De Grote Jacht

Heel even bleef ze stil, haar gezicht nietszeggend effen; Rhand had geen idee waar ze aan dacht, behalve dat ze hem opnieuw grondig leek te bekijken. ‘Een man van plicht,’ zei ze ten slotte. Een klein glimlachje sierde haar lippen. ‘Daar hou ik van. Ja. Wat voor schoelje volg je?’

‘Duistervrienden en Trolloks, mijn vrouwe,’ barstte Hurin los. Hij maakte in zijn zadel een onhandige buiging. ‘Ze hebben in de burcht van Fal Dara gemoord en de Hoorn van Valere gestolen, mijn vrouwe, maar heer Rhand zal hem terughalen.’

Rhand staarde de snuiver triest aan, Hurin grijnsde zwakjes. Als je iets geheim wilde houden... Het was hier niet van belang, dacht hij, maar zodra ze terug in hun eigen wereld waren... ‘Selene, je mag niemand iets over de Hoorn zeggen. Als dat uitlekt, zullen we worden opgejaagd door honderden mensen die de Hoorn voor zichzelf willen houden.’

‘Nee, het zou niet best zijn,’ zei Selene, ‘als die in verkeerde handen valt. De Hoorn van Valere! Ik kan je niet zeggen hoe vaak ik ervan heb gedroomd die aan te raken, hem met eigen handen vast te houden. Je moet me beloven dat ik hem even mag aanraken als je hem hebt gevonden.’

‘Voor ik dat kan, moet ik hem toch eerst hebben. We kunnen maar beter op pad gaan.’ Rhand bood haar een hand om op te stijgen en Hurin liet zich van zijn paard vallen om de stijgbeugel vast te houden. ‘Wat ik ook heb neergeschoten – een grolm? – er kunnen er nog meer in de buurt zijn.’ Haar hand was stevig. Er lag een verrassende kracht in haar greep en haar huid voelde aan als... zijde? Nee zachter, gladder. Rhand beefde.

‘Die zijn er altijd,’ zei Selene. De grote witte merrie dartelde opzij en ontblootte eenmaal haar tanden naar Rhand, maar toen Selene de teugels pakte, werd ze rustig.

Rhand sloeg zijn boog om en besteeg Rood. Licht, hoe kan iemands huid zo zacht zijni ‘Hurin, waar is het spoor? Hurin? Hurin!’ De snuiver schrok op en staarde Selene niet langer aan. ‘Ja, heer Rhand. Eh... ja, het spoor. Naar het zuiden, mijn heer. Nog steeds zuid.’

‘Laten we dan gaan.’ Rhand keek verontrust naar de grijsgroene grolm, die in het water lag. Het was beter geweest toen ze nog dachten dat ze de enige levende wezens in deze wereld waren. ‘Volg het spoor, Hurin.’

Selene reed naast Rhand, praatte honderd uit, stelde hem vragen en noemde hem heer. Zeker vijf keer stond hij op het punt haar te vertellen dat hij geen heer was maar een schaapherder, maar dan keek hij naar haar en kon hij de woorden niet over zijn lippen krijgen. Een vrouwe als zij zou zeker niet op die manier met een schaapherder praten, zelfs niet met eentje die haar leven had gered. ‘Je zult een groot man zijn als je de Hoorn van Valere hebt gevonden,’ zei ze tegen hem. ‘Een man voor de legenden. De man die dat doet, schrijft zijn eigen legenden.’

‘Ik wil hem niet laten schallen en ik wil in geen enkel verhaal een rol spelen.’ Hij wist niet of ze reukwater op had, maar er hing een bepaalde geur om haar heen, iets waardoor hij alleen nog maar aan haar dacht. Scherpe en zoete kruiden prikkelden zijn neus en lieten hem slikken.

‘Iedere man wil groot zijn. Jij kunt de grootste man van alle eeuwen zijn.’

Dat klonk te veel naar wat Moiraine had gezegd. De Herrezen Draak zou zeker in elke eeuw opvallen, ik niet,’ zei hij vurig, ik ben enkel...’ – hij dacht aan haar spot als hij haar nu vertelde dat hij slechts schapen hoedde nadat hij haar eerst had laten geloven dat hij een heer was, en veranderde wat hij wilde zeggen – ‘ernaar op zoek. En ik wil een vriend helpen.’

Ze was even stil en zei toen: ‘Je hebt je hand bezeerd.’

‘Het is niet erg.’ Hij wilde zijn gewonde hand in zijn jas steken – hij klopte door het vasthouden van de teugels – maar ze trok hem naar zich toe.

Hij was zo verrast dat hij haar liet begaan en toen viel er niets meer aan te doen. Hij moest of zijn hand ruw wegrukken of haar de doek er laten afhalen. Haar aanraking voelde koel en zeker. Zijn handpalm was vurig rood en opgezet, maar de reiger was duidelijk te zien, in scherp afgetekende lijnen.

Ze raakte de brandwond met één vinger aan, maar zei er niets over en vroeg hem zelfs niet hoe hij de wond had opgelopen. ‘Je hand wordt stijf als je hem niet verzorgt. Ik heb een middeltje dat helpt.’ Ze viste een klein stenen flesje uit haar mantelzak, haalde de stop eraf en begon al rijdend zachtjes een wit smeersel over de brandwond te strijken.

Het zalfje voelde eerst koud aan en leek toen warm in zijn huid door te dringen. En het werkte net zo goed als de zalfjes van Nynaeve. Hij zat verbaasd te kijken hoe de rode zwelling van de huid onder haar strelende vingers verminderde.

‘Sommige mannen,’ zei ze, zonder haar ogen van zijn hand af te nemen, ‘verkiezen het grootsheid te zoeken, terwijl anderen ertoe worden gedwongen. Een keus is beter dan dwang. Een man onder dwang wordt nooit geheel zijn eigen baas. Hij moet dansen aan de touwtjes van hen die hem dwingen.’