Każde martwe marzenie

Rozdział 16

Przy­dzie­li­li im dwa na­mio­ty, osob­ny dla ko­biet i osob­ny dla męż­czyzn, gest miły, choć nie­co nie­po­trzeb­ny. Po­ka­za­li, gdzie zo­sta­wić i opo­rzą­dzić ko­nie, wska­za­li miej­sce, gdzie mogą po­brać żyw­ność, oraz wy­chod­ki, sto­ją­ce po woj­sko­we­mu w kar­nym rząd­ku. Wszyst­ko zo­sta­ło za­ła­twio­ne szyb­ko i spraw­nie. I z tak lo­do­wa­tą uprzej­mo­ścią, że Ka­ile­an dzi­wi­ła się, iż na szczy­cie wzgó­rza nie za­czął pa­dać śnieg.

La­skol­nyk ze­brał ich w więk­szym na­mio­cie, gdy tyl­ko opo­rzą­dzi­li ko­nie i prze­gryź­li co nie­co. Sta­nę­li w ósem­kę, pa­trząc na Da­ghe­nę. Dziew­czy­na mru­cza­ła coś pod no­sem, ma­cha­ła szyb­ko dłoń­mi, jak­by tka­ła ma­te­riał z ku­rzu i świa­tła. Wresz­cie uśmiech­nę­ła się, za­do­wo­lo­na.

— Nie usły­szą. No chy­ba że wej­dą do na­mio­tu, a wte­dy ra­czej ich zo­ba­czy­my.

— Ha, ha, cór­ko, ha, ha — głos kha-dara ocie­kał sar­ka­zmem. — No ale do­brze, sie­dzi­my w la­try­nie, więc tro­chę hu­mo­ru nam się przy­da.

Ko­ci­mięt­ka uśmiech­nął się kwa­śno pod pło­wym wą­sem.

— To nie tak mia­ło wy­glą­dać, co, kha-dar?

— Nie tak, po­rucz­ni­ku. Nie spo­dzie­wa­łem się uczty po­wi­tal­nej ani gro­mad­ki dzie­ci rzu­ca­ją­cych nam pod nogi kwia­ty, ale to? — Wska­zał dło­nią na­miot, zszy­ty chy­ba z ja­kichś za­słon. — Za dużo tu gnie­wu i zło­ści.

— Ra­czej roz­cza­ro­wa­nia i nie­uf­no­ści — Jan­ne po­tarł szczę­kę, roz­ma­zu­jąc pe­cho­we­go ko­ma­ra w krwa­wą prę­gę. — I ra­czej trud­no się z nimi nie zgo­dzić. Woj­na skoń­czy­ła się po­nad dwa­dzie­ścia lat temu, a Im­pe­rium przy­po­mi­na so­bie o nie­wol­ni­kach do­pie­ro te­raz. Gdy­bym to ja…

— Ale to nie ty, Jan­ne. I nie gdy­baj mi tu, do cho­le­ry. Przez ostat­nie lata pra­wie trzy­dzie­ści ty­się­cy lu­dzi wy­ku­pio­no z nie­wo­li…

— Chło­pów? Rze­mieśl­ni­ków? Zwy­kłych żoł­nie­rzy?

Siwe oczy La­skol­ny­ka zmru­ży­ły się w złe szcze­li­ny.

— Prze­rwij mi jesz­cze raz, chłop­cze, a wyj­dzie­my na ze­wnątrz i spusz­czę ci taki ło­mot, ja­kie­go w ży­ciu nie mia­łeś. Nie je­stem tu po to, by nu­rzać się w szam­bie sta­rych krzywd. Nie mo­gli­śmy nic wię­cej zro­bić i…

— A to praw­da — Niiar wy­rwał się przed sze­reg — co mó­wi­łeś, kha-dar? O tym, że nasi po­mo­gli osa­dzić na tro­nie tu­tej­sze­go księ­cia.

La­skol­nyk prych­nął, za­klął i na­gle uśmiech­nął się sze­ro­ko. Och, jak Ka­ile­an ko­cha­ła ten uśmiech. To był jej, ich kha-dar, wódz-oj­ciec cza­ar­da­nu.

— Wy­glą­da na to, że nie da­cie mi do­koń­czyć żad­ne­go zda­nia, co, dzie­cia­ki?

Na­wet Ko­ci­mięt­ka, ró­wie­śnik ge­ne­ra­ła, nie wy­glą­dał na ob­ra­żo­ne­go tymi „dzie­cia­ka­mi”. Wię­cej, wy­szcze­rzył się, jak­by wła­śnie wy­szedł mu do­bry rzut ko­ść­mi. Ich do­wód­ca wes­tchnął cięż­ko.

— No do­bra, po ko­lei. Jan­ne, prze­pra­szam, cza­sem czu­ję, że bio­rę na bar­ki za dużo, że mnie to prze­ra­sta. Wo­lał­bym, żeby było jak na woj­nie: wi­dzisz, gdzie wróg się od­sło­nił, to wa­lisz tam całą siłą. A te ta­jem­ni­ce, se­kre­ty, gier­ki Szczu­rów i Oga­rów… szko­da słów. Wy­ba­czysz?

Ka­ile­an wi­dzia­ła już, jak La­skol­nyk robi ta­kie rze­czy, na­tu­ral­nie, z nie­wy­mu­szo­ną szcze­ro­ścią. Czy wy­ba­czy? Zer­k­nę­ła na Jan­ne. Gdy­by sta­ry wska­zał ja­kiś pal i po­wie­dział: „Synu, wsadź go so­bie w rzyć”, chło­pak dyn­dał­by no­ga­mi w po­wie­trzu, za­nim po­li­czy­ła­by do dzie­się­ciu.