Pamięć Światłości

Elayne zarumieniła się.

– Nie ma teraz czasu na te rzeczy. Ani na tamte.

– Tak sobie tylko patrzyłam – powiedziała Birgitte głosem będącym ucieleśnieniem niewinności. – No, dobra. Czas wysłuchać raportów z pozostałych pól bitewnych.

– Zaiste – zgodziła się Elayne, nadając słowu zdecydowane brzmienie.

Birgitte nie zdradziła się z irytacją, jaką wzbudzały w niej te okazje, ale Elayne, rzecz jasna, czuła ją w więzi. Birgitte nie cierpiała narad wojennych, co Elayne wydawało się doprawdy dziwne u kogoś, kto walczył w tysiącach bitew i uratował niezliczone żywoty w decydujących momentach dziejów.

Dotarły do namiotu centralnego dowództwa, jednego z kilku tylko, jakie armia miała w wyposażeniu. W środku Bashere naradzał się ze swoimi dowódcami: Abellem Cauthonem, Gallenne i Tromem, który był zastępcą dowódcy Białych Płaszczy. Galad był z Perrinem pod Caemlyn, gdzie razem dowodzili siłami nękającymi. Z Tromem współpracowało się zaskakująco dobrze – znacznie lepiej, zdaniem Elayne, niż z samym Galadem.

– No i? – zapytała od wejścia.

– Wasza Wysokość – przywitał ją Trom, kłaniając się. Z pewnością nie mógł go cieszyć fakt, że była Aes Sedai, ale jeśli nawet, to skrywał to głęboko. Pozostali zgromadzeni zasalutowali, tylko Bashere pozdrowił ją jedynie swobodnym skinieniem dłoni i wskazał na mapy.

– Otrzymaliśmy już raporty ze wszystkich frontów – Bashere od razu przeszedł do rzeczy. – Uciekinierzy z Kandoru garną się pod ochronę Amyrlin i jej żołnierzy. Wśród nich jest sporo ludzi z doświadczeniem w wojaczce. W większości siły zbrojne Domów, strażnicy kupieckich karawan. Oddziały lorda Ituralde wciąż oczekują Smoka Odrodzonego, gotowe dołączyć do wyprawy na Shayol Ghul. – Bashere podkręcił wąsa. – Kiedy już wejdą do doliny, nie będzie mowy o odwrocie.

– Co z armią Pograniczników? – zapytała Elayne.

– Trzymają się – odpowiedział Bashere, wskazując na kolejną mapę, na której widniał Shienar. Elayne przeleciało przez głowę pytanie, czy przypadkiem Uno nie wolałby walczyć z resztą swoich ludzi na Przełęczy, zamiast tu być łącznikiem. – Ostatni łącznik doniósł, że nawała Trolloków jest absolutnie przemożna i zastanawiają się nad wydaniem im boju w odwrocie.

Elayne zmarszczyła brwi.

– Naprawdę sytuacja jest aż tak zła? Mieli się utrzymać do czasu, aż skończymy z Trollokami w Andorze i ruszymy im na pomoc. Taki był plan.

– Był – zgodził się Bashere.

– Chcesz mi dać do zrozumienia, że plany wojenne obowiązują tylko do momentu, gdy pierwszy miecz zostanie wyciągnięty z pochwy? – rzekła Elayne. – Tudzież poleci pierwsza strzała?

– Póki nie zostanie uniesiona pierwsza lanca – mruknął Bashere pod nosem.

– Zdaję sobie z tego sprawę – powiedziała Elayne, stukając palcem w mapę. – Ale wiem też, że lord Agelmar jest dostatecznie dobrym dowódcą, żeby zatrzymać bandę Trolloków, zwłaszcza w sytuacji, gdy dysponuje wsparciem armii Pograniczników.

– Na razie się trzymają – uspokajał ją Bashere. – Jednak napór wroga jest przemożny. – Uniósł dłoń, uciszając ewentualne wątpliwości Elayne. – Wiem, że niepokoi cię perspektywa odwrotu, radzę ci jednak, abyś nie próbowała zmieniać decyzji Agelmara. W pełni zasługuje na swoją reputację wielkiego komendanta, a poza tym jest na miejscu, podczas gdy my jesteśmy tutaj. Będzie wiedział, co robić.

Odetchnęła głęboko.

– Tak. Tak, masz rację. Zorientuję się, czy Egwene może mu wysłać wsparcie. Tymczasem nas czeka bitwa, którą należy szybko wygrać. – Walka na czterech frontach szybko trawiła zasoby.

Elayne miała stoczyć bitwę nie tylko na znanym terenie, ale również przy najlepszym stosunku sił. Jeżeli pozostałe armie utrzymają się do czasu, aż wytnie w pień Trolloki w Andorze, będzie mogła wesprzeć Lana i Agelmara, a potem zmienić walkę o Przełęcz z pata w triumf. Stamtąd ruszy na Kandor i razem z Egwene odbiją go.

Operacja Elayne była osią całej kampanii. Jeżeli nie zwycięży w Andorze, pozostałe armie nie doczekają się posiłków. Lan i Ituralde uwikłają się w przedłużającą wojnę na wyniszczenie, a w końcu ich siły zostaną rozbite. Szanse Egwene rysowały się lepiej, niemniej do końca nie było wiadomo, co Cień rzuci przeciwko niej. Elayne wolałaby tego nie sprawdzać.

– Musimy zmusić Trolloki do ruszenia na nas – powiedziała. – Już, zaraz.

Bashere pokiwał głową.

– Zdwójcie wysiłki nękania przeciwnika – rozkazała Elayne. – Niech sypie się na nie salwa za salwą. Niech będzie jasne, że jeśli się nie ruszą, w końcu je zniszczymy.

– A jeżeli wycofają się za mury miasta? – zapytał Trom. – Ognie już gasną.

– Wtedy, niezależnie czy nam się to podoba, czy nie, sprowadzimy te smoki i zrównamy Caemlyn z ziemią. Nie możemy już dłużej zwlekać.