Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

31

— Cześć, Miroe. — Jerusha wysiadła z patrolowca, odziana w mundur i najlepszy z udawanych uśmiechów. Wiatr zacisnął na jej ramionach swe mroźne dłonie, próbował zerwać słabo przypiętą pelerynę i zabrać się do brutalniejszych pieszczot. Cholerna pogoda! Walczyła o zachowanie uśmiechu.

— Jerusha? — Ngenet schodził po stoku, wezwany przez robotników rolnych, którzy dostrzegli jej przybycie. Jego szeroki, witający uśmiech wydał się jej szczery, sama się rozjaśniła. Odczytała jednak dwuznaczność wzroku, który spojrzał najpierw na mundur, a potem w jej oczy. — Minęło wiele czasu.

— Tak. — Kiwnęła głową, wykorzystując ten ruch, by opuścić wzrok, zastanowić, czy jedynie czas jest przyczyną wahania. — Wiem. Co — co u ciebie, Miroe?

— Jak zawsze. Wszystko jak zawsze. — Wsunął dłonie w kieszenie kurtki i zadygotał. — Bez zmian. Przybyłaś urzędowo czy z wizytą? — Zerknął do pustego patrolowca.

— Chyba wszystkiego po trochu — odpowiedziała, starając się mówić beztrosko. Dostrzegła nieznaczne skrzywienie jego ust, wzniesienie wąsów. — Dowiedzieliśmy się, że niedaleko stąd wylądował przemytnik techniki — całe dwa czy trzy tygodnie temu — a ponieważ brałam udział w poszukiwaniach…

— Komendant policji uganiający się po pustkowiu? Od kiedy? — zapytał wesoło.

— Cóż, tylko ja byłam wolna — uśmiechnęła się ze skruchą, rozciągnęła nie używane mięśnie policzków.

— Do licha — wybuchnął śmiechem — wiesz przecież, że nie musisz mieć wymówki, by tu przyjechać. Zawsze jesteś mile witana… jak przyjaciel.

— Dziękuję — zrozumiała szczerość określenia i była za nie wdzięczna. — To miłe, że ktoś uważa mnie za człowieka, a nie za Siną. — Szarpnęła za pelerynę, nagle ją kłopotała. Moja tarcza i zbroja. Co zrobię, gdy mi ją zabiorą! — Próbowałam… próbowałam się do ciebie dodzwonić, parę tygodni temu. Gdzieś wyjechałeś. — Nagle się zastanowiła, dlaczego on się nie odezwał. Bogowie, czemu miałabym go winić, skoro sama nigdy tego nie robiłam?

— Przykro mi, nie mogłem… — zdawało się, że pomyślał o tym samym pytaniu i także nie znalazł odpowiedzi. — Byłaś chyba… zajęta.

— Zajęta! Och, na piekło i szatany, to było… czyste piekło, z szatanami. — Oparła się o patrolowiec, pociągnęła i zamknęła drzwiczki. — Miroe, przepadł BZ. Zginął. Zabili go bandyci poza miastem. Nie mogę już… nie mogę dłużej tego wytrzymać. — Pochyliła głowę. — Nie wiem, jak zdołam wrócić do Krwawnika. Gdy tylko pomyślę, jak wszyscy by się ucieszyli, jak by im to było na rękę, gdybym nigdy nie wróciła. O ile lepiej by się stało, gdybym to ja zginęła.

— Na wszystkich bogów — czemu mi nie powiedziałaś?

Odwróciła się od jego wyciągniętej dłoni, nachyliła nad kadłubem, patrzyła rozpaczliwie na morze.

— Do cholery, nie przyleciałam tu, byś był kubłem na moje żale!

— Oczywiście, że przyleciałaś. Po co są przyjaciele? — Słyszała jego śmiech.

— Nie dlatego!

— W porządku. A czemu by nie? Czemu? — Pociągnął ją za łokieć.

— Nie dotykaj mnie. Proszę, Miroe, nie dotykaj. — Poczuła, jak ją puszcza, czuła, jak ramię drży jej nadal. — Wytrzymam. Wszystko będzie ze mną dobrze, sama sobie poradzę. — Jej opanowanie wisiało na włosku.

— Myślisz, że najlepszym na to sposobem jest śmierć?

— Nie! — Spuściła pięści na stary metal. — Nie. To dlatego muszę się wyrwać… muszę znaleźć inny sposób. — Odwróciła się powoli, z zamkniętymi oczami.

Czekał chwilę w milczeniu.

— Jerusho, wiem, jakie śruby wkręcają w ciebie bez przerwy. Nie wytrzymasz takiego nacisku z wszystkich stron. Nie zdołasz znieść go sama. — Nagle niemal się rozgniewał. — Czemu przestałaś dzwonić? Czemu przestałaś odpowiadać? Nie ufasz mi?