Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

— Powiedziałem to, gdy byłem wściekły, co mnie oczywiście nie usprawiedliwia. Nie jestem z tego dumny i nie jestem rzeźnikiem. Myślałem, że znasz mnie trochę lepiej.

— Ja też tak myślałam. — Przysunęła się bliżej do niego i uśmiechnęła, gdy jej piersi dotknęły go w tej samej chwili co brzuch. Ale spoważniała znowu, gdy podniosła wzrok i starała się wyczytać coś z jego z jego twarzy. — Jednak, nawet po tych latach, czasami myślę, że cię w ogóle nie znam.

Objął ją mocno ramionami. Często czuł to samo w stosunku do niej i zdał sobie sprawę, że niedawna izolacja na pewno im nie pomogła. Mimo to nie powiedział jej, o czym właśnie myślał — że Thorisin Gavras, Autokrator Videssańczyków, nie będzie skłonny do pobłażania pojmanym przywódcom rebelii. Pomimo wstawiennictwa świętego Nestoriosa, Soteryk nie mógł spać spokojnie.

Wiadomość napisana była po łacinie: „Mamy twoje paczki. Przyjdą za trzy dni”. Marek przeczytał ją dwa razy, zanim zauważył, że rzymskie „d” zostało zastąpione przez jego videssański odpowiednik. Krok po kroku Imperium zmieniało ich wszystkich.

Rankiem trzeciego dnia khatrisherski posłaniec powiedział trybunowi, że oddział, który wysłał po jeńców, był o kilka godzin od Garsavry.

— Bardzo dobrze — westchnął z głęboką ulgą. Więc jednak Yavlak dotrzymał słowa — kolejna przeszkoda za nimi.

By podłamać nieco ducha walki w wyspiarzach, którzy wciąż zajmowali fortecę obok miasta, Marek przeciągnął prawie z całą swoją armią obok zamku, zostawiając w obozie tylko niezbędną załogę. Ludzie Księstwa przyglądali się temu spoza wałów z ubitej ziemi. Wkrótce zaczną głodować — pomyślał — będzie wtedy wystarczająco dużo czasu, by się nimi zająć.

Nawet w tak niewielkiej odległości od Garsavry, grunt wznosił się ostro do góry, w kierunku centralnego płaskowyżu. Arandos, wolna i spokojna na nizinach, pędziła tu z hukiem po kataraktach. Wielkie głazy niemal zupełnie ginęły w syczącej, białej pianie. Jej największy dopływ, Eriza, spływała z północy. Garsavra leżała w miejscu, gdzie obie rzeki się spotykały.

Przewodnik Skaurusa trzymał się południowego brzegu Arandos, co wcale nie dziwiło. Na płaskowyżu rzeki były w lecie jedynym źródłem wody.

Dojrzał przed sobą kurz; niską, szeroką chmurę, która towarzyszyła piechocie — lekka kawaleria Yezd wzniecałaby wysokie, proste kolumny. Uśmiechnął się do khatrisherskiego zwiadowcy, uniósłszy kciuk w geście, który Pakhymer przejął od Rzymian.

Za chwilę Marek mógł już odróżnić maszerujący kwadrat legionistów, otoczony przez cienki kordon khatrisherskich łuczników, mających zająć się ewentualnym atakiem kawalerii, i dopaść Na-mdalajczyka, któremu udałoby się jakimś cudem wyrwać z ciasnego kwadratu.

Juniusz Blesus, pozdrowiwszy trybuna salutem, wyglądał jak ktoś, kto z radością pozbywa się niewygodnego ciężaru.

— Oto oni, panie, wszyscy których Yavlak zostawił przy życiu: trzy setki i… niech sprawdzę… siedemnastu. Gdy wyruszałem było dwudziestu jeden, ale zmarli po drodze, bo byli ciężko ranni, a Yezda niewiele dla nich zrobili. Nie chciałem ich tam jednak zostawiać — dokończył niepewnie.

— Dobrze się spisałeś — upewnił go Marek i widział, jak jego szeroka, chłopska twarz promieniała radością. Choć był sumienny i pracowity, odpowiedzialność go przerażała. Trybun odwrócił się od młodszego centuriona do Namdalajczyków, którzy byli teraz w jego władzy. Wyspiarze nie przypominali już dumnych, pewnych siebie żołnierzy, którzy wyruszyli, by odebrać Vi-dessos jego zachodnie ziemie. Brody pokryły ich zapadnięte policzki. Większość szła przygarbiona, jakby trzymanie się prosto wymagało większej siły niż w sobie mieli. Prawie każdy utykał, niektórzy od ran, pozostali bo Yezda ukradli im buty i zostawili tylko szmaty do owinięcia nóg. Mieli na sobie poszarpane resztki płaszczy i spodni — kolczugi, tak jak i buty padły łupem nomadów. Oczy, zapadnięte i obojętne, wpatrzone były w ziemię, gdy posuwali się z trudem naprzód.

Więc tak wygląda ich zwycięstwo — pomyślał Skaurus. Czuł się jak kapitan jednej z brygad straży pożarnej Krassusa, w Rzymie, który zarabiał na nieszczęściu innych, tanio wykupując od nich płonącą własność.

Tu i ówdzie czyjaś twarz, postawa odcinała się od ogólnego obrazu więźniów. Bujne, czarne wąsiska od razu wyróżniały Mertikesa Zigabenosa w tłumie nowych, rzadkich jeszcze bród. Tak samo jak wyraz bezdennej rozpaczy na jego twarzy, który budził szczególną litość nawet pośród tak wielkiego nieszczęścia. Nie podniósł głowy, gdy Marek zawołał go po imieniu. Obok niego szedł Drax, którego krótka broda była zadziwiająco ruda. Lewa ręka wielkiego księcia spoczywała na brudnym temblaku. Śmiało spojrzał Skaurusowi w oczy, ale jego wzrok był jakiś nieobecny.

Nie wszyscy Namdaląjczycy zapomnieli, że są mężczyznami. Weteran Fayard, który był członkiem szwadronu Hemonda, gdy Marek przybył do stolicy, maszerował, a nie wlókł się jak jego towarzysze. Pozdrowił trybuna energicznym salutem, a potem wzruszył ramionami, jakby chciał powiedzieć, że spodziewał się, iż jeszcze kiedyś się spotkają, ale w innych okolicznościach. Zawsze potrafił utrzymać się w dobrej formie, radząc sobie ze wszystkim, co go spotykało.