Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Przepraszam — wsunął chustę do tylnej kieszeni i przyznał: — To całe czekanie działa mi na nerwy, a jeszcze jak sprzęt zaczyna się psuć… ujmijmy to tak: nie mam już takich nerwów jak dawniej.

— Ja też nie, sir — zgodził się Harkness i chrząknął z tryumfem, gdy zaklinowana klapa, z którą od dłuższej chwili się siłował, wreszcie odskoczyła. — Może pan tu poświecić, sir?

Tremaine posłusznie skierował snop światła latarki do odsłoniętego wnętrza dziobowego modułu łączności.

— Hmm… — mruknął Harkness, ocierając pot jeszcze barwniejszą chustą.

Obaj ubrani byli już nie w zdobyczne elementy ubeckich mundurów, lecz w odzież wyprodukowaną w obozie przez głównego krawca, którym okazał się Henri Dessouix. Niefortunnie dla Scotty’ego Dessouix lubił zestawienia barw, od których oczy bolały, a Harkness podzielał jego upodobania, toteż od widoku bosmanmata w pełnym słońcu wręcz w oczach ćmiło.

Fakt — Dessouix ograniczony był w doborze barwników do źródeł naturalnych, które dało się znaleźć w rozsądnej odległości od obozu, ale nie było to równoznaczne z mieszaniem ich tak, by uzyskać jak najbardziej żrące barwy. Dzięki wspólnym preferencjom kolorystycznym bosmanmat Królewskiej Marynarki Harkness wyglądał niczym pirat z trzeciorzędnej holodramy. Zwłaszcza że pulser i maczetę nosił ze sobą dosłownie wszędzie. Teraz także miał je przy sobie.

Urządzenia elektroniczne Ludowej Marynarki były z zasady większe od odpowiedników używanych przez Royal Manticoran Navy, a to z tego prostego powodu, że wszystkie elementy składowe, jakie tylko się dało, były wymienialne.

Spowodowane to było tym, iż technicy pokładowi Ludowej Marynarki nie posiadali dość wiedzy i umiejętności, by większość napraw przeprowadzać na miejscu. Dlatego kiedy doszli do tego, co się zepsuło, wyjmowali cały uszkodzony komponent, a na jego miejsce wstawiali nowy z magazynu. Uszkodzony odsyłali do bazy, gdzie znajdowali się specjaliści potrafiący go naprawić. Jak długo na pokładach okrętów użytych bojowo znajdowała się odpowiednia ilość części zamiennych, tak długo wszystko działało sprawnie. Natomiast pechem Ludowej Marynarki było to, że prawie nigdy nie było wystarczającej ilości tych części, co też stanowiło powód niezwykle wysokiego poziomu niesprawności czy też niepełnej sprawności okrętów przez kilka pierwszych lat wojny.

Spowodowane to było brakiem perspektywicznego myślenia. Przez pięćdziesiąt lat służby logistyczne Ludowej Marynarki nastawione były na krótkie konflikty, po których następowały długie okresy spokoju, w czasie których można było usunąć wszystkie poważniejsze mankamenty czy unowocześnić sprzęt. Nie istniały natomiast możliwości transportu czy choćby zapasy części na bezpośrednim zapleczu frontu, pozwalające na przewożenie potrzebnych ilości tam i z powrotem, czyli między linią frontu a bazami, z których operowały poszczególne okręty. Dlatego gdy podręczne zapasy się zużyły, zaczęła się czkawka owocująca brakiem sprawności bojowej. Im dłużej trwały walki, tym problem stawał się poważniejszy.

Niestety ktoś zdał sobie z tego sprawę wystarczająco wcześnie, by zdążyć naprawić ten błąd, i od kilku lat sytuacja ulegała wyraźnej poprawie, co Tremaine’a (i nie tylko jego) wcale nie cieszyło. Jeżeli logistyka Ludowej Marynarki dorówna…

— Cholera! — westchnął z uczuciem Harkness, wyrywając go z rozmyślań. — Wygląda na to, że mamy mały problem z samym transponderem, sir.

— Jak duży jest ten „mały problem”? — spytał zaniepokojony Scotty.

Harkness schował miernik i oznajmił:

— W tej chwili wiem tylko, że nie działa, sir. Jak go wymontujemy, będę wiedział więcej, ale tak między nami mówiąc, nie wygląda to dobrze. Podejrzewam, że poszedł moduł szyfrujący, czyli praktycznie jeden wielki element elektroniczny, a jakoś na pokładzie nie zauważyłem warsztatu mogącego naprawić elektronikę molekularną, sir.

— Cholera! — zawtórował mu Scotty. — Lady Harrington nie będzie zachwycona.