De Grote Jacht

De bergen werden hoger toen ze dichterbij kwamen, dat wist hij in ieder geval zeker. Therins Dolk rees nu op naar de hemel, een lang-getande zaag van besneeuwde toppen. Het land om hen heen voerde omhoog naar de heuvels die de echte bergen aankondigden. Ze zouden het gebergte ruim voor het donker bereiken, misschien over een span of zes. Meer dan honderd roede in minder dan drie dagen. Nog erger. Het grootste deel van een dag hebben we doorgebracht in de echte wereld ten zuiden van de Erinin. Hier dus ruim honderd roede in minder dan twee dagen. ‘Zij zegt dat je gelijk hebt over deze plek, Rhand.’ Rhand schrok op en zag dat Loial naast hem was komen rijden. Hij zocht Selene en zag haar naast Hurin rijden. De snuiver zat grijnzend te knikken en raakte vaak met zijn knokkels zijn voorhoofd aan als ze wat zei. Rhand keek de Ogier van opzij aan. ‘Het verbaast me dat je haar liet gaan. Jullie zaten met de hoofden zo dicht bij elkaar te praten. Wat bedoel je met dat ik gelijk had?’

‘Een geweldige vrouw, nietwaar? Zij weet meer over geschiedenis dan sommige Ouderen – vooral over de Eeuw der Legenden en over... o ja. Ze zegt dat je gelijk had met de saidinwegen, Rhand. Sommige Aes Sedai hebben werelden als deze bestudeerd en die studie vormde de grondslag voor de wijze waarop ze de wegen lieten groeien. Zij zegt dat er werelden zijn waar eerder de tijd verandert dan de afstand. Als je een dag in zo’n wereld doorbrengt, kun je bij terugkeer in de echte wereld ontdekken dat er een jaar voorbij is, of twintig. Of het kan net andersom zijn. Die werelden, deze en alle anderen, zijn afspiegelingen van de echte wereld, zei ze. Deze maakt op ons een vale indruk omdat het een zwakke weerspiegeling is, een wereld die weinig kans maakt ooit echt te bestaan. Andere werelden zijn bijna als die van ons. Die zijn zo stevig als onze wereld en bevolkt. Dezelfde mensen, zegt ze, Rhand. Stel je voor! Je zou naar zo’n wereld toe kunnen gaan en jezelf kunnen tegenkomen. Het Patroon kent on-eindige varianten, zegt ze, en iedere variant die kan zijn, zal zijn.’ Rhand schudde het hoofd en wou dat hij het niet had gedaan, want het landschap trilde heen en weer. Zijn maag speelde op. Hij haalde diep adem. ‘Hoe weet ze dat allemaal? Jij weet meer over veel zaken dan iemand anders die ik heb ontmoet, Loial, en alles wat jij van deze wereld wist, komt eigenlijk neer op een vermoeden.’

‘Ze komt uit Cairhien, Rhand. De Koninklijke Librije in Cairhien is een van de grootste ter wereld, misschien wel de grootste buiten Tar Valon. De Aiel hebben hem met opzet gespaard toen ze Cairhien in brand staken, weet je. Zij vernietigen geen boek. Wist je dat ze...’

‘Ik maal niet om Aielmensen,’ zei Rhand verhit. ‘Als Selene zoveel weet, hoop ik dar ze heeft gelezen hoe we hier weer uit kunnen komen. Ik wou dat Selene...’

‘Jij wou dat Selene wat?’ De vrouw lachte toen ze zich bij hen voegde.

Rhand staarde haar aan of ze maanden was weggeweest; zo voelde het. ‘Ik wou dat Selene wat langer naast me bleef rijden,’ zei hij. Loial grinnikte en Rhand voelde zich rood worden. Selene glimlachte en keek Loial aan. ‘Vind je het erg, alantin?’ De Ogier maakte een buiging in zijn zadel en liet zijn grote paard terugvallen; de toefjes op zijn oren hingen aarzelend omlaag. Een tijdlang bleef Rhand zwijgend doorrijden, genietend van haar aanwezigheid. Nu en dan keek hij haar vanuit zijn ooghoeken aan. Hij wou dat hij zijn gevoelens voor haar op een rijtje kon zetten. Kon ze ondanks haar ontkenning toch een Aes Sedai zijn? Iemand die door Moiraine was gestuurd om hem verder te duwen op het pad dat hij volgens de plannen van de Aes Sedai diende te volgen? Moiraine had nooit kunnen weten dat hij naar deze vreemde wereld zou worden verplaatst en geen Aes Sedai zou hebben geprobeerd het beest met een stok af te houden terwijl ze het met de Ene Kracht kon doden of verjagen. Nou ja. Aangezien zij hem voor een heer aanzag en niemand in Cairhien het tegendeel wist, mocht ze dit blijven denken. Ze was zeker de mooiste vrouw die hij ooit had gezien, intelligent en geleerd, en ze vond hem dapper. Wat kon een man nog meer verlangen van een vrouw? Dat is ook dwaas! Ik zou met Egwene trouwen als ik met iemand kon trouwen, maar ik kan geen vrouw vragen te trouwen met iemand die gek wordt en baar misschien pijn zal doen. Maar Selene was zo mooi.

Ze bestudeerde nu zijn zwaard, zag hij. In gedachten bereidde hij zijn

antwoord voor. Nee, hij was geen zwaardmeester, maar zijn vader had hem het zwaard gegeven. Tham. Licht, waarom kon je niet echt mijn vader zijn? Hij vermorzelde die gedachte genadeloos. ‘Dat was een prachtig schot,’ zei Selene.

‘Nee, ik ben geen...’ begon Rhand en knipperde toen met zijn ogen. ‘Een schot?’

‘Ja. Een klein doel, dat oog, bewegend en op honderd pas. Je kunt uitstekend met die boog omgaan.’

Rhand bewoog zich ongemakkelijk. ‘Eh... dank je. Dat kunstje heeft mijn vader me geleerd.’ Hij vertelde haar over de leegte en over hoe Tham hem had geleerd de boog te gebruiken. Hij merkte zelfs dat hij haar over Lan zat te vertellen en over zijn zwaardoefeningen. ‘De Eenheid,’ zei ze, voldaan klinkend. Ze zag zijn vragende blik en voegde eraan toe: ‘Zo wordt het genoemd... op sommige plaatsen. De Eenheid. Als je het volledig wilt benutten, moet je het voortdurend om je heen wikkelen. Je moet er te allen tijde in ronddwalen, zoiets heb ik tenminste gehoord.’