Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Jak nie chciał mieć zranionych uczuć, to mógł mi tak nie złoić skóry w pierwszych dwóch grach, ma’am! — oznajmił z pretensją w głosie i błyskiem w oku Scotty.

Po czym zasalutował i wyszedł.

— Rozrywkowy młody człowiek — ocenił Ramirez. — I jak sądzę, pomysłowy.

Nimitz bleeknął potwierdzająco, nie ruszając się z ręcznie wykonanego stołu, co było zrozumiałe, jako że Benson zaczęła go drapać za uszami. Naturalnie jeszcze się podstawił i zaczął mruczeć donośnie, żeby już nikt nie miał wątpliwości, jak mu jest dobrze.

— Zgadzam się z tobą w obu przypadkach — potwierdziła Honor, przyglądając się Nimitzowi.

Treecat podbił serca jeńców ze zwyczajową wprawą i skutecznością. Udało mu się dosłownie z każdym. Tym razem jednak miał poważniejsze powody, by wdzięczyć się do nich. Proces uwodzenia, jak to Honor nazwała na swój prywatny użytek, dawał mu (a więc i Honor) okazję do poznania ich emocji. Przy tej okazji wyszło na jaw, że paru balansuje na krawędzi szaleństwa, o czym Honor poinformowała Ramireza i Benson. Okazało się też, iż z sześciuset dwunastu jeńców przebywających w obozie Inferno tylko jeden jest parszywą owcą.

Honor była zaskoczona, że tylko jeden jeniec był agentem UB, jego współtowarzysze zaś, że aż jeden. Agentem okazał się specjalista od tkactwa i pochodnych sposobów wytwarzania materiału z lokalnych roślin, z którego Dessouix i jego dwaj pomocnicy szyli ubrania. Dlatego był istotnym elementem obozowej gospodarki, a co gorsza większość jeńców uważała go za przyjaciela, dlatego też szok był tym większy, gdy okazało się, że został tu przysłany, by zdradzić ich zaufanie.

Tyle że jak się okazało w trakcie przesłuchania, nie był agentem, tylko szpiclem, czyli jak to się eufemistycznie określa, „informatorem”. Różnica była subtelna, ale uratowała mu życie. Przynajmniej taki był oficjalny powód — w rzeczywistości Ramirez uznał, że zdrajca może się jeszcze przydać. Dzięki Nimitzowi (i sugestii Honor) Benson i Dessouix znaleźli w jego materacu radiotelefon satelitarny bliskiego zasięgu. Gdyby im się to nie udało przed kolejnym lotem zaopatrzeniowym, kapuś zginąłby, gdyż oczywiste było, że musi mieć jakiś środek łączności, a wystarczyło jedno zdanie, by wszyscy zginęli. Przy okazji przesłuchania dowiedzieli się także, dlaczego zgodził się na współpracę z UB — by uratować życie swego kochanka.

Radiotelefon oczywiście został skonfiskowany, a do jego pilnowania przez całą dobę Ramirez wyznaczył osiemnastu ludzi podzielonych na trzy zmiany po sześciu. Honor była zadowolona z takiego rozwiązania, gdyż pozostali jeńcy zbyt długo uważali go za przyjaciela, by zabicie go nie odbiło się negatywnie na ich morale.

— …na placówce Basilisk?

Honor zamrugała gwałtownie, słysząc koniec pytania, i dopiero w tym momencie dotarło do niej, że zadał je McKeon.

— Przepraszam, Alistair, myślałam o czymś zupełnie innym — przyznała przepraszająco. — O co pytałeś?

— Czy pamiętasz, jakim nieopierzonym gówniarzem był Scotty, gdy przybyliśmy na placówkę Basilisk — powtórzył McKeon i wyjaśnił pozostałym: — Pełnym dobrych chęci, ale tak zielonym, że aż strach.

— A kiedy z niej odlatywaliśmy, był o kilkaset tysięcy bogatszy — dodała z półuśmiechem Honor.

— Przynajmniej — zgodził się McKeon. — Miał nosa do odnajdowania kontrabandy. Dzięki czemu gdy admiralicja wypłaciła pryzowe, stał się naprawdę popularny wśród załogi.

— Mogę sobie wyobrazić! — roześmiała się Benson.

— Ale nie przewróciło mu to w głowie — dodała Honor. — Zawsze miał tam dobrze poukładane i potrafił myśleć. Obie cechy jeszcze się pogłębiły w miarę zdobywania doświadczenia.

— Przyznam, że mnie to nie dziwi — powiedziała Benson i dodała poważniej: — Na ile zmusi nas to do zmiany planów?

— Jeżeli transponder drugiego promu będzie działał, to wcale. — Honor wyciągnęła rękę. Nimitz przykuśtykał i usadowił się na jej kolanach. — Jeden z promów musi zająć się kurierem, do czego transponder i kod identyfikacyjny nie będą mu absolutnie potrzebne.

— A jeżeli transponder drugiego promu też się zepsuje? — spytał cicho McKeon.

— To będziemy mieli dwa wyjścia: albo wymyślimy sposób zdobycia nie uszkodzonego promu transportowego, albo zrezygnujemy z „Koszyka” na rzecz bardziej bezpośredniego, nazwijmy to, rozwiązania — odparła cicho, nie kryjąc niechęci.

Było to zrozumiałe, gdyż operacja „Koszyk”, jak ją Honor nazwała, choć skomplikowana, była w zasadzie jedynym rozwiązaniem gwarantującym szansę sukcesu. Każdy z pozostałych planów, jakie wymyślili, dawał większe prawdopodobieństwo śmierci w walce niż wydostania się z Piekła. O tym nikt nie wspominał, bo nie dość, że wszyscy wiedzieli, to i tak było to lepsze rozwiązanie od dalszego pozostania na więziennej planecie.

— Lepiej więc skoncentrujmy się na tym, żeby drugiemu transponderowi nic się nie przytrafiło — zaproponował McKeon z taką powagą, że Honor parsknęła śmiechem.