Pamięć Światłości

Chubain zasalutował i od razu zaprowadził ich do właśnie wzniesionego namiotu w pobliżu. Egwene zsiadła z konia i już chciała wejść do środka, gdy poczuła na ramieniu rękę Gawyna. Westchnęła, ale puściła go przodem.

Wewnątrz, na podłodze, z podwiniętymi nogami siedziała Seanchanka, którą Nyaneve nazywała Egeanin, a która sama o sobie mówiła, że ma na imię Leilwin. Trzech żołnierzy Gwardii Wieży pilnowało jej i jej illiańskiego męża.

Leilwin spojrzała na wchodzącą Egwene, po czym natychmiast podniosła się na klęczki i wykonała głęboki ukłon, przyciskając czoło do podłogi namiotu. Mąż poszedł za jej przykładem, bez większego przekonania. A być może po prostu był gorszym aktorem niż ona.

– Wyjść – rozkazała Egwene gwardzistom.

Nie protestowali, choć wychodzili z wyraźnym wahaniem. Jakby ona i jej Strażnik nie umieli sobie poradzić z dwójką osób, które nie potrafiły przenosić. Mężczyźni.

Gawyn stanął pod ścianą namiotu, zapewniając jej symboliczną swobodę w rozmowie z więźniami.

– Nynaeve twierdzi, że przynajmniej w minimalnym stopniu można ci ufać – odezwała się Egwene do Leilwin. – Och, usiądźże. Nikt nie kłania się tak nisko w Białej Wieży, nawet najpokorniejsze sługi.

Leilwin zajęła poprzednią pozycję, ale oczy trzymała spuszczone.

– Zawiodłam srodze i nie wypełniłam powierzonego mi obowiązku, tym samym narażając sam Wzór na zniszczenie.

– Tak – zgodziła się Egwene. – Bransolety. Wiem wszystko. Czy gotowa jesteś skorzystać z szansy na spłacenie swego długu?

Tamta pokłoniła się znowu, wciskając czoło w podłogę namiotu. Egwene westchnęła, zanim jednak zdążyła zakazać Leilwin dalszych gestów, ta przemówiła:

– Na Światłość i moją nadzieję zbawienia i odrodzenia – zaczęła – przysięgam służyć tobie i chronić cię, Amyrlin, władczyni Białej Wieży. W imię Kryształowego Tronu i krwi Imperatorowej łączę mój los z tobą, zobowiązuję się wypełniać wszystkie twoje rozkazy i cenić twoje życie ponad własne. W imię Światłości, niech się tak stanie. – Pocałowała podłogę.

Egwene patrzyła na nią, oszołomiona. Tylko Sprzymierzeniec Ciemności byłby skłonny złamać tak wiążącą przysięgę. Oczywiście, każdy Seanchanin był kimś w rodzaju Sprzymierzeńca Ciemności.

– Wydaje ci się, że potrzebna mi ochrona? – zapytała Egwene. – Że nie poradzę sobie bez kolejnej sługi?

– Myślę tylko o tym, jak spłacić mój dług – odparła Leilwin.

W tonie jej głosu Egwene wyłowiła nuty niezdarne, nuty gorzkie. Rezonowały prawdą. Poniżanie się tej kobiecie nie przychodziło łatwo.

Egwene zaplotła ramiona na piersiach, zbita z tropu.

– Co możesz mi powiedzieć o seanchańskiej sile zbrojnej, jej uzbrojeniu, zdolności bojowej i planach Imperatorowej?

– Co nieco wiem na ten temat, Amyrlin – odpowiedziała Leilwin. – Ale byłam kapitanem okrętu. A to, co wiem o seanchańskiej marynarce, na wiele ci się nie przyda.

„Oczywiście” – pomyślała Egwene. Spojrzała przelotnie na Gawyna, a ten wzruszył ramionami.

– Proszę – błagalnie szepnęła Leilwin. – Pozwól, żebym w jakikolwiek sposób mogła dowieść swej wartości. Niewiele więcej mi zostało. Nawet imię noszę nie własne.

– Najpierw – rzekła Egwene – musisz mi opowiedzieć o Seanchanach. Nie obchodzi mnie, co uznasz za ważne, a co za nieważne. Wszystko, czego się od ciebie dowiem, może okazać się przydatne. – Tudzież może obnażyć ewentualne kłamstwa Leilwin, co może być równie pomocne. – Gawyn, znajdź mi krzesło. Wysłucham, co ona ma do powiedzenia. Potem… zobaczymy…