Biały smok [The White Dragon - pl]

— Za co? — zapytał Piemur w środku ziewnięcia.

Jaxom odwrócił się na bok, znalazł sobie wygodną pozycję i z łatwością zapadł w niczym nie zakłócony sen.

Całą trójkę obudziło następnego ranka trąbienie Rutha.

— Nadlatuje F’nor — powiedział Jaxom, usłyszawszy komunikat Rutha.

F’nor przywozi innych, — dodał Ruth.

Jaxom, Sharra i Fiemur doszli do zatoczki, kiedy w powietrzu pojawiły się nagle cztery smoki, przy czym przy Canthu pozostałe trzy wyglądały jak maleństwa. Wrzeszcząc z zaskoczenia jaszczurki ogniste, które przysiadły na Ruthu, nagle zniknęły, zostawiając tylko Meera, Tallę i Farli.

To jest Piemur, Jaxom usłyszał, jak Ruth informuje Cantha. A potem F’nor zaczął dziko wymachiwać rękami, zaciskając obydwie dłonie nad głową na znak zwycięstwa.

Canth wysadził swojego jeźdźca na piasku. Ryknął do innych smoków, co mają zrobić, i wlazł szczęśliwy do wody, gdzie Ruth pospiesznie się do niego przyłączył.

— Witaj nam, Piemurze — zawołał F’nor, poluzowując swój rynsztunek, kiedy szedł w ich stronę. — Zacząłem się już zastanawiać, czy się nie zgubiłeś!

— Zgubiłem się? — Piemur udawał oburzonego. — To cały problem z wami, jeźdźcami smoków. Nie macie żadnego szacunku dla odległości naziemnych! Za łatwo wam jest. W górę, w górę i już was nie ma! Znikacie na mgnienie oka i już jesteście tam, gdzie chcecie być. Żadnego wysiłku nie musicie w to włożyć. — Pokręcił głową z niesmakiem. — A ja za to wiem, gdzie byłem, znam ten teren z dokładnością do długości palca!

F’nor wyszczerzył zęby do młodego harfiarza i okładał go pięściami po plecach tak energicznie, że Jaxom aż był zdumiony, widząc, że Piemura wcale to nie wzrusza.

— Będziesz więc bawił swojego Mistrza pełną i odpowiednio upiększoną opowieścią o swoich podróżach…

— Masz mnie zabrać do Mistrza Robintona?

— Jeszcze nie. On przyjedzie do ciebie! — F’nor wskazał palcem na ziemię.

— Co?

F’nor przeszukiwał swój mieszek przy pasie i wyjął z niego złożony arkusz.

— To dlatego tu dzisiaj przybyłem! I dopilnujcie, żebym nie zapomniał o tych jajkach jaszczurek ognistych, dobrzej.

— Co to jest? — Jaxom, Sharra i Piemur zgromadzili się wokół brunatnego jeźdźca, który robił całe przedstawienie rozwijając arkusz.

— To… jest dom dla Mistrza Harfiarza, który ma zostać wybudowany w tej zatoczce!

— Tutaj? — zapytała chórem cała trójka.

— A jak on się tutaj dostanie? — dowiadywał się Jaxom. — Przecież na pewno nie pozwolą mu polecieć pomiędzy. — Nie udało mu się uniknąć urażonego tonu. F’nor uniósł brew.

— Mistrz Idarolan oddał do dyspozycji Mistrza Harfiarza swój najszybszy, największy statek. Towarzyszą mu Menolly i Brekke. W czasie morskiej podróży nic nie będzie mogło denerwować czy martwić Harfiarza.

— On cierpi na chorobę morska — zauważył Jaxom.

— Tylko w małych łódkach. — F’nor popatrzył na nich z bardzo uroczystym wyrazem twarzy. — Tak. Zabierzemy się więc do roboty od razu. Przywiozłem narzędzia i dodatkową pomoc — tu gestem wskazał trzech młodzieńców, którzy do nich dołączyli. — Powiększymy to schronienie tak, żeby powstał z niego niewielki, wygodny dom — powiedział rzucając okiem na kartkę. — Będę chciał, żebyście usunęli te zarośla do ostatniego…

— A wtedy upieczecie Harfiarza żywcem na słońcu, co nie jest przyjemne — zwróciła im uwagę Sharra.

— Bardzo przepraszam…

Sharra wzięła od niego kartkę i przypatrywała się jej, krytycznie marszcząc brwi.

— Mały dom? Do niczego jest ten dom — powiedziała i w najmniejszym stopniu tutaj się nie nadaje. Ponadto… — Tu opadła na piasek, podniosła kawałek podłużnej muszli i zaczęła nim rysować nowy szkic. — Po pierwsze, na waszym miejscu nie budowałabym dokładnie tam, gdzie stoi stare schronienie… to za blisko morza, kiedy będzie sztorm, a one się tu zdarzają. Tam jest takie wzniesienie… osłonięte dobrze wyrośniętymi drzewami owocowymi, w tamtą stronę… — Wskazała na wschód od schronienia.

— Wyrośnięte drzewa? Żeby Nici miały, co pożerać?

— Och wy, jeźdźcy smoków! To jest Kontynent Południowy, a nie Północny. Cały jest zarobaczony. Nici przepalają liście mniej więcej co siedmiodnień, ale rośliny same się leczą. A tymczasem zbliża się pora gorąca i wierzcie mi, że będziecie potrzebowali wkoło siebie tyle zieleni, ile tylko możliwe, inaczej będzie wam za gorąco. Trzeba budować nad ziemią, na palach. Jest tu mnóstwo skał na fundamenty. Potrzebne wam będą szerokie okna, a nie te wąskie szparki, trzeba łapać każdy powiew wiatru. W porządku, możecie zasłaniać je okiennicami, jeżeli będziecie chcieli, ale ja mieszkałam na południu przez całe moje życie, tak więc wiem, jak tu należy budować. Potrzebne są okna i korytarze idące na przestrzał przez całe wnętrze, żeby był przewiew… — Mówiąc kreśliła skorygowany plan domu liniami wystarczająco mocnymi, by utrzymały się w gorącym, suchym piasku. — I będzie wam potrzebne palenisko na zewnątrz dla tak wielu ludzi. Brekke i ja niemal wszystko piekłyśmy tutaj w kamiennych dołach — wskazała na odpowiednie miejsce nad zatoczką — i tak naprawdę nie jest wam potrzebna łaźnia, jeżeli macie zatoczkę o parę kroków od drzwi.