Biały smok [The White Dragon - pl]

— A to mi coś przypomina, znalazłem gniazdo jaszczurki ognistej, królowej, z pięć… — Farli coś do niego zaćwierkała — no dobrze, może sześć albo siedem zatoczek temu. Trochę się tam pogubiłem, ale ona będzie pamiętała, gdzie… Gdyby ktoś je chciał. Wiecie, gdyby zielone jaszczurki nie były aż takie głupie jak są, zalałyby nas po uszy małe zielone jaszczurczątka, a one są z gruntu do niczego.

Sharra szeroko się uśmiechnęła.

— Pamiętam dzień, kiedy znalazłam pierwsze gniazdo na piasku. Nie miałam pojęcia, jaka jest różnica między zielonym a złotym gniazdem. Och, jak ja pilnowałam tego gniazda… całymi dniami. Nigdy nikomu nie powiedziałam ani słowa. Miałam zamiar Naznaczyć je wszystkie…

— Cztery czy Pięć? — zapytał Piemur ze śmiechem.

— Prawdę mówiąc to sześć. Tylko, że nie zdawałam sobie sprawy, że wąż piaskowy dobrał się do nich od spodu na długo przede mną. — Jak to się więc dzieje, że piaskowe węże nie dobierają się do gniazda królowej? — zapytał Jaxom.

— Królowa nigdy nie oddala się od gniazda na większą odległość — powiedziała Sharra. — Zauważyłaby od razu tunel piaskowego węża i zabiłaby go. — Przeszedł ją dreszcz. — Bardziej nienawidzę piaskowych węży niż Nici.

— W sumie są bardzo podobne, nie? — zapytał Piemur — Poza kierunkiem, z którego atakują. — Wykonał obydwoma rękami gest, jedną atakując wyimaginowaną ofiarę z dołu, drugą z góry.

Podczas gorącej pory dnia Jaxom, Sharra i Piemur zaczęli przekształcać jego Kroniki, pomiary i zgrubne szkice w odpowiednio szczegółowe mapy. Piemur chciał jak najszybciej przesłać ten raport Sebellowi lub Robintonowi, lub F’larowi, zgodnie z poleceniem.

W chłodzie następnego poranka, z Głupkiem jako zwierzęciem jucznym i z Ruthem nad głowami, trójka przyjaciół powędrowała z powrotem szlakiem Piemura do jego gniazda królowej. W gnieździe było dwadzieścia jeden jaj, wszystkie porządnie stwardniałe, o dzień lub dwa od Wylęgu. Kiedy się zbliżali, dzika królowa ukryła się, mogli więc wykopać jajka i zapakować je starannie w nosidełko, które przytroczyli do grzbietu Głupka. Jaxom poprosił Rutha, żeby uprzedził Cantha, że mają jajeczka jaszczurek ognistych.

Canth mówi, że i tak się tu jutro wybierali, odparł Ruth. Harfiarz jadl z apetytem.

Ruth od czasu do czasu podawał im takie okruchy wiadomości o Mistrzu Robintonie. To było równie dobre, jak gdyby znajdowali się na tej samej sali co chory, a nie musieli słuchać jego narzekań. Przynajmniej do takiego wniosku doszedł Piemur.

Przez las wrócili do schronienia nad zatoczką. Drzewa owocowe w pobliżu polanki zostały obrane z owoców do czysta, a jeżeli miał przyjechać F’nor, ucieszyłby się z pewnością, mogąc zabrać do Weyru Benden świeże owoce.

— Czy powinieneś się tu plątać, jak przyleci F’nor? — zapytał Jaxom młodego harfiarza.

— Z czemu nie? On wie, co ja robiłem. Wiesz, Jaxomie, kiedy się widzi, jaki piękny jest ten kontynent, zastanawia się człowiek, czemu nasi przodkowie udali się na północ…

— Może Południowy był zbyt wielkim obszarem, żeby go chronić przed Nićmi, zanim obsiano go pędrakami — poddała Sharra.

— Dobry pomysł! — Potem Piemur prychnął szyderczo. — Te stare Kroniki są gorzej niż do niczego; brakuje w nich tego, co najważniejsze. Na przykład każą rolnikom, żeby uważali na robaki na północy a nie wspominają dlaczego! Albo każą zostawić Kontynent Południowy w spokoju, ale nie mówią dlaczego! Chociaż, jeżeli mieli wtedy nawet połowę tych wstrząsów ziemi co teraz, nie mogę ich winić, że wykazali zdrowy rozsądek. Kiedy byłem w drodze do Wielkiej Zatoki, byłem cholernie bliski utraty żyda podczas takiego wstrząsu. Z przerażenia niemal zgubił mi się Głupek. Gdyby nie to, że Farli nie spuszczała z niego oczu, nigdy bym nie dogonił tego idioty!

— Trzęsienia ziemi zdarzają się i na północy — powiedział Jaxom — w Cromie i Dalekich Rubieżach, i czasami W Igenie, i na Równinie Telgar.

— Ale nie takie jak to, które ja przeżyłem — powiedział Piemur potrząsając głową na samo wspomnienie. — Nie takie, że ziemia ci się usuwa spod nóg, a o dwa kroki za tobą wznosi ci się nad głową na pół długości smoka.

— Kiedy to się stało? Trzy, cztery miesiące temu?

— Tak, wtedy!

— W Południowym ziemia się tylko zatrzęsła, ale było to wystarczająco przerażające!

— Widziałaś kiedy, jak z oceanu wyskakuje wulkan i rzyga naokoło ognistymi skałami i popiołem? — zapytał Piemur.

— Nie, nie widziałam i nie jestem wcale pewna, czy ty widziałeś, Piemurze — powiedziała Sharra, podejrzliwie spoglądając na niego.

— Widziałem i był ze mną N’ton, więc mam świadka.

— Nie myśl tylko, że go nie zapytam.

— Gdzie to było, Piemurze? — zapytał zafascynowany Jaxom.

— Pokażę wam na mapie. N’ton ma to miejsce na oku. Kiedy się spotkaliśmy ostatnim razem powiedział, że wulkan przestał dymić i wybudował wokół siebie normalną wyspę, taką porządną… taką porządną, jak ta wasza góra!