Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

— Co się z nimi stanie? — spytała Amerie.

Madame wzruszyła ramionami; jej złoty naszyjnik zabłysnął w świetle płomieni.

— Ci kosmici! Ach, ma Soeur, to barbarzyńcy, nawet najlepsi z nich. A najgorsi!… Któż by chciał opowiadać o ich potwornych zbrodniach? Firvulagowie i Tanowie należą do tego samego gatunku. En verite, jest to jedna dymorficzna rasa z najdziwniejszym na świecie wzorcem genetycznym. Na ich rodzinnej planecie doprowadziło to do antagonizmu między dwiema formami, jedną wysoką i uśpioną metapsychicznie, drugą raczej niskiego wzrostu i ograniczenie aktywną. Musicie zrozumieć, że Obcy przybyli na Ziemię, by móc swobodnie oddawać się pewnym barbarzyńskim zwyczajom, reliktom ich archaicznej kultury, które słusznie zostały zakazane przez cywilizowanych członków ich konfederacji galaktycznej. Niektóre z ich okrutnych gier są fizyczne: Polowanie, Wielka Bitwa. Dowiecie się o nich więcej w późniejszym czasie. Ale inne to jeux d’esprit, gry umysłowe. Tanowie, z ich szerokim zakresem uśpionych metafunkcji, nie przepadają szczególnie za tymi subtelniejszymi turniejami. Mały Ludek ma nieco zdolności jasnosłyszenia oraz jedną doskonale wykształconą aktywną metafunkcję: kreatorstwa. Są mistrzami iluzji. Ale jakie to są iluzje! Zdolne do wtrącenia w obłęd ludzi, a nawet słabszych Tanów, strachem czy udręką. Szok psychiczny może nawet przyprawić osoby wrażliwe o nagłą śmierć. Firvulagowie mogą przyjmować kształty potworów, diabłów, tornada, wybuchu. Te złudzenia podsuwają mniej odpornym umysłom i doprowadzają ludzi do samobójstwa lub samookaleczeń. To ostatnie jest uważane przez najgorszych z nich, Wyjców, za doskonałą rozrywkę, ponieważ sami są zdeformowanymi mutantami. Oręż Firvulagow stanowią nasze zmory nocne, sny gorączkowe, lęki i fantomy atakujące naszą wyobraźnię w ciemnych miejscach. Firvulagowie czerpią sadystyczną rozkosz z niszczenia.

— Ale ciebie nie zniszczyli — zauważyła Felicja.

— Dali ci złoty naszyjnik. Dlaczego?

— Oczywiście dlatego, że żywią nadzieję, iż zrobią ze mnie użytek. Mam być ich narzędziem, c’est a dire bronią przeciw ich śmiertelnym wrogom: braciom Tanom.

— A teraz ty masz nadzieję zrobić użytek z nas?

— zapytała Amerie.

Wąskie usta Madame wykrzywił lekki uśmieszek.

— To oczywiste, nieprawdaż, ma Soeurl Nie zdajesz sobie sprawy, jak jesteśmy biedni i jak nierówną toczymy walkę. Tanowie nazywają nas Motłochem… i z dumą przyjęliśmy tę nazwę. Przez wiele lat naszym ludziom udawało się uciekać z niewoli i nie uważano, by warto było ich ścigać. Większość z nas nie ma szczególnych talentów, których można by użyć przeciw Obcym. Ale wy, z waszej grupy, jesteście inni. Tanowie chcieliby się na was zemścić, ale my, Motłoch, uważamy was za niezastąpionych sprzymierzeńców. Musicie się do nas przyłączyć! Felicja, nawet bez naszyjnika, potrafi sterować zwierzętami, nawet wpływać na niektórych ludzi. Jest silna fizycznie i doświadczona w taktyce gier. Ty, Amerie, jesteś lekarką i kapłanką. Mój lud walczył przez całe lata nie mając jednego ani drugiego. Ryszard jest nawigatorem, byłym dowódcą statku kosmicznego. W wyzwoleniu ludzkości może odegrać kluczową rolę…

— Chwileczkę, do cholery! — ryknął Pirat i machnął chochlą.

Klaudiusz wrzucił zrzynki drewna do ognia i zwrócił się do Madame:

— Nie zapominaj o mnie. Jestem starym łowcą skamielin i mogę ci dokładnie powiedzieć, jakie plioceńskie bestie przegryzą ci kości w poszukiwaniu szpiku, gdy wykończą cię Tanowie i Firvulagowie.

— Masz duże poczucie humoru, Monsieur le Professeur — odparła zgryźliwie Madame. — Może stary łowca skamielin powie nam, w jakim jest wieku?

— Sto trzydzieści i trzy lata.

— Jesteś więc o dwa lata ode mnie starszy. Będę zatem oczekiwać od ciebie dobrych rad dla na– szej kompanii, wynikających z twego ogromnego doświadczenia. Gdy wyłożę ci mój wielki zamiar, plan wyzwolenia ludzkości, udzielisz nam swych bezcennych porad. Skorygujesz wszelkie błędy, jakie mogę popełnić z powodu mojej młodzieńczej impulsy wności.