Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Matthews wręcz rozpływał się nad tym, o ile zmniejszy to problemy z obsadzeniem ich załogami. Tak się w tym zapamiętał, że nie zwrócił uwagi na znaczące spojrzenia jakie wymienili Caparelli i William Alexander.

A jego znaczenie było proste — RMN została podwójnie zawstydzona przez logikę i pragmatykę Marynarki Graysona, co powinno przynieść zadowalający z punktu widzenia ich obu skutek. Gdy po powrocie odpowiednio przedstawią, jak to „zacofany i prymitywny” Grayson będzie wkrótce miał nowocześniejsze niż Królestwo okręty, powinno to wywołać stosowną burzę, która zmusi bandę urzędasów w mundurach do ruszenia tyłków i wydania zgody na budowę jednostek, o których mowa.

Choć naturalnie istniała też inna możliwość — nie chcąc się wychylać, uznają, że sensowne jest, by to sojusznik sprawdził pomysły w praktyce, nim oni zaryzykują cokolwiek na tak „radykalną i nie konsultowaną” innowację.

William prychnął pogardliwie, po czym przypomniał sobie, że on robi tylko za księgowego Gwiezdnego Królestwa i nie należy do Ich Lordowskich Mości rządzących Admiralicją.

Na dodatek był cywilem, więc takie problemy winien zostawić bratu i Caparelliemu — sam miał dość innych.

Ponownie zajął się mrożoną herbatą i rozejrzał dyskretnie. Jako samotny gość płci męskiej został usadzony przy stole sąsiadującym z tym, przy którym zasiadał Protektor, a przy którym znaleźli się wyłącznie samotni mężczyźni. Obok miał starszego (choć mogło to być mylące, bo najwyraźniej nie został on poddany prolongowi) generała, który na szczęście bardziej był zainteresowany jedzeniem niż gadaniem. Wymienili naturalnie stosowne uwagi o wszystkim i o niczym przed rozpoczęciem obiadu, po czym uprzejmie się ignorowali, skupiając uwagę na naprawdę doskonale przyrządzonych daniach.

Swoją drogą postanowił spróbować wydusić przepisy od szefa kuchni Protektora przy jutrzejszym formalnym spotkaniu z Benjaminem IX. To, że Hamish przy każdej okazji docinał mu odnośnie do epikurejskich skłonności, nie robiło na nim wrażenia. Tylko dlatego, że Ham był pozbawionym kulinarnej kultury prymitywem, dla którego wszystko bardziej skomplikowane od steku z kartoflami było dekadenctwem, nie miał zamiaru pozbawiać się jednej z większych życiowych przyjemności.

Uśmiechnął się i odszukał wzrokiem brata, który wraz z admirałem Matthewsem siedział przy stojącym na podwyższeniu stole Protektora. Cóż, zdobycie Masady nadal procentowało… Właśnie mówił coś do pięknej kobiety siedzącej wraz z mężem obok niego. William miał okazję poznać państwa Harrington poprzedniego dnia i nadal był zaskoczony, że ktoś postury Honor Harrington miał tak filigranową matkę. Po paru zdaniach z nią zamienionych zaczął zazdrościć jej mężowi — cenił inteligentne i obdarzone ciętym językiem niewiasty, a niewiele ich było w Królestwie Manticore.

Generał powiedział coś, wyrywając go z zamyślenia, ale nim zdążył poprosić go o powtórzenie, rozległ się czysty i dźwięczny głos, jaki wydaje kryształowy kielich trącony nożem czy widelcem — nieomylny znak, że ktoś ważny chce coś powiedzieć. Odruchowo odwrócił głowę ku Protektorowi, podobnie zresztą jak wszyscy. Rozmowy stopniowo zamierały, gdyż obiekt zainteresowania wstał, uśmiechnął się i widać było, że czeka na ciszę.

W końcu odchrząknął i powiedział:

— Panie i panowie, obiecałem, że nie będzie to roboczy obiad, czyli że unikniecie długich a nudnych przemówień…

Przerwał, gdyż przez salę przetoczyła się salwa śmiechu.

— …i mam zamiar dotrzymać obietnicy, ale muszę przekazać dwie wiadomości i uznałem, że jest idealna okazja, by je ogłosić.

Spoważniał i rozejrzał się powoli po sali, w której nagle zrobiło się naprawdę cicho.

— Po pierwsze, admirał Matthews poinformował mnie — podjął — że wybrano imię dla najnowszego superdreadnoughta Marynarki Graysona. Będzie nosił imię Honor Harrington, a matka patronki Harrington zgodziła się być jego matką chrzestną!

Skłonił się w stronę Allison Harrington.

W sali odezwały się oklaski, które błyskawicznie przerodziły się w owację. Wpierw kilku, potem kilkunastu, a zaraz potem wszyscy mężczyźni w mundurach wstali, a w ślad za nimi poszli cywile i kobiety i owacja odbiła się echem od ścian. William Alexander także bijący brawo zerwał się ku własnemu zaskoczeniu na równe nogi. Oklaski grzmiały zwielokrotnione echem, a po paru sekundach do Williama dotarło coś jeszcze. Coś, co go znacznie bardziej zaskoczyło. Oprócz powszechnej aprobaty wśród obecnych dominowało jeszcze jedno uczucie — głodne, szczerzące kły i budzące dreszcz…

Dopiero w tym momencie zrozumiał, że Hamish ani trochę nie przesadził, opisując reakcje mieszkańców Graysona na wieść o zamordowaniu Honor Harrington.

Benjamin poczekał spokojnie, aż owacja ucichnie, a obecni usiądą, po czym uśmiechnął się przekornie i potrząsnął głową.