Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Ты агучыў мае думкі, Гімлі! – сьмяяўся Ляголас. – Хоць мне больш цікава, дзе яны знайшлі віно.

– Аднаго вы не знайшлі, папабегаўшы: крышачку болей кемлівасьці, – Піпін расплюшчыў адно вока. – Ці ж ня бачыце: седзімо на полі бітвы, перамогшы, сярод законных трафеяў, і вы яшчэ пытаецеся, дзе мы ўзялі цалкам заслужаныя ўзнагароды?

– Цалкам заслужаныя? – зароў Гімлі. – Вось ужо не паверу!

Вершнікі зарагаталі.

– Без сумневу, мы бачым сустрэчу старых сяброў, – зазначыў Тэядэн. – Дык гэта твае згубленыя падарожнікі, Гэндальфе? Так, лёс гэтых дзён – цуды цугам. Я шмат ужо ўбачыў, пакінуўшы дом, але ж перад маімі вачыма зноў племя з паданьняў. Ці вы – паўросьлікі, якіх некаторыя ў нас называюць хальбітланамі?

– Выбачайце, вашамосьць, мы – хобіты, – паправіў Піпін.

– Хобіты? – перапытаў кароль. – Ну, вашая мова дзівосна зьмянілася, але назоў гучыць цалкам адпаведна. Хобіты! Які цудоўны народ! Аніякія чуткі, што даходзілі да мяне, не сягаюць і паловы праўды.

Мэры пакланіўся. I Піпін, ускочыўшы, таксама нізка схіліўся.

– Вялікі гонар, вашамосьць, чуць такія словы, калі я правільна зразумеў іх, – прамовіў Піпін. – Тут і для нас цуд. Бо пакінуўшы дом, я вандраваў па шматлікіх землях і аніколі дагэтуль не знайшоў, хто ведаў бы хоць якія паданьні пра хобітаў.

– Мае людзі ў даўніну прыйшлі з Поўначы, – адказаў кароль. – Але ж я ня стану падманваць вас: паданьняў пра хобітаў у нас не захавалася. Распавядаюць толькі, што далёка адсюль, за мноствам гор і рэк, жыве паўрослы народ, які капае норы ў пяшчаных дзюнах дый жыве ў іх. А пра іхнія дзеі няма зьвестак, бо яны амаль нічога не зьдзяйсьняюць, людзей дзічацца, імгненна зьнікаюць і могуць зьмяняць галасы так, што яны нагадваюць птушыны гоман. Аднак, відавочна, да гэтага шмат можна дадаць.

– Насамрэч так, вашамосьць, – пацьвердзіў Мэры.

– Напрыклад, аніколі ня чуў, каб хобіты пускалі дым з роту, – дадаў кароль.

– Ня дзіўна, бо гэтае мастацтва мы засвоілі ня болей як некалькі пакаленьняў таму, – патлумачыў Мэры. – Тобальд Рагадзьмуўца з Доўгіх Панізьзяў, у Паўднёвым падзеле, першы выгадаваў сапраўдную зёлку для люлькі ў сваім садзе, гэта каля году тысяча сямідзясятага паводле нашага адліку. А як старына Тобі знайшоў зёлку...

– Э, ты ня ведаеш, Тэядэн, у якую небясьпеку крочыў, – перабіў Гэндальф. – Гэтыя хобіты здольныя спакойна пасесьці побач зь нядаўнім пабоішчам ды завесьці гаворку пра прысмакі ці пра якія дробязныя справы іхніх бацькоў, прабацькоў і прапрабацькоў, і нават пра сваякоў да дзявятага калена, калі ты толькі пагодзісься пакорліва іх слухаць. Здаецца мне, для расповедаў пра гісторыю паленьня можна падшукаць лепшы час. Мэры, дзе Дрэвабарод?

– На паўночным баку даліны, – адказаў Мэры. – Пайшоў выпіць чыстае вады. Большасьць энтаў зь ім, апрача тых, хто яшчэ працуе, вунь там.