Pierwsze uderzenie [Gust Front - pl]

Sierżantowi Tri oczy zaszły mgłą.

— Przyjąłem, Tango 39. Do zobaczenia w piekle, Hillbilly. Tu Echo 39, koniec.

Sierżant Tri przetarł oczy i znów wyjrzał przez otwór.

— Chyba wypowiedziałem to w złą godzinę — stwierdził. — Możecie już szykować broń.

Mieszany oddział cywilów i wojskowych uniósł strzelby i ruszył w stronę wyciętych w ścianie otworów.

Drogą truchtała falanga centaurów. Ich krokodyle łby obracały się na boki, w nocnym powietrzu wietrząc zdobycz. Daleko z tyłu prowadził swój spodek Wszechwładca, łatwo rozpoznawalny po większej sylwetce i grzebieniastej głowie.

Sierżant Tri nie ociągał się z użyciem swojej AIW, a i wśród cywilów było kilku porządnych strzelców, którzy ruszyli na dach, żeby zająć się Posleenami.

Chociaż posleeński system naprowadzania potrafił wykryć każdego, nawet najlepiej ukrytego snajpera, zdarzało się, że w ogólnym zamęcie bitwy ulegał przeciążeniu. Sprytni snajperzy czekali więc z otworzeniem ognia, aż walka rozpocznie się na dobre. Sierżant Tri właściwie nie spodziewał się problemów z Wszechwładca, bo wcześniej spędzili całą godzinę na drodze Jeff Devis, przygotowując Posleenom ogniste przyjęcie.

Droga prowadziła prosto jak strzała od miejsca, gdzie stykała się z drogą krajową 95 na południu miasta, aż do mostu ponad rzeką Rappahanock na północy. Od szkoły średniej imienia Waltera Granta aż do kościoła po obu stronach drogi ciągnęły się szczere pola.

Batalion nadal miał sporo C-4, ale zupełnie skończyły im się już claymore’y. Żołnierze poradzili sobie z tym bez trudu. Po drodze z miasta zatrzymali się w sklepie z narzędziami, gdzie kupili kilka rodzajów nabojów, skrzynie z gwoździami i taśmę izolacyjną.

Do skrzyni z gwoździami przytwierdzili taśmą małe ładunki C4, po czym porozmieszczali takie pakunki na dachach budynków, drzewach, znakach drogowych, skrzynkach pocztowych, samochodach, a nawet na sznurach do rozwieszania bielizny. Chociaż do takich celów zalecano gwoździe trzycalowe, sierżant Tri wolał gwoździe papowe o szerszych i bardziej płaskich główkach, które zwykle padają szpikulcem do góry. W ten sposób gwóźdź, nawet gdyby nie trafił Posleena, zadałby ból temu, który na niego nadepnie.

— Czy to opóźni ich marsz? — spytał Duży Tom Sunday.

— Nie.

— To po diabła to robimy?

— Bo wcale nie chodzi o zwolnienie tempa ich marszu, panie Sunday — powiedział spokojnie Tri, nie spuszczając z oka nadciągających wrogów. — To ma ich pozabijać.

— Aha. A co z tymi, którzy idą za nimi?

— Cóż, zmarnują trochę czasu na przebrnięcie przez stosy ciał lub obejście ich bokiem.

Duży Tom Sunday uśmiechnął się i ruszył w stronę drabiny.