Dzieci Boga [Children of God - pl]

— Sandoz… tam jest czerwony guzik… na lewo od ciebie… Tak. Bądź tak łaskaw… i naciśnij go… dobrze?

Sandoz starał się przesunąć nogę o cal, a Carlo, obserwując go ze współczuciem, sam spróbował poruszyć nogą, żeby się przekonać, jakie to trudne przy całkowicie zmienionym wektorze grawitacji. Sandoz uznał, że nie zdoła przesunąć stopy siłą samych mięśni łydki, więc wygiął w łuk całe ciało, aż krawędź stopy trafiła na guzik. Syrena umilkła.

— Dobra robota — pochwalił go Carlo, czemu towarzyszyło mimowolne westchnienie ulgi, jakie wydał z siebie Candotti.

Teraz jednak usłyszeli bardziej złowieszcze dźwięki: trzeszczenie skalnej substancji statku, plusk wody wyciekającej z jakiejś pompy, syczący gwizd ulatującego powietrza i jęk zgniatanego metalu przypominający żałosny śpiew wieloryba.

— Interkom: włączyć wszystkie przekaźniki — powiedział Carlo normalnym tonem, aktywizując wewnętrzny system komunikacji.

Wywoływał ich po imieniu: Frans, Nico, Sean, Joseba i Danny zgłaszali się po kolei. Przyszpileni do ścian i sufitów, tkwili w swoich kabinach, pozamykani w nich przez awaryjny program Al, który każde pomieszczenie zamienił w kapsułę ratunkową.

— Zupełnie jak… podczas ćwiczeń — rozległ się uradowany głos Nica. — Nic… nam nie będzie.

John, z twarzą przyciśniętą do blatu stołu, wytrzeszczył oczy, słysząc to optymistyczne stwierdzenie, a po chwili gdzieś z wnętrza statku dobiegł ich głos Fransa:

— Brav’ scugnizz’, Nico!

Carlo też zdawał się nie tracić pogody ducha.

— Panowie — zawołał, wiedząc, że wszyscy go słyszą — sądzę… że „Giordano Bruno” musiał uderzyć w mikrometeoryt. Skoro… nie zostaliśmy zredukowani do… pyłu minerałów i mgiełki organicznych… molekuł, można zakładać, że w cokolwiek uderzyliśmy… było bardzo małe. Poruszamy się jednak… z wielką szybkością, która wywołała… taki skutek. — Zaczął odnajdywać własny rytm i teraz oddychał już łatwiej. — Ach!

Widzisz to, Sandoz? — zapytał, poruszając oczami w swojej unieruchomionej głowie. — Próżnia wysysa brud z… tuby Wolvertona… przez szczelinę… wyrwaną przez meteoryt. O, już się zaczopowała.

Głośny syk ucichł, a tornado szalejące wewnątrz przezroczystego cylindra ustąpiło miejsca zwartej masie ziemi, która przywarła do ścianki, podobnie jak Sandoz i Carlo do wewnętrznych ścian wspólnego pomieszczenia.

Tocząc dziko oczami, John dostrzegał Carla gdzieś na skraju swojego pola widzenia.

— Więc teraz… dzieli nas od… przestrzeni kosmicznej… tylko brud? — wyrzucił z siebie chrapliwym głosem.

— Brud i… miłość Boga — rozległ się w interkomie napięty głos Seana.

Carlowi udało się roześmiać.

— Może jest wśród pasażerów ktoś… kto ma ochotę… pomodlić się za duszę Jamesa… Lovella, patrona pechowych kosmonautów? On… na pewno obserwuje nas tego ranka, drodzy przyjaciele. Słuchajcie! — krzyknął, gdy system fotoniczny nagle się uruchomił i zresetował. — Przygotujcie się na upadek. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, inercyjny system kierujący… zacznie zaraz odpalać rakiety kierunkowe…

Rozległy się krótkie modlitwy i przekleństwa — i jedne, i drugie składające się wyłącznie z imienia Jezus — a potem okrzyki strachu, zaskoczenia i bólu, kiedy system kierujący zaczął odpalać silniki rakietowe i dokonywać korekty kąta nachylenia statku, gwałtownie nim wstrząsając i obracając. W pomieszczeniu wspólnym zawirowały w powietrzu kuleczki soku pomarańczowego, kawałki jajecznicy i pył; widelec Emilia obracał się jak szalony tuż obok latającego talerza. W kabinach wszystko, co nie było przytwierdzone — laptopy, maszynki do golenia, skarpetki, pościel, różańce — tańczyło wokół ciał ludzi zgodnie z chaotycznymi siłami ruchu statku, który zmieniał się co chwila. Po chwili do ogólnego chaosu dołączyły pigułki śliny, wymiocin i łez — na krótko uformowane przez napięcie powierzchniowe — roztrzaskujące się o płaszczyzny, wpadające na siebie albo rozbijane gorączkowymi ruchami ludzkich rąk i nóg szukających punktu oparcia.

W ciągu kilku minut, które wydawały się wiecznością, obrót ustabilizował się i wszystkich pociągnęło ku peryferiom statku, ale już ze znacznie mniejszą siłą.

— Czujesz to, don Gianni? — zawołał Nico, najwyraźniej zaniepokojony lękiem, który usłyszał w głosie Johna Candottiego. — Czujesz? Zaczyna puszczać…

— W porządku — powiedział Carlo, spokojny jak zawsze.

— Kiedy siła odśrodkowa zmaleje, zacznijcie przesuwać się w stronę podłogi.

— Rozumiesz, don Gianni? — zapytał z troską Nico, bez śladu ironii. — Statek zaraz nas puści…