Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

I wisiała tam od sześciuset lat.

Mimo swego wieku sala była doskonale oświetlona, ogrzana i klimatyzowana. Za to zasiadający przy długich stołach goście ubrani byli rozmaicie. Część, zwłaszcza kobiety, idealnie pasowała do tego miejsca: strojne, bogato wyszywane i bufiaste suknie, starannie uczesane koafiury z jednej, a fraki i krawaty z drugiej strony wyglądały niczym wyjęte z historycznych monografii. Krawaty zresztą paręnaście razy wychodziły na Graysonie z mody (co William potrafił doskonale zrozumieć) i tyleż razy wracały (czego pojąć nie był w stanie żadną miarą). Na tym tle on i inni pochodzący spoza planety wyróżniali się, i to zdecydowanie. Natomiast i wśród tubylców sporo było osób wyglądających zdecydowanie mniej archaicznie. Wiele kobiet, w tym obie żony Protektora, nosiło znacznie prostsze (co nie znaczy mniej eleganckie) suknie, które, jak podejrzewał, wzorowane były na wprowadzonych w modę przez Honor Harrington. Spora część mężczyzn także poszła z duchem mody i wygody, rezygnując z krawatów i sztywnych, historycznych ubiorów.

Natomiast najwięcej obecnych tu mężczyzn było w mundurach, i to nie tylko floty. Zwracało to uwagę, tym bardziej że liczba kobiet w mundurach była wręcz znikoma. Konieczność przetrwania zmusiła społeczeństwo graysońskie do ostrej kontroli urodzin i liczba mieszkańców przez wieki pozostała mniej więcej stała. Dopiero w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat standardowych zaczęła rosnąć dzięki rozwojowi techniki umożliwiającej przeżycie większej populacji. Obecnie liczyła ona około trzech miliardów ludzi, czyli prawie tylu, ilu było łącznie obywateli Gwiezdnego Królestwa Manticore. Ale wśród nich było zaledwie nieco ponad siedemset pięćdziesiąt milionów mężczyzn, co w połączeniu z zakazem służby wojskowej kobiet obowiązującym od chwili skolonizowania planety dawało Graysonowi liczbę potencjalnych kandydatów do służby wojskowej równą tej, jaką dysponowało Królestwo. Przynajmniej w teorii, gdyż w praktyce dzięki prolongowi znacznie większa część społeczeństwa Królestwa Manticore była dorosła (czyli w wieku produkcyjnym, jak to oficjalnie zwano gdzieniegdzie). A i tak zdecydowanie więcej graysońskich mężczyzn nosiło mundury, a siły zbrojne planety ciągle się rozwijały.

I wyglądało na to, że większość brała akurat udział w tym przyjęciu.

A przynajmniej William Alexander miał takie nieodparte wrażenie.

Widok tylu mundurów nieuchronnie musiał doprowadzić go do rozmyślań o wojnie. I do przyznania, że na Graysonie z innej perspektywy podchodzono do tego konfliktu z Ludową Republiką Haven. Matthews wzmiankował o tym parokrotnie, a Hamish wielekroć o tym mówił, ale on sam jakoś nie zdał sobie dotąd w pełni z tego sprawy. Była to kolejna z tych rzeczy, które trzeba było zobaczyć i doświadczyć, by zrozumieć.

Królestwo przez pół wieku przygotowywało się do wojny, rozbudowując flotę i tworząc sojusze. Dlatego traktowano ją jako coś nieuchronnego i podchodzono do niej ostrożnie. Jedynie kompletni idioci (a mógł parunastu z nazwiska wymienić) robili co mogli, by nie spojrzeć prawdzie w oczy. Zaskakujące było, że większość stanowili politycy… Kiedy wojna wybuchła, to przeświadczenie o jej nieuchronności i lata przygotowań w pewien sposób obróciły się przeciwko społeczeństwu. Część opinii publicznej zdawała się uważać, że skoro tyle czasu, pieniędzy i energii poświęcono na przygotowania, to wojna, skoro już się zaczęła, powinna teraz jak uczciwa inwestycja toczyć się, bazując na procentach, a nie wymagać dodatkowych sił i środków.

Nie było to zmęczenie wojną — jeszcze nie, ale rozczarowanie. Cały czas się przygotowywano, więc kampania powinna być błyskawiczna. Haven w końcu zawsze prowadziło krótkie wojny zakończone podbojami i podświadomie spodziewano się, że i w tej wszystko rozstrzygnie się w stosunkowo krótkim czasie.

A tak bynajmniej się nie stało.

Zarówno on sam, jak Allen i inni potrafiący myśleć zdawali sobie sprawę, że ta wojna może być krótka tylko w jednym wypadku — jeśli ją przegrają w pierwszym starciu. Jeżeli będą mieli szczęście i zaczną wygrywać, to będzie ona długa i ciężka. O tym dobrze wiedziała królowa i wojsko. I ta część społeczeństwa, do której dotarło to, co powtarzał rząd. Natomiast nie do wszystkich dotarło i paradoksalnie, ale właśnie dla nich było to niezrozumiałe, ponieważ Królewska Marynarka odnosiła sukces za sukcesem. A końca zmagań i wyrzeczeń nie było widać. Jak do tej pory to niezrozumienie i wynikające z niego niezadowolenie było bardziej indywidualnymi opiniami niż czymkolwiek noszącym ślady zorganizowania, ale był politykiem od sześćdziesięciu lat standardowych i wyrobił sobie umiejętność wczesnego zauważania problemów. Na horyzoncie zbierała się burza — na razie potencjalna, ale rosnąca w siłę. A pytaniem, na które nie znał odpowiedzi, było to, czy nawa, którą pomagał przez ponad pół wieku budować, wytrzyma ją czy rozpadnie się.