Een Kroon van Zwarden

‘Ik wil geen vruchtenwijn,’ zei Egwene kortaf. Nicola verscheen van achter een tent, maar toonde niet de neiging gehoorzaam weg te hollen. In plaats daarvan bleef ze op haar onderlip bijtend naar de vier Aes Sedai staren. Nisao wierp haar een korte blik van mogelijke afkeer toe, maar zei niets. Een nieuw stukje van het raadsel paste en Egwene haalde een tikkeltje ruimer adem. ‘Wat ik wens, dochter, wat ik wil, is een verklaring.’

Het feestelijke gezicht bleek maar een dun laagje. Mijrelle strekte smekend haar hand uit. ‘Moeder, Moiraine heeft me niet alleen uitgekozen omdat we vriendinnen waren. Twee van mijn zwaardhanden hebben aan zusters behoord die zijn gestorven. Avar en Nuhel. Geen enkele zuster heeft er de laatste honderden jaren meer gered.’

‘Ik raakte er alleen vanwege zijn geest bij betrokken,’ merkte Nisao haastig op. ‘Ik heb enige belangstelling voor ziekten van de geest en dit kan er terecht een worden genoemd. Mijrelle heeft me er bijna met de haren bijgesleept.’

Mijrelle streek haar rok glad en keek de Gele zuster somber aan, wat met rente werd teruggegeven. ‘Moeder, wanneer de Aes Sedai van een zwaardhand sterft, lijkt het of hij haar dood in zich opneemt en erdoor wordt verteerd. Hij...’

‘Dat weet ik, Mijrelle,’ onderbrak Egwene haar scherp. Siuan en Leane hadden haar behoorlijk wat uitgelegd, hoewel geen van beiden wist dat zij wilde weten wat ze in verband met Gawein mocht verwachten. Een harde overeenkomst had Mijrelle het genoemd en misschien was dat zo. Wanneer de zwaardhand van een zuster stierf, werd ze overweldigd door verdriet. Ze kon het soms enigszins beheersen en voor zich houden, maar vroeg of laat knaagde het zich een weg naar buiten. Hoe goed Siuan er ook in slaagde wanneer anderen in de buurt waren, ze huilde nog steeds vele nachten om haar Alric, die gedood was op de dag dat zij werd afgezet. Wat betekenden echter maanden van tranen vergeleken met de dood zelf? Veel verhalen vermeldden zwaardhanden die stierven bij het wreken van hun Aes Sedai en dat was inderdaad vaak het geval. Een man die wenste te sterven, een man die zocht naar wat hem kon doden, zocht gevaren die zelfs een zwaardhand niet kon overleven. Misschien was dat voor Egwene wel het gruwelijkst: dat ze dat wisten. Wisten wat hun lot was wanneer hun Aes Sedai stierf; wisten wat hun drijfveer zou zijn op de dag van haar dood en dat daaraan niets viel te veranderen. Ze kon zich niet de moed voorstellen die mét deze kennis voor het aanvaarden van deze overeenkomst nodig was.

Ze deed een stap opzij om nog eens goed naar Lan te kijken. Hij stond nog steeds bewegingloos en leek zelfs niet te ademen. Nicola had blijkbaar de thee vergeten en zat met gekruiste benen op de grond naar hem te kijken. Areina zat op haar hurken naast Nicola, met haar vlecht op de borst, en staarde zelfs nog gretiger naar de man. Nog gretiger dan de ander eigenlijk, aangezien Nicola soms heimelijk naar Egwene en de zusters gluurde. De andere zwaardhanden vormden een klein groepje en deden net of ze naar Lan keken, terwijl ze hun Aes Sedai goed in het oog hielden.

Een heel warme bries stak op en deed de dode bladeren op de grond ritselen. Schokkend onverwachts bewoog Lan; hij gleed van de ene zwaardhouding over in een volgende, de kling een wervelende waas in zijn handen, sneller en sneller tot hij van de ene in de andere houding leek over te vloeien, maar alles even nauwkeurig als de bewegingen van een klok. Ze wachtte tot hij zou stoppen of tenminste wat langzamer zou bewegen, maar dat gebeurde niet. Nog sneller. Areina’s mond viel langzaam open en haar ogen werden groot van bewondering, die van Nicola trouwens ook. Ze bogen zich naar voren als kinderen die snoep op de keukentafel zien liggen. Zelfs de andere zwaardhanden verdeelden nu echt hun aandacht tussen hun Aes Sedai en hem, maar in tegenstelling tot de twee vrouwen, namen ze hem op of hij een leeuw was die elk ogenblik kon aanvallen.

‘Ik zie dat je hem heel hard laat oefenen,’ zei Egwene. Dat maakte deel uit van de pogingen een zwaardhand te redden. Er waren maar weinig zusters bereid het te proberen, gezien de grote kans op mislukking en door wat het van de zuster vergde. Hem buiten elk gevaar houden was een ander middel. En hem weer te binden, was de eerste stap. Ongetwijfeld had Mijrelle voor die kleinigheid wel gezorgd. Arme Nynaeve. Ze was zeer zeker in staat Mijrelle te wurgen, wanneer ze dit hoorde. Daarentegen kon ze alles verdragen wat Lan in leven hield. Misschien. Wat Lan betrof, hij verdiende het ergste dat hij ontving, nu hij zichzelf had laten binden door een andere vrouw terwijl hij wist dat Nynaeve vurig naar hem verlangde.

Ze dacht het heel nuchter te hebben gezegd, maar iets van haar gevoelens moest hebben doorgeschemerd, want Mijrelle probeerde het nogmaals uit te leggen.

‘Moeder, het doorgeven van een binding is niet zo erg. Als je het goed bekijkt, is het eigenlijk niet meer dan dat een vrouw besluit wie na haar dood haar man krijgt en voor hem zorgt, opdat hij in de juiste handen belandt.’

Egwene staarde haar zo strak aan dat ze een stap naar achteren deed en bijna over haar rok struikelde. Het was echter alleen de schok. Telkens als ze meende nu wel het vreemdste gebruik te hebben vernomen, kwam er een naar boven dat nog vreemder was. ‘We komen niet allemaal uit Ebo Dar, Mijrelle,’ zei Siuan droog, ‘en een zwaardhand is geen echtgenoot. Voor de meesten van ons niet.’ Mijrelles hoofd kwam met een schok omhoog. Sommige zusters trouwden met een zwaardhand, een handjevol. De meesten trouwden helemaal niet. Niemand wist er het fijne van, maar de geruchten zeiden dat zij met alle drie was getrouwd. Dat was zeker tegen de gewoonte en schond de wet, zowel hier als in Ebo Dar. ‘Niet zo erg, zei je, Mijrelle? Niet zo erg?’ Siuans hoon paste bij haar stem, die klonk of ze een smerige smaak in haar mond had.