Trzej muszkieterowie

— Dobrze, dobrze — odezwał się zza drzwi spokojny głos Atosa — niech tu wejdą te chwaty, zobaczymy.

Choć dwaj panowie angielscy wyglądali na odważnych ludzi, spojrzeli po sobie z wahaniem; powiedziałbyś, że w tej piwnicy znajduje się jakiś wygłodniały potwór, olbrzym z podań ludowych, i nikt nie może wejść bezkarnie do jego piwnicy.

Zapadła cisza; ale dwóm Anglikom wstyd było się cofać i bardziej rezolutny z nich zszedł kilka schodków i kopnął w drzwi tak potężnie, że nie tylko drzwi, ale mur nie ostałby się pod takim uderzeniem.

— Planchet — rzekł d’Artagnan ładując pistolet — ja zajmę się tym, który jest na górze, a ty tym, który jest na dole. Ach, mości panowie, chce się wam bitki, będziecie ją mieli!

— Mój Boże — rozległ się z piwnicy głuchy głos Atosa — słyszę d’Artagnana!

— To ja — rzekł d’Artagnan głośno — to ja, mój przyjacielu.

— Dobrze więc — rzekł Atos — zajmiemy się tymi panami, co lubią wyłamywać drzwi.

Anglicy mieli szpady w rękach, ale zostali wzięci w dwa ognie; wahali się przez chwilę jeszcze, duma jednak wzięła górę jak przedtem i drzwi zachwiały się od drugiego uderzenia.

— Na bok, d’Artagnanie, na bok — krzyknął Atos — strzelam!

— Panowie — rzekł d’Artagnan, którego nigdy nie opuszczał rozsądek — panowie, zastanówcie się. Cierpliwości, Atosie. Zaplątaliście się w kiepską sprawę i podziurawimy was jak rzeszoto. Mój służący i ja poślemy wam trzy kule, z piwnicy czeka was tyleż; poza tym mamy jeszcze nasze szpady, a zapewniam was, że mój przyjaciel i ja umiemy się nimi posługiwać. Pozwólcie mi robić swoje, a załatwię i wasze sprawy. Za chwilę dostaniecie wina, daję słowo.

— Jeśli go jeszcze zostało — mruknął kpiąco Atos.

Oberżysta poczuł, jak zimny pot spływa mu wzdłuż grzbietu.

— Jak to, jeśli go zostało! — wyjąkał.

— Tak, do licha, zostało, zostało — rzekł d’Artagnan — bądź spokojny, nie wypili we dwóch całej piwnicy. Panowie, włóżcie szpady do pochew.

— Dobrze, ale pan włóż pistolety za pas.

— Chętnie.

D’Artagnan dał przykład. Potem rozkazał Planchetowi gestem, żeby rozładował muszkiet.

Uspokojeni Anglicy pomrukując włożyli szpady do pochew. Opowiedziano im historię Atosa, a jako że byli dobrą szlachtą potępili oberżystę.

— A teraz, panowie — rzekł d’Artagnan — pójdziecie do siebie, a ręczę wam, że za dziesięć minut dostaniecie wszystko, czego zapragniecie.

Dwaj Anglicy skłonili się i wyszli.

— Teraz, kiedy jestem sam, mój drogi Atosie — powiedział d’Artagnan — otwórz mi drzwi, proszę.

— W tej chwili — zgodził się Atos.

Usłyszano wówczas odgłos uderzających o siebie wiązek chrustu i skrzypiących belek; były to przeciwskarpy i bastiony Atosa, które burzył teraz oblężony.

Po chwili wyleciały drzwi piwnicy i ukazała się blada twarz Atosa, który szybko rozejrzał się wokół.

D’Artagnan rzucił mu się na szyję i uściskał czule, ale gdy chciał go zabrać ze sobą z tego wilgotnego mieszkania, zauważył, że Atos chwieje się na nogach.

— Jesteś ranny? — zapytał.

— Nie, bynajmniej, jestem tylko pijany jak bela; nikt jeszcze tak godziwie sobie na to nie zapracował. Mocny Boże, mój oberżysto, wypiłem co najmniej sto pięćdziesiąt butelek.

— Wielkie nieba! — zawołał oberżysta. — Jeśli służący wypił połowę tego co pan, jestem zrujnowany.

— Grimaud jest służącym z dobrego domu, nie ośmieliłby się nigdy robić tego samego co ja; pił tylko z beczki. Proszę, zdaje mi się, że zapomniał ją zatkać, słyszycie, jak leje się wino?

D’Artagnan wybuchnął śmiechem, co sprawiło, że dreszcz oberżysty zamienił się w gorączkę.

Tymczasem zjawił się Grimaud z muszkietem na ramieniu; głowa mu drżała niczym pijanemu satyrowi na obrazach Rubensa, z przodu i z tyłu był zlany tłustym płynem: gospodarz rozpoznał swoją najlepszą oliwę.

Orszak przeszedł przez wielką salę i zatrzymał się w najlepszym pokoju oberży, który d’Artagnan zajął bez wahania.

Tymczasem gospodarz i jego żona pośpieszyli z lampami do piwnicy, dokąd wstęp był im tak długo wzbroniony; straszny widok ukazał się ich oczom.

Za linią fortyfikacji, w których Atos uczynił wyłom, by wyjść z piwnicy, a które składały się z wiązek chrustu, desek i pustych beczek ułożonych ściśle wedle reguł strategii, widać było tam i sam kości ze zjedzonych szynek pływające w kałużach oliwy i wina; góra potłuczonych butelek zapełniała lewy róg piwnicy; beczka z otwartym kurkiem roniła ostatnie krople krwi. Obraz spustoszenia i śmierci, jak powiada poeta starożytny, roztaczał się tu niczym na polu bitwy.

Z pięćdziesięciu kiełbas, wiszących u belek, zostało dziesięć.

Jęki gospodarza i gospodyni przebiły sklepienie piwnicy i nawet d’Artagnan poczuł się poruszony. Atos nie odwrócił nawet głowy.