Pierwsze uderzenie [Gust Front - pl]

Bili Worth siedział spokojnie na tyłach swojego sklepu, a stojący obok niego żeliwny piec chronił go przed ostatnimi podmuchami wieczornego chłodu. W przedniej części sklepu unosiła się delikatna woń starych książek i wspaniałych antyków. Był to zapach jego domu.

Spędzał — jak sądził — ostatnie chwile życia, studiując stare wydanie „Moll Flanders”, które zawierało kilka fragmentów zazwyczaj nie publikowanych za czasów Defoe, i sącząc cóte d’azur rocznik ‘57, za które dał w zeszłym roku prototyp colta peacemakera.

Nagle zadźwięczał dzwonek przy drzwiach i weszła para klientów.

— Proszę się nie krępować i rozejrzeć po sklepie, panowie — powiedział do dwóch żołnierzy, oficerów, jeśli można było wierzyć jego „Mundurom i Insygniom Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych”. — Wolałbym jednak niczego dziś nie sprzedawać. Postanowiłem zatrzymać całą kolekcję antyków na lepsze czasy.

Zaśmiał się z dowcipu, który najwyraźniej żołnierzy nie rozśmieszył.

— Witam, panie Worth, to ja, Kenny Young — odezwał się młodszy żołnierz.

— Ach tak, młody pan Young — powiedział i znowu zaśmiał się pod nosem. — Do twarzy panu w mundurze. Sądziłem, że studiuje pan inżynierię.

— Jestem w wojskach inżynieryjnych.

— Brawo! Gdzie stacjonujecie?

Tutaj, panie Worth. Miejscowa jednostka Gwardii to właśnie my, saperzy — porucznik Young uśmiechnął się lekko. Powszechnie znany był fakt, że Bili Worth od lat nie postawił stopy w odległości większej niż pięć czy dziesięć przecznic od części miasta znanej jako „stary Fredericksburg”.

— Gdzieś wzdłuż drogi numer 3? — zapytał z zaciekawieniem właściciel sklepu.

— Tak, jakąś milę stąd.

— Czemu zawdzięczam pańską wizytę w ten wyjątkowo nieprzyjemny wieczór?

— Potrzebujemy informacji o tunelach w tym mieście. Powiedziano nam, że pan może coś o nich wiedzieć.

— Cóż, w zasadzie powinni panowie pomówić z Ralphem Kodgerem… — stwierdził miejscowy historyk.

— Ale on… — zaczął porucznik.

— Nie żyje. Tak, to był swego czasu wielki historyk. Albo może z Bobem Baileyem… — ciągnął Worth.

— …który…

— …przeniósł się do Kansas. Widzę, że rzeczywiście mogli panowie przyjść z tym tylko do mnie.

— Wie pan coś o nich? Gdzie są wejścia? — zapytał saper.

— Jak są zbudowane? — zapytał drugi żołnierz.

— A z kim mam przyjemność, sir? — spytał uprzejmie Bili.

— Kapitan Brown, dowódca kompanii Charlie. Chcemy ukryć część kobiet i dzieci w tunelach, a potem wysadzić w powietrze… w zasadzie całe miasto. Zastanawialiśmy się nad schronem z lat pięćdziesiątych, ale tu chyba nie ma takiego. Więc zostały nam tunele.

Chyba że pan wie coś o schronie.

— Zaiste, to śmiałe przedsięwzięcie. — Worth podszedł do biurka, które stało w centrum jego królestwa. — Czy mógłbym zadać parę pytań?

— Byle szybko — rzucił niecierpliwie dowódca.

— Jak one miałyby przeżyć? — spytał właściciel sklepu. — Te kobiety i dzieci? Bez powietrza, jedzenia i wody? Poza tym nie będzie tam dość miejsca, jak przypuszczam.

Pogrzebał w górnej szufladzie biurka i wydobył coś, co przypominało arkusz pergaminu.

— Sanitariusze zastosują zastrzyki hibemacyjne, które potrafią wprowadzić człowieka w stan utajonego życia na całe miesiące — powiedział podekscytowany porucznik. — Jest ich całe mnóstwo w Budynku Bezpieczeństwa Publicznego.