Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

Woźnica omnibusu do Sto Lat popatrzył na nich z góry.

— Dwa dolary pięćdziesiąt od osoby — powiedział.

— Przecież jedzie pan tylko do Sto Lat — zaprotestowała Glenda.

— Tak — odparł spokojnie. — Dlatego mamy „Sto Lat” napisane z przodu.

— Może będziemy musieli pojechać o wiele dalej — stwierdził Trev.

— Chyba każdy dyliżans w tej części świata jedzie przez Sto Lat — wyjaśnił woźnica.

— Jak długo potrwa, zanim tam dojedziemy?

— No… To jest nocny omnibus, nie? Dla ludzi, którzy chcą być w Sto Lat wcześnie rano, a nie mają za dużo pieniędzy. Na tym to polega, jasne? Im mniej pieniędzy, tym wolniejsza jazda. W końcu będziemy na miejscu. Mniej więcej o świcie.

— Całą noc? Na piechotę byłoby szybciej!

Woźnica miał przyjazny, spokojny styl bycia człowieka, który odkrył, że najlepszym sposobem przejścia przez życie jest niczym się specjalnie nie przejmować.

— Nie krępuj się — powiedział. — Pomacham ci, kiedy będę przejeżdżał.

Glenda zajrzała do omnibusu. Był w połowie wypełniony takimi właśnie ludźmi, którzy wybierają nocny kurs, bo nie jest drogi. Takimi ludźmi, którzy zabierają ze sobą kolację w papierowej torbie, i to raczej nie całkiem świeżej papierowej torbie.

We trójkę stanęli z boku.

— Tylko na to nas stać — oświadczył Trev. — W dyliżansie pocztowym nie wystarczy nam chyba nawet na jedną osobę.

— Może się z nim potargować? — zaproponowała Glenda.

— Niezły pomysł — zgodził się Trev i wrócił do omnibusu.

— Witam znowu — rzucił woźnica.

— Kiedy pan rusza? — spytał Trev.

— Za jakieś pięć minut.

— Czyli wszyscy, którzy chcą jechać, są już w środku?

Glenda spojrzała w głąb. Pasażer siedzący za woźnicą bardzo starannie obierał jajko na twardo.

— Możliwe — zgodził się woźnica.

— Więc czemu pan nie ruszy już teraz? I nie pojedzie szybciej? To bardzo ważne.

— Nocny kurs. Przecież mówiłem.

— A przypuśćmy, że pogroziłbym panu tą oto ołowianą rurką. Czy pojechałby pan szybciej? — spytał Trev.

— Trevorze Likely! — wykrzyknęła oburzona Glenda. — Nie możesz tak sobie grozić ludziom ołowianymi rurkami!

Woźnica przyglądał się Trevowi z kozła.

— Czy mógłbyś uprzejmie to powtórzyć?

— Powiedziałem, że mam tu kawałek ołowianej rurki. — Trev stuknął nią lekko o drzwi omnibusu. — Przykro mi, ale naprawdę musimy się dostać do Sto Lat.

— A tak, faktycznie — zgodził się woźnica. — Widzę tę twoją rurkę. — Sięgnął pod siedzenie po drugiej stronie. — Przebijam tym oto toporem bojowym. I chcę przypomnieć, że gdybym rozrąbał cię na pół, prawo będzie po mojej stronie. Bez urazy. Musisz mnie chyba brać za jakiegoś przygłupa. Ale skaczecie dookoła jak larwy na patelni, więc o co tu chodzi?

— Musimy znaleźć naszego przyjaciela. Może być w niebezpieczeństwie — wyjaśnił Trev.

— To bardzo romantyczne — dodała Juliet.

Woźnica przyjrzał się jej.

— A jak pan nam pomoże go dogonić, dam panu wielkiego całusa — obiecała.

— No proszę! — Woźnica zwrócił się do Treva. — Dlaczego ty na to nie wpadłeś?

— Dobra, też panu dam całusa — obiecał Trev.

— Bardzo dziękuję. — Woźnica najwyraźniej świetnie się bawił.

— W twoim przypadku wolę chyba tę rurkę, chociaż lepiej niczego nie próbuj, bo strasznie ciężko potem oczyścić siedzenia z krwi. Nic jej nie zmywa.