Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

Bibliotekarz pokazał mu książkę, a Hix jęknął.

— Znowu to samo… No dobra, czego chcecie?

— Mamy w piwnicach orka — poinformowała Glenda.

— Tak, wiem — odparł Hix.

Bibliotekarz miał szeroką twarz, jednak niedostatecznie szeroką, by zmieścić na niej całe zdumienie, jakie próbował wyrazić. Szef katedry komunikacji post mortem westchnął i wzruszył ramionami.

— Posłuchajcie — rzekł, jakby trochę znużony ciągłym tłumaczeniem tego samego. Westchnął znowu. — Mam tu być złym człowiekiem, jak to określa statut uczelni. Zgadza się? Powinienem podsłuchiwać pod drzwiami. Powinienem bawić się czarną magią. Mam pierścień z czaszką. Mam laskę ze srebrną czaszką na czubku…

— I maskę ze sklepu z zabawkami? — dokończyła Glenda.

— Niezwykle praktyczna, muszę zaznaczyć — stwierdził z godnością Hix. — Bardziej przerażająca niż oryginał i daje się prać, co w mojej katedrze zawsze warto brać pod uwagę. Poza tym nadrektor był tu w zeszłym tygodniu, w tej samej sprawie co wy, jak podejrzewam.

— Czy orki były takimi strasznymi stworami? — spytała Glenda.

— Myślę, że chyba mogę ci pokazać.

— Ten dżentelmen pokazał mi już obrazek w książce.

— Ten z gałkami ocznymi?

Wspomnienie było aż nadto wyraźne.

— Tak.

— Och, bywają gorsze — zapewnił z satysfakcją Hix. — I przypuszczam, że chcesz dowodu? — Odwrócił lekko głowę. — Charlie!

Zza czarnej kotary na końcu pomieszczenia wyszedł szkielet. Trzymał kubek. I było coś dziwnie smutnego w wypisanym na rzeczonym kubku haśle, które brzmiało „Nekromanci robią to po całych nocach”.

— Nie bój się — poradził doktor Hix.

— Nie boję się — zapewniła Glenda, przerażona do samych stóp. — Widziałam, co się dzieje w rzeźni. To należy do mojej pracy, a poza tym on jest wypolerowany.

— Bardzo dziękuję — odezwał się szkielet.

— Ale „Nekromanci robią to po całych nocach”? Trochę to żałosne, prawda? To znaczy, nie wydaje się wam, że za bardzo się staracie?

— A jak się staraliśmy, żeby go zrobić… — westchnął Hix. — Nie jesteśmy najpopularniejszą katedrą na uniwersytecie. Charlie, ta młoda dama chce się dowiedzieć czegoś o orkach.

— Znowu? — mruknął Charlie i oddał kubek doktorowi.

Miał dość chrapliwy głos, ale znacznie mniej przerażający, niż mógłby mieć. Poza wszystkim innym, jego kości były, no… oddzielone od wszystkiego innego; unosiły się w powietrzu niby jedyne widzialne części niewidzialnego ciała. Żuchwa poruszała się przy mówieniu.

— Chyba ciągle jeszcze mamy pamięć w sumpie — ciągnął — bo pamiętasz, przywołaliśmy ją dla Ridcully’ego. Nie miałem czasu, żeby skasować.

— Pamięć czego? — zainteresowała się Glenda.

— To takie czary — odparł z wyższością Hix. — Za długo by tłumaczyć.

Glendzie się to nie spodobało.

— Więc może w skrócie?

— No dobrze. Jesteśmy teraz praktycznie pewni, że to, co nazywamy upływem czasu, wynika w rzeczywistości z faktu, że wszechświat ulega zniszczeniu i odbudowuje się w najmniejszym interwale ewentualności, jaki można osiągnąć. Wprawdzie sam proces w każdym punkcie jest natychmiastowy, jednak odbudowanie wszechświata zajmuje, jak sądzimy, około pięciu dni. Co ciekawe…

— Czy możemy rozważyć większy skrót?

— Czyli nie chcesz słuchać o teorii uniwersalnej pamięci Housemana?

— Mówiłam o skrótach.

— Dobrze. Wyobraź sobie coś takiego: obecnie uważamy, że dawny wszechświat nie jest niszczony w momencie stworzenia nowego, który to proces, nawiasem mówiąc, od początku naszej rozmowy wydarzył się już nieprzeliczone miliardy razy…

— Tak, mogę w to uwierzyć. Może przejdziemy przez jakieś podwórko…

— Kopie wszechświata są zachowywane. Nie wiemy jak, nie wiemy gdzie i niech mnie demony porwą, jeśli potrafię sobie wyobrazić, jak to wszystko działa. Ale odkryliśmy, że czasami możliwe jest… hm, odczytanie tej pamięci. W pewnych okolicznościach. Jak sobie radzę w kategoriach skrótu przez podwórka?

— Macie jakieś magiczne zwierciadło? — spytała oschle Glenda.

— To byłby taki skrót, że w ogóle nie ruszasz z miejsca — westchnął Hix.

— Jeśli nie ruszam z miejsca, skróty nie są potrzebne — odrzekła z godnością. — Więc mówi pan, że wszystko, co się zdarzyło, gdzieś pozostaje zdarzone i można to obejrzeć, jeśli się wie jak?

— To znakomite streszczenie sytuacji — przyznał Hix. — Jest wręcz wybitnie pomocne, a zarazem nieścisłe prawie w każdy możliwy sposób. Ale, jak to określiłaś, używamy… — tutaj drgnął lekko — … magicznego zwierciadła, jak je nazwałaś. Ostatnio na prośbę nadrektora sprawdzaliśmy bitwę w Orkowym Jarze. To ostatnia znana bitwa, w której zastosowano orki.

— Zastosowano? — powtórzyła Glenda.

— Użyto — wyjaśnił Hix.