Een Kroon van Zwarden

Heel even leken Siuan en Mijrelle als twee druppels water op elkaar, doordat het bloed uit hun gezichten wegtrok alsof ze een noodlottige ramp zagen gebeuren. Mijrelle zwaaide echt in haar zadel heen en weer. Egwene kon hem slechts een ogenblik verbluft aanstaren. Toen maakte ze zichzelf en de anderen aan het schrikken door in lachen uit te barsten. Daishar danste verbaasd in het rond en terwijl ze hem op de rotsige helling kalmeerde, werd ze zelf ook weer rustig. ‘Heer Brin,’ zei ze de nek van de ruin kloppend, ‘dat is niet zo, geloof me. Ik weet dat na vannacht zeker.’

Siuan slaakte een diepe zucht en Mijrelle deed slechts een oogwenk later hetzelfde. Opnieuw had Egwene zin om te lachen bij het zien van hun gezichten. Ze waren zo ongelooflijk opgelucht dat hun ogen wijd openstonden. Net kinderen die te horen kregen dat de schaduwman niét onder hun bed zat. De kalmte van een Aes Sedai, ja ja.

‘Fijn dat te horen,’ zei Brin vlak, ‘maar zelfs als ik iedere man daarginds wegstuur, zal dat verhaal nog steeds door alle gelederen de ronde doen. Het zal zich door het leger verspreiden als een bosbrand over deze heuvels.’ Waarmee haar vermaak meteen verdween. Dat kon een ramp betekenen als er niets aan werd gedaan.

‘Ik zal een aantal zusters morgenochtend het ware verhaal aan uw krijgslieden laten meedelen. Zullen zes Aes Sedai die er zelf van overtuigd zijn, voldoende zijn? Mijrelle hier en Sheriam, Carlinya en Beonin, Anaiya en Morvrin.’ Die zusters zouden het niet fijn vinden de Wijzen te ontmoeten, maar ze zouden het haar ook niet kunnen weigeren. Zouden het feitelijk ook willen doen om te voorkomen dat dit gerucht zich verspreidde. Ze behoorden het tenminste te wensen. Het kleine trekje rond Mijrelles mond ging over in berusting. Met een elleboog op zijn helm steunend, nam Brin Egwene en Mijrelle op. Hij keek geen enkele keer naar Siuan. Zijn vos schraapte met een hoef over de rotsen en een stel vreemde duiven met lichtblauwe vleugels vloog fladderend uit enkele struiken op, waardoor ze Daishar en Mijrelles ruin schichtig lieten schrikken. Brins strijdros bewoog niet. Hij had ongetwijfeld over de poorten gehoord, hoewel hij zeker niet wist wat dat waren. Uit gewoonte hielden de Aes Sedai hun geheimen voor zich; ze koesterden de hoop dit feit ook voor Elaida geheim te houden. Hij wist zeer zeker niets van Tel’aran’rhiod. Dat belangrijke geheim was gemakkelijker te bewaren, doordat het niet voor iedereen zichtbaar was. Hij vroeg niettemin niet hoe ze dat wist. Misschien was hij inmiddels aan Aes Sedai en hun geheimen gewend geraakt.

‘Zolang de betekenis van hun woorden klip en klaar is,’ zei hij uiteindelijk. ‘Als ze er ook maar een haartje omheen draaien...’ Zijn strenge blik wilde geen ontzag inboezemen, enkel ervoor zorgen dat ze hem goed begreep. Hij leek tevreden door wat hij in haar gezicht zag. ‘U doet het blijkbaar heel goed, Moeder. Ik wens u voor altijd in alles een geslaagde afloop toe. Zegt u maar wanneer ik vanmiddag langs kan komen en ik zal er zijn. We horen regelmatig overleg te plegen. Ik kom wanneer u me nodig hebt. We behoren wat plannen op papier te zetten, over hoe we u op de Amyrlin Zetel krijgen als we eenmaal bij Tar Valon zijn aangekomen.’

Het klonk allemaal heel behoedzaam. Zeer waarschijnlijk wist hij nog niet echt zeker wat er gaande was, en in hoeverre hij Mijrelle kon vertrouwen. Het duurde even voor ze besefte wat hij zojuist had gedaan. De adem stokte in haar keel. Mogelijk raakte ze geleidelijk gewend aan de versluierde woorden van de Aes Sedai, maar... Zojuist had Brin verklaard dat het leger haar toebehoorde. Ze wist het zeker. Niet aan de Zaal en niet aan Sheriam. Aan haar.

‘Dank u, heer Brin.’ Dat leek nauwelijks afdoende, zeker toen zijn behoedzame knikje, terwijl hij zijn ogen strak op haar gericht hield, haar denkbeeld leek te bevestigen. Opeens had ze wel duizend vragen, waarvan ze de meeste zelfs niet onder vier ogen kon stellen. Het was jammer dat ze hem niet volledig in vertrouwen kon nemen. Pas op wanneer je zeker bent en pas dan dubbel op. Een oud spreekwoord dat heel goed paste bij alle zaken die wat met Aes Sedai hadden te maken. Zelfs de beste mannen spraken met vrienden, en bijna wel zeker over zaken die verondersteld werden geheim te blijven. ‘Ik ben ervan overtuigd dat u de rest van deze morgen nog duizenden zaken hebt af te handelen,’ merkte ze op, de teugels grijpend. ‘Rijdt u maar vast terug. Wij gaan nog wat verder.’

Natuurlijk wilde Brin hier niets van weten. Hij praatte bijna net als een zwaardhand, over hoe je onmogelijk alle kanten tegelijk kon uitkijken en hoe een pijl in de rug een Aes Sedai even snel doodde als ieder ander. Ze besloot dat de volgende kerel met die opmerking ervan zou lusten. Drie Aes Sedai waren even sterk als driehonderd man. Ondanks al zijn gemopper en boze gezicht had hij uiteindelijk geen andere keus dan te gehoorzamen. Hij zette zijn helm op en stuurde zijn paard omlaag naar de koopmanskaravaan. Hij reed niet dezelfde weg terug, maar dat was vanuit haar gezichtspunt zelfs veel beter.