De Grote Jacht

Rhand wierp een blik op de lucht. De zon – een heerlijk sterke zon, helemaal niet bleek – stond al laag in het westen en strekte hun schaduwen over de kom. Over een uur zou het helemaal schemerig zijn. ‘Morgenochtend,’ zei hij. ‘Maar ik ben bang dat we ze kwijt zijn.’ We kunnen die dolk niet verliezen! We mogen het niet! ‘Selene, als dat het geval is, zullen we je morgen thuis brengen. Is dat in Cairhien zelf of...’

‘Misschien ben je de Hoorn van Valere nog niet kwijt,’ zei Selene langzaam. ‘Zoals je hebt gehoord, weet ik wel enkele dingen van die werelden.’

‘Spiegels van het Rad,’ zei Loial.

Ze keek hem aan en knikte toen. ‘Ja. Precies. Die werelden zijn in zekere zin echte spiegels, vooral die plaatsen waar geen mensen zijn. Sommige weerspiegelen alleen de grote gebeurtenissen van de echte wereld, maar andere hebben een schaduw van die weerkaatsing voordat de gebeurtenis zelf plaatsvindt. Het passeren van de Hoorn van Valere zou zeker een grote gebeurtenis zijn. Spiegelingen ervan zullen zwakker zijn dan spiegelingen van wat is of wat was, net zoals Hurin zei dat het spoor dat hij volgde maar zwak was.’ Hurin stond ongelovig met zijn ogen te knipperen. ‘Bedoelt u nu te zeggen, vrouwe, dat ik rook waar die Duistervrienden zullen komen? Het Licht helpe me, dat vind ik niet leuk. Het is al erg genoeg te ruiken waar geweld hééft plaatsgevonden, zonder dat ik ook nog eens opsnuif wat er gaat gebeuren. Er is geen plekje waar niet op een zekere dag geweld zal plaatsvinden. Ik zou er waarschijnlijk gek van worden. Die plaats waar we net vandaan komen, maakte me haast gek. Daar kon ik het voortdurend ruiken, dood en pijn en het smerigste kwaad dat je maar kunt bedenken. Ik kon het zelfs aan ons ruiken. Aan ieder van ons. Zelfs aan u, vrouwe, als u me mijn woorden wilt vergeven. Zo’n plaats was het daar, het maakte alles krom, net zoals het ons gezichtsveld vervormde.’ Hij rilde ervan. ‘Ik ben blij dat we daar weg zijn. Ik krijg het niet uit mijn neusgaten, niet helemaal.’

Rhand wreef verstrooid over het litteken op zijn handpalm. ‘Wat denk je, Loial? Kunnen we echt op Fajins Duistervrienden voor liggen?’

De Ogier haalde nadenkend zijn schouders op. ‘Ik weet het niet, Rhand. Ik weet hier helemaal niets van. Ik denk dat we terug zijn in onze wereld en ik denk dat we in Therins Dolk zijn. Verder...’ Weer trok hij de schouders op.

‘We zouden je naar huis moeten brengen, Selene,’ zei Rhand. ‘Je familie zal zich zorgen over je maken.’

‘Binnen enkele dagen weten we of ik gelijk heb,’ zei ze ongeduldig. ‘Hurin kan de plek vinden waar we het spoor verlieten. Dat heeft hij gezegd. We kunnen daar uitkijken. Het zal niet lang duren voor de Hoorn van Valere hier aankomt. De Hoorn van Valere, Rhand. Denk eens na. De man die de Hoorn blaast, zal voor altijd in de legenden voortleven.’

‘Ik wil met legenden niets te maken hebben,’ zei hij scherp. Maar als je de Duistervrienden laat ontsnappen... Stel je voor dat Ingtar ze is kwijtgeraakt. Dan hebben de Duistervrienden de Hoorn van Valere voor altijd en sterft Mart. ‘Goed, een paar dagen. Als het misgaat, zullen we waarschijnlijk Ingtar en de anderen vinden. Ik kan me niet voorstellen dat ze zijn gestopt of omgekeerd, omdat wij... wij weggingen.’

‘Een verstandig besluit, Rhand,’ zei Selene. ‘Goed beredeneerd.’ Ze raakte zijn arm aan en glimlachte, en hij merkte dat hij weer aan een kus stond te denken.

‘Eh... we moeten dichter bij de plek zijn waar ze zullen komen. Als ze komen. Hurin, kun je voor het donker een kampplek vinden, ergens waar we zicht hebben op het spoor dat we zijn kwijtgeraakt?’ Hij wierp een blik op de Portaalsteen en bedacht dat hij ernaast had geslapen, dacht aan de manier waarop de vorige keer de leegte tijdens zijn slaap in hem was gekomen en aan het licht in de leegte. ‘Een eind hier vandaan.’

‘Laat dat maar aan mij over, heer Rhand.’ De snuiver klauterde in het zadel, ik zweer dat ik nooit meer ga slapen zonder eerst uit te zoeken wat voor steen er staat.’

Toen Rhand Rood uit de kom liet wegrijden, merkte hij dat hij meer naar Selene zat te kijken dan naar Hurin. Ze leek zo koel en beheerst, niet ouder dan hij, net een koningin, maar als ze naar hem glimlachte, zoals ze daarnet deed... Egwene zou niet hebben gezegd dat ik verstandig was. Egwene zou me een wolkop hebben genoemd. Geërgerd spoorde hij Rood aan.