Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Nie byłbym taki pewien… — McKeon zmarszczył czoło. — Ile razy zaczyna mi truć o diecie albo o ćwiczeniach, robię się zdrowy jak nowo narodzony. Podejrzewam, że to reakcja obronna organizmu, więc…

— To dlatego, że jesteś podatny na wpływy — poinformowała go z niewinnym uśmiechem.

— Nieprawda! — obruszył się, z trudem utrzymując powagę. — Mam żelazną wolę i nie poddaję się żadnym sugestiom!

— Tak? No to zaraz zobaczymy. Czujesz się zmęczony… bardzo zmęczony… — zaintonowała monotonnie, kiwając mu palcem przed nosem. — Chce ci się spać… bardzo chce ci się spać… powieki są coraz cięższe… i cięższe… i cięższe…

— Wcale nie są! — oznajmił z tryumfem McKeon. I ziewnął niespodziewanie.

Honor roześmiała się. Nimitz bleeknął radośnie.

A McKeon przeciągnął się i przyjrzał obojgu z urazą niczym ucieleśnienie uciśnionej niewinności.

— Ja, proszę Jaśnie Pani, jestem odporny na takie dyrdymały jako ta skała — oznajmił wyniośle. — Twierdzenie, że łatwo mną manipulować i coś mi wmówić, to wierutne kłamstwo, o czym oboje powinniście dobrze wie…

I ziewnął ponownie — tym razem rozdzierająco.

— Uważaj, bo ci szczęka przeskoczy na plecy — ostrzegła go dobrotliwie Honor.

— Cholera, co jest?! — zirytował się McKeon. — Jak człowiek jest cały czas na nogach, to nic dziwnego, że po nocy chciałby odpocząć. A tu zamiast okazać zrozumienie, wyśmiewają się z niego. Jak tak, to pozbawię was swego towarzystwa i odprowadzę się spać. Może rano wam przejdzie.

— Dobranoc, Alistair — pożegnała go Honor.

— Dobranoc, manipulantko — odparł normalnym tonem, kiwnął głową obecnym i wyszedł.

— Jesteście naprawdę blisko, prawda? — zauważyła Benson cicho.

Honor uniosła pytająco brew, więc ta wyjaśniła:

— Nie tak jak Henri i ja. Ale troszczycie się o siebie i rozumiecie się doskonale…

— Znamy się od dawna — przyznała z uśmiechem Honor. — I wiele razem przeszliśmy. Teraz chyba instynktownie dbamy o siebie, choć Alistair ma jakoś znacznie częściej okazję martwić się o mnie…

— Wiem. Odprowadzaliśmy was wtedy z Henrim do promów — przypomniała Benson. — Wszechstronność i zasób słownictwa komodora McKeona wywarły na mnie niezatarte wrażenie. Sklął cię wręcz artystycznie: na pewno nie powtórzył żadnego epitetu więcej niż raz.

— Pewnie nie byłby tak wściekły, gdybym nie prysnęła, nie mówiąc mu słowa — wyjaśniła Honor z radosnym błyskiem w oku. — Oczywiście za nic by nie został, gdybym mu powiedziała, co zamierzam. Czasami mam dziwne wrażenie, że on po prostu nie pojmuje, na czym polega podległość służbowa.

— Aha! — zawołał radośnie Ramirez. — Przyganiał kocioł garnkowi, z tego co wiem.

— Nonsens! Zawsze przestrzegałam zasad podległości służbowej.

— Doprawdy? — spytała uprzejmie Benson. — W systemie Hancock także?

I oboje z Ramirezem wybuchnęli śmiechem, widząc zaskoczenie Honor.

— Twoi ludzie są z ciebie dumni, Honor — wyjaśniła Benson. — A prawdę mówiąc, oboje z Henrim zachęcamy ich do opowieści. Z początku robiliśmy to dlatego, że musieliśmy cię poznać, skoro zamierzaliśmy zaufać ci i zaryzykować życie. A potem, kiedy już się zdecydowaliśmy, co zresztą — jak wiesz — nastąpiło szybko, dla samej przyjemności słuchania, jak ktoś spuścił Ludowej Marynarce baty. Profesjonalnie, pomysłowo i z klasą.

Honor poczuła, że się czerwieni, toteż wtuliła twarz w futro Nimitza, a potem przeturlała go na grzbiet i zaczęła drapać po brzuchu. Przez następne kilkadziesiąt sekund koncentrowała się na tym zajęciu i uniosła głowę dopiero, gdy przestał ją palić policzek.

— Nie należy wierzyć we wszystko, co się słyszy — powiedziała z naganą. — Ludzie lubią przesadzać.

— Bez wątpienia, ale nie zawsze — zgodził się Ramirez, dając do zrozumienia, że nie będzie drążył tematu.

Honor uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością.

— A póki co — Benson zmieniła temat. — Przyznaję, że zaczynam się niecierpliwić. Ta awaria transpondera to najlepszy dowód, że należało zacząć działać.

— Ja też tak uważam, problem polega na tym, że nie od nas zależy, kiedy będziemy mogli to zrobić — skrzywiła się Honor. — Garnizon jakoś złośliwie nie chce współpracować.

— Gdyby wiedzieli, jakie z nich chamy, natychmiast by się poprawili — zarechotał Ramirez. — Są z natury tak uprzejmi, że na pewno nie chcieliby świadomie sprawiać nam kłopotu.

— Już to widzę! — prychnęła Honor. Tym razem wszyscy się roześmiali.

Mimo to ślad niepokoju pozostał, i głaskając Nimitza, doskonale wiedziała, czym był spowodowany. Konieczność bezczynnego czekania zaczynała wszystkim działać na nerwy.

A nic innego nie mogli zrobić po zakończeniu przygotowań, gdyż kluczem do powodzenia akcji było odpowiednie zachowanie pilota promu transportowego. Pierwotna ocena okazała się m,słuszna — żywność do obozów dostarczano raz na miesiąc i robiono to w ciągu dwóch, trzech dni. Ponieważ Inferno był obozem karnym, transport docierał do niego jako do jednego z ostatnich. Przez pozostałą część miesiąca ubecy siedzieli na Styksie i nie wtrącali się do niczego. Mimo pozorów niedbałości był to wysoce skuteczny system pilnowania więźniów; choć całościowe koszty musiały być duże, to w przeliczeniu na więźnia były znacznie niższe od kosztów utrzymania go w normalnym obozie czy więzieniu.