Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Lucien Cortez mówił mi coś o tym w zeszłym tygodniu — przyznał Caparelli — ale byłem tak zajęty przygotowaniami, że nie poprosiłem go o wyjaśnienia.

— W sumie to dość proste: jeszcze przed podpisaniem traktatu rozbudowaliśmy przemysł orbitalny, by stworzyć farmy, przemysł wydobywczy i przetwórczy oraz fortyfikacje i flotę na wypadek ataku fanatyków — wyjaśnił Matthews. — Może przy waszym nie robił on aż tak wielkiego wrażenia, ale w porównaniu do większości systemów był naprawdę duży. I zrobiliśmy to dysponując bazą przemysłową wydajną może w dwudziestu procentach w porównaniu do waszej. Oznaczało to, że potrzebowaliśmy pięć razy więcej ludzi do wykonania tej samej pracy. Teraz prawie dogoniliśmy wasze standardy techniczne, a znacznie łatwiej jest przeszkolić wykwalifikowany już do pracy w próżni personel w użyciu nowych, waszych narzędzi, niż wyuczyć ich od podstaw używania naszych. Dlatego przeszkoliliśmy wszystkich pracujących w budownictwie orbitalnym, wyposażyliśmy w nowe narzędzia i wysłaliśmy do roboty. Resztę widzicie.

— Już wierzę, że to było takie proste! — prychnął William Alexander. — Wiem co nieco o finansach i zdaję sobie sprawę, jakie taka aktywność powoduje obciążenia… W tej chwili, jeśli dobrze oceniam, budujecie okręty za co najmniej trzysta miliardów królewskich dolarów, i to tylko w tej stoczni. Naprawdę chciałbym wiedzieć, jak zdołaliście to osiągnąć.

— Prawdę mówiąc, budujemy ich za prawie siedemset miliardów — poinformował go z dumą Matthews — a do tego należy dodać rozbudowę stoczni, fortów i infrastruktury. Sądzę, że łącznie będzie ze dwa biliony królewskich dolarów. Nowy, zatwierdzony właśnie budżet przewiduje wzrost tych wydatków o pięćdziesiąt procent w ciągu najbliższych trzech lat standardowych.

— Mój Boże! — westchnął cicho, ale z uczuciem Caparelli i dodał po paru sekundach wymownej ciszy: — Jestem pod jeszcze większym wrażeniem niż przed chwilą. To zdrowy kawał budżetu Królewskiej Marynarki.

— Wiem — przyznał Matthews. — I nie będę opowiadał, że to nic trudnego. Mamy jednak nad wami pewną przewagę. Nasze społeczeństwo nie jest na przykład przyzwyczajone do takiego standardu życia jak wasze, a więc mniej zasobów ekonomicznych i potencjału przemysłowego musimy poświęcać, by go zapewnić. Nie chcę powiedzieć, że uważamy was za dekadentów czy mięczaków, albo że nie chcielibyśmy mieć takiego standardu. Chodzi o to, że nigdy dotąd go nie mieliśmy, więc nie wiemy, czego nie mamy. Podnosimy go stopniowo, ale nasze społeczeństwo rozumie, co znaczą wyrzeczenia na rzecz obrony. Mieliśmy aż za dużo doświadczeń z zagrożeniem ze strony Masady. Poza tym świadomie zdecydowaliśmy się na znacznie szybszy rozwój potencjału militarnego niż cywilnego, a nawet mimo to średni poziom życia wzrósł o prawie trzydzieści procent w ciągu ostatnich sześciu lat. Dlatego nie słychać narzekań. A póki co zarabiamy na sprzedawaniu wam okrętów i wyposażenia. I błysnął w uśmiechu zębami.

— Rzeczywiście? — Caparelli zamrugał gwałtownie i spojrzał ostro na młodszego Alexandra.

Ten wzruszył ramionami.

— Nie sprawdzałem ostatnich wyliczeń, więc nie wiem, ile Grayson na tym zarabia, ale wiem, że na kupowaniu od nich my zaoszczędzamy około piętnastu procent — wyjaśnił.

— Na pewno oszczędzacie — zgodził się Matthews. — Natomiast my na tym zarabiamy, chociażby z powodu znacznie niższych płac i kosztów produkcji. To był jeden z powodów, dzięki którym lady Harrington zdołała zainteresować Hauptman Cartel do zainwestowania w stocznię Blackbird. Oraz to, że w ten sposób mogliśmy szerzej wejść w budowę frachtowców. Stąd tego nie widać, ale po przeciwnej stronie tej asteroidy jest w budowie sześć frachtowców klasy Argonaut. Odbiorcą jest Hauptman Cartel, a my sprzedajemy je po niższej cenie w ramach spłaty udziałów kartelu w stoczni. Kiedy spłacimy kartel, stocznia w całości należeć będzie do Graysona i Sky Domes. Jeżeli wszystko dobrze pójdzie, w przyszłym roku spodziewamy się zamówień z innych karteli.

— Budujecie to wszystko i na dodatek frachtowce?! — zdumiał się Caparelli.

— A dlaczego nie? Wykorzystaliśmy w pełni zamówienia rządowe, a dzięki inwestycjom początkowym kartelu i lady Harrington moce stoczni są większe, więc po co je marnować? Budujemy rozmaite jednostki cywilne za mniej więcej sześćdziesiąt procent tego, co kosztowałoby ich wybudowanie w Królestwie. Naturalnie przy założeniu, że jakakolwiek ze znajdujących się tam stoczni miałaby wolny dok. A sprzedajemy za osiemdziesiąt procent ceny obowiązującej w Królestwie. Hauptman Cartel płaci nam połowę, co pokrywa wydatki stoczni, a drugą połowę stanowi spłata jego udziałów. Ponieważ Protektor zwolnił te transakcje od podatku, by zwiększyć atrakcyjność stoczni i tempo budowy, i tak wychodzimy na swoje. Jeżeli dodać do tego, że pensje stoczniowców zasilają ekonomię systemową, łatwo zrozumieć, że wszyscy są z takiego stanu rzeczy zadowoleni.