mam ciasteczka. — Spojrzała na najbliższą Siostrę. — A ty, skarbie? Wiem, nikt nie poradzi na to, jak został stworzony, ale jak to się stało, że stworzyli cię podobną do kurczaka?

— Aik! Aik!

— Zagrożenie! Zagrożenie!

— Nie znam się na tym — wyznał inny z pasażerów. — Ale nie wydaje mi się, żeby miał kogoś zjeść.

— Proszę, bardzo proszę — rzekł Nutt.

Obok niego, przy drodze, leżało spore pudełko. Otworzył je nerwowo i zaczął coś z niego wyjmować.

To były świece. Przewracał je w pośpiechu i podnosił drżącymi palcami tylko po to, żeby znowu przewrócić. Aż w końcu stały wszystkie na krzemieniach przy drodze. Z kieszeni wyjął zapałki, przyklęknął i znowu splątał roztrzęsione palce, kiedy próbował jedną zapalić. Łzy ciekły mu po policzkach, kiedy zajaśniało światło świec.

Zajaśniało… i zmieniło się.

Błękity, żółcie, zielenie… Potem gasły na kilka zadymionych sekund i płomyki pojawiały się znowu w innym kolorze, przy wtórze ochów i achów patrzących.

— Patrzcie! Widzicie? — zapytał. — Podoba się wam? Podoba?

— Myślę, że możesz na nich zarobić dużo pieniędzy — stwierdził jeden z pasażerów.