De Grote Jacht

Nog voor de meertouwen vastlagen, kwam de Amyrlin op het dek en de dokwerkers legden een loopplank voor haar klaar. Leane liep naast haar, met de gevlamde staf in de hand, en de andere Aes Sedai stapten na hen aan wal. Geen enkele Aes Sedai keurde Egwene of Nynaeve ook maar een blik waardig. Op de kade werd de Amyrlin Zetel begroet door een afvaardiging Aes Sedai met stola’s; de vrouwen bogen vormelijk en kusten haar ring. De kade bruiste van de drukte door het lossen van de schepen en de aankomst van de Amyrlin Zetel. Soldaten stonden in het gelid voor ontscheping, mannen stelden kranen op voor de lading. Trompetgeschal schetterde tegen de muren en streed met het gejuich van de toeschouwers. Nynaeve snoof luid. ‘Ze lijken ons vergeten te zijn. Kom mee. Wij zorgen wel voor onszelf.’

Egwene aarzelde, want ze wilde graag nog langer over Tar Valon uitkijken, maar ze volgde Nynaeve benedendeks om hun spullen te halen. Toen ze met de pakken in hun arm weer boven kwamen, waren de soldaten en trompetten verdwenen – en de Aes Sedai eveneens. Mannen gooiden dekluiken open en lieten kabels in het ruim zakken.

Op het dek greep Nynaeve de arm van een dokwerker, een robuuste kerel in een grof bruin hemd zonder mouwen. ‘Onze paarden?’ begon ze.

‘Ik heb het druk,’ gromde hij terwijl hij zich lostrok. ‘Paarden worden allemaal naar de Witte Toren gebracht.’ Hij nam hen van boven tot onder op. ‘Als jullie iets met de Toren hebben af te handelen, kun je er maar beter vlug heen gaan. De Aes Sedai hebben het niet zo begrepen op slome nieuwelingen.’ Een andere man, worstelend met een baal die net aan een kabel uit het ruim werd gehesen, schreeuwde hem toe en hij draaide de twee vrouwen de rug toe om zijn maat te gaan helpen.

Egwene keek naar Nynaeve. Het leek of ze echt op eigen benen stonden.

Nynaeve liep met een grimmig gezicht de kade op, maar Egwene zocht zich terneergeslagen een weg over de loopplank en door de teerlucht op de kade. Al dat gepraat over ons bier willen hebben en nu lijken ze er niets om te geven.

Brede trappen leidden uit de haven naar een wijde halve cirkel van donkere roodsteen. Toen ze die bereikten, bleven Nynaeve en Egwene met open mond staan kijken.

Ieder gebouw leek een paleis, hoewel aan de uithangborden te zien was dat veel gebouwen aan het ronde havenfront herbergen of winkels huisvestten. Overal was prachtig metselwerk zichtbaar en de lijnen van een gebouw leken ontworpen om het vorige aan te vullen en over te gaan in het volgende gebouw. Ze trokken het oog mee alsof alles onderdeel uitmaakte van één groots ontwerp. Sommige bouwwerken leken in niets op gebouwen; het waren meer enorme brekende golven, geweldige schelpen of schitterende, door de wind gevormde rotsklippen. Recht voor hen in de boog lag een groot plein, met een fontein en bomen, en verderop zag Egwene nog een ander plein. Boven dit alles verrezen de torens, hoog en sierlijk, sommige met verbindende boogbruggen hoog in de lucht. En boven alles uit rees een toren op die hoger en breder was dan alle andere, even wit ais de Glanzende Muren zelf.

‘De schoonheid beneemt je bij de eerste blik de adem,’ zei een vrouw achter hen. ‘De tiende keer trouwens ook. En de honderdste.’ Egwene draaide zich om. De vrouw was een Aes Sedai, daar was Egwene zeker van, hoewel ze geen stola droeg. Niemand anders bezat dat tijdloze uiterlijk en die zelfverzekerde houding. Een blik op haar hand toonde de gouden ring, het serpent dat in zijn eigen staart beet. De Aes Sedai was een beetje plomp, maar ze glimlachte warm. Egwene had nog nooit een vrouw gezien die er zo vreemd uitzag. Haar plompheid kon haar hoge jukbeenderen niet verbergen. Haar ogen stonden een tikkeltje schuin en waren heel licht en bleekgroen, en haar haren hadden bijna de kleur van vuur. Egwene kon nog net voorkomen dat ze met open mond naar dat haar en die licht schuinstaande ogen stond te gapen.

‘Uiteraard door de Ogier gebouwd,’ vervolgde de Aes Sedai, ‘en volgens sommigen hun fraaiste werk. Een van de eerste steden die na het Breken werden gebouwd. Er woonden hier toen nog geen vijfhonderd mensen – niet meer dan twintig zusters – maar zij bouwden voor wat eenmaal nodig zou zijn.’

‘Een prachtige stad,’ zei Nynaeve. ‘We worden verondersteld naar de Witte Toren te gaan. We zijn hier voor de opleiding, maar niemand lijkt er om te geven of we weggaan of blijven.’

‘Ze geven er wel om,’ zei de vrouw glimlachend. ‘Ik ben hier voor jullie, maar ik werd opgehouden door een gesprek met de Amyrlin. Ik ben Sheriam, de Meesteresse der Novices.’