Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Byłem w stanie nieść ją około kilometra.

Prawie kilometr przełajowego biegu przez dziki las, ze skomlącym, dwudziestopięciokilogramowym ciężarem przewieszonym przez plecy.

Potem wlokłem ją przez puszczę.

Idzie o własnych siłach, ale trudno wyobrazić sobie bardziej uciążliwego towarzysza. Jeśli ją puszczam, ucieka. Niedaleko. Jak mysz. Znajduje jakąkolwiek osłonę pień, skałę, powalone drzewo, wciska się w najciaśniejszy kąt i zwija w nerwowy kłębek. Cały czas zawodzi i drży.

Boi się mnie, boi się drzewa, przelatującego ptaka, nieba nad głową.

Nie wiem, czy kiedykolwiek wyzdrowieje.

Domyślam się, jak to działa. Bierze się przerażonego dzieciaka, żyjącego w świecie zmieniającym się pomału w rzeźnię, po czym przepoczwarza go w czołg. W opancerzonego stwora wyposażonego w ostrza, którymi można posiekać wszystko, co budzi strach, osłoniętego płytami, których nie przebije miecz ani strzała, zawierającego wewnątrz — łono. Miękkie, ciepłe i wilgotne środowisko, które nakarmi, otuli i uśpi umysł, sącząc weń tajemniczą muzykę.

A teraz jest naga, ślimak bez muszli. Bezbronna. Nie ma muzyki, nie ma pancerza, trzeba samemu żuć i przełykać. Wyłuskana ze skorupy jak ostryga, wystawiona na lodowaty wiatr i palące promienie słońca. Kaleczona kamieniami i cierniami. Świat na zewnątrz jest okrutny i groźny.

Znacznie lepiej być krabem. Groźnym, pancernym stworem, w środku zaś ciepłym i miękkim.

To daje poczucie bezpieczeństwa.

Patrzę na tańczące płomyki i popijam wodę z winem.

Nakarmiłem ją.

Siłą. Rozwierając szczęki i wciskając w usta małe kawałeczki sera i chleba, wlewając w gardło wodę. Zupełnie, jakbym karmił dzikie, przerażone zwierzątko. Kiedy ją wreszcie puściłem, miotała się przez chwilę, ale za plecami miała zbocze, a po bokach skalne ściany. Na wprost, tam, gdzie wyjście na wolność, płonęło straszliwe ognisko i siedział potworny człowiek. W końcu wpełzła w najciaśniejszy kąt, zwijając się w kłębek, owinięta moim zapasowym płaszczem.

Patrzę na ten kryjący się w cieniu, drżący tobołek i nie wiem, co dalej.

Mam ogromną ochotę tak ją zostawić.

Wlokąc dziewczynkę ze sobą, nigdzie się nie ukryję, bo natychmiast zdradzi każdą pozycję. Nie ucieknę ani się nie przebiję.

W efekcie i tak zginę, a ona razem ze mną.

Kalkulacja. Ważenie szans.

Bezsensowna strata czasu. Tylko po to, by się przekonać, że gdzieś tam w środku nadal jestem racjonalny.

Ale po co, skoro i tak nie mogę jej zostawić. My, ludzie, tak jesteśmy skonstruowani. Oprócz logiki, rozsądku i zdolności ważenia szans, mamy jeszcze skrupuły. Sumienie. Uczucia. Różne przesądy, które czynią nas ludźmi.

Co nie zmienia faktu, że wpakowałem się paskudnie.

I tak ją porzucę. Co tam: „porzucę". Wypuszczę. Ani to moja ciotka, ani córka. Po prostu dziecko wojny. A ja nie jestem pułkiem piechoty zmechanizowanej. Niech idzie do diabła. Tylko nie w sercu gór, praktycznie za linią frontu. Zostawię ją, kiedy wejdziemy w jakąś bardziej cywilizowaną okolicę.

O ile jeszcze jakaś została.

Bladym świtem budzi mnie chłód. Lodowata mgła i wilgoć.

Oraz krakanie.

Wielki, czarny ptak siedzi na moim tobołku i szarpie dziobem rzemień zamykający worek.

— Wynocha! — wita mnie ochrypłym, chamskim wrzaskiem i dawno nic nie było w stanie mnie tak ucieszyć.

— Gdzieś ty się podziewał, Nevermore, stary łajdaku?

— Traakt!

Dziewczyna też się budzi. Jestem pewien, że na widok kruka dostanie histerii, jednak łypie tylko spod koca sarnim wzrokiem pełnym fascynacji.

— Kraab! — odzywa się kruk z obawą.

— Wiem, bracie, ale co zrobisz?

— Trrup!

— Nie. Tak nie robimy. To jest złe. Niedobre. Zły, niepozytywny ptak!

— Ty trrup! Krretyn!

Zabieram mu worek. Kruk odskakuje, trzepiąc skrzydłami, i siada na pobliskiej skale. Wyciągam ze środka kawałek chleba, parę pasków mięsa. Biorę porcję i podsuwam dziewczynie.

Dąsa się i odwraca twarz.

Dobra.

— To jedzenie, rozumiesz? Dobre. Pokarm, pokarm. Patrzy żałosnym, wilgotnym wzrokiem i ciaśniej owija się płaszczem.

Odgryzam kawałek mięsa i rzucam krukowi. Kręci łbem i błyska paciorkowatym okiem to z jednej, to z drugiej strony, a potem połyka kąsek.

— Serr!

— We łbie ci się chyba poprzewracało — mówię, lecz odłamuję mu kawałek wędzonego, koziego sera.

Znajduję w worku mój poprzedni strój. Kawałki płaszcza pocięte na kilt i tunikę, po czym rzucam dziewczynie. Cofa się trochę w róg skały, jednak nie robi nic więcej.

Przeżuwam do końca, siedząc umorusany przy wygasłym ognisku, z nożem w ręku. Jestem ścierpnięty i przemarznięty i chyba nigdy nie byłem taki brudny. Odcinam tuż przy ustach kawałki wędzonki lub chleba, podaję sobie na ostrzu.