Pierwsze uderzenie [Gust Front - pl]

Sylwetka cysterny na estakadzie rozbłysła, oświetlona łuną tysięcy galonów płonącej nafty, ropy i benzyny, kiedy w polu widzenia pojawiły się hordy Posleenów. Wóz strażacki bezustannie pompował strumień mieszaniny łatwopalnych płynów. Po drugiej stronie Plank Road na swoją kolej czekał drugi. Olbrzymi miotacz płomieni wykazywał się co chwila niesamowitym zasięgiem; Posleeni bezskutecznie próbowali przedrzeć się przez zaporę ognia. Za każdym razem strażacy zlewali ich dokładnie paliwem, a potem kierowali jego strumień na najbliższe skupisko płomieni. Atakujący węglili się w wybuchu, a masakra trwała dalej. Za wozami strażackimi stała kolejka odpowiednio od siebie oddalonych cystern.

— Niech mnie cholera, jeśli to nie działa, pani komendant — powiedział pułkownik Robertson z uznaniem.

— Tak, panie pułkowniku. Pomagają też te dziury, które zrobili pańscy chłopcy.

Wskazała na duże kratery na pasie trawy między pasmami ruchu, które zmuszały Posleenów do nadłożenia drogi prawie o kilometr. Wybuchy i strzały wskazywały miejsca potyczek na flankach.

Posleeni nie napierali frontalnie i wydawało się, że na razie nie mają na to ochoty.

— To niesamowite. Chyba jeszcze nie uformowali szyku — powiedział pułkownik — bo podchodzą tylko pojedynczo. Nadciągają z południa przez Jeff Davis i Tidewater Trail. Będziemy musieli opuścić tę pozycję, zanim skończy się nam mieszanka zapalająca.

— Dobra, wycofamy się na pański rozkaz. — Komendant starła z policzka płat sadzy.

Smród palonych ciał Posleenów przypominał swąd palonej gumy.

Dym był tak gęsty, że trzeba było założyć maski tlenowe, zwłaszcza że nie było wiadomo, jakie zawiera toksyny.

— Do wycofania jeszcze daleko — stwierdził z ponurym uśmiechem pułkownik, kiedy kolejna grupa centaurów przypuściła atak na płomienie.

Strażacy niemal zrobili sobie z tego zabawę; dopuszczali wroga blisko, a potem odcinali mu odwrót, oblewali łatwopalną mieszanką i podpalali. Nawet Wszechwładcy nie potrafili znaleźć źródła tych straszliwych strumieni paliwa.

— Chciałbym, żeby ktoś tu panią zastąpił — powiedział pułkownik Robertson — żebyśmy mogli wspólnie przyjrzeć się wybuchowi bomby paliwowo-powietrznej. Mam nadzieję, że nie wybuchnie, zanim zdążymy wypełnić budynek gazem.

— Nie ma sprawy, pułkowniku. Gdzie pan będzie?

— Mam umówione spotkanie przy arsenale. Chodzi o zgotowanie Posleenom przyjęcia.

Starsza pani strażak uśmiechnęła się.

— Cóż, nalej ponczu, a goście na pewno się zlecą.

— A więc czekam na William Street.

— Dobra. Witamy w historycznym Fredericksburgu.