Dzieci Boga [Children of God - pl]

Kanchay zachichotał gardłowo i spojrzał na Sofię. Odwzajemniła uśmiech, żałując, że nie ma ogona i powiedziała:

— Djanada są jak duchy. Można ich oszukać.

Supaari chrząknął, nie dając się sprowokować.

Czekali w milczeniu, słysząc tylko mruczenie Ha’anali i monotonny głos Izaaka, aż Supaari oznajmił, że nic nie widzi, co oznaczało, że wszyscy inni Jana’atowie też już oślepli. Wówczas ruszyli w drogę. Jana’ata zataczał się i potykał, wyraźnie zakłopotany, ale dzielnie pozwolił się prowadzić ku skrajowi puszczy, zbierając informacje o terenie węchem i słuchem.

Było to częścią ich planu: mieli wędrować, niewidzialni, w porze czerwonego światła, maskując swoje prawdziwe zapachy cuchnącą maścią Djalao. Zapomnieli o łunie najmniejszego słońca Rakhatu. Kiedy mała grupka wyszła spod swojskiego, zielononiebieskiego baldachimu puszczy, Izaak Mendes Quinn nie ujrzał otwartych niebios, ale walące się na niego sklepienie czerwonego piekła.

Runęły na niego lśniące festony napastliwych szkarłatnych obłoków — cały krajobraz, krwawoczerwony i purpurowy, dygotał, gotów go zmiażdżyć — panorama rozległej równiny była tuż-tuż, poza jego rękami — małymi, niewspółmiernymi tarczami, którymi się osłonił, by złagodzić uderzenie. Krzyknął raz, potem drugi, a potem już tylko krzyczał i krzyczał, kiedy las eksplodował skrzydłami, ochrypłymi wrzaskami i trzaskiem gałęzi łamanych przez uciekającą zwierzynę. Szponiaste ramiona próbujące pożreć go żywcem! Zewsząd głosy — wycie Ha’anali, przenikliwe zawodzenie Supaariego, wołającego raz po raz: „Co się stało? Co jest?” I wszystko w czerwieni — ziemia, powietrze — choć zacisnął powieki i osłonił je dłońmi.

To głos matki odnalazł go pod tym potwornym niebem. W otaczającym go chaosie usłyszał niskie, ziarniste tony Sz’my: tak łagodne, tak delikatne, nie natarczywe, ale logiczne i konsekwentne. Nie bezsensowny potok słów, ale uporządkowany, przewidywalny, uświęcony azyl muzyki: kroczące ku niemu bezpieczeństwo, droga ucieczki z dzikiego pustkowia.

Przez długi czas nie mógł na nią trafić, ale kiedy już opadł z sił, nieustanny krzyk zamienił się w długie łkania i jękliwe westchnienia. W końcu, klęcząc na wilgotnej ziemi, z głową wtuloną w ręce, zaczął się kołysać w rytm głosu matki i odnalazł wreszcie drogę do muzyki: do wybawienia.

A później zapadł w sen, nie wiedząc, że dorośli długo nie zasną, a ich plany legną w gruzach.